Category: Nieuwe Muziek

Indian Askin – I Feel Something

Zo hoor je twee jaar niks van Indian Askin en zo komen de hoofdstedelijke rockbeesten in een klap met twee nieuwe nummers. Nieuw nummer 1, BEAT 24 is gemaakt voor de bühne, een reminder dat Indian Askin een van onze opwindendste live-bands is. Nieuw nummer nummer 2 I Feel Something is het bewijs dat Indian Askin ook zijn radiovriendelijk kant heeft, een gevoelige kan kan je ook zeggen.

I Feel Something is een spacey, semi ballad met licht marsritme, meerstemmige zang en een beschouwende tekst. Down maar niet out, zeg maar. Een ideale track voor beluistering bij zonsondergang en een duidelijke en welkome verrijking van het emotionele palet van de band.

Het is aannemelijk dat de nieuwe tracks deel uitmaken van de langverwachte opvolger van debuutalbum, Sea Of Ethenol. Indian Askin en hun label bent echter erg zunig met informatie, dus zeker weten doen we dat niet. Vol verwachting klopt enz.

Father John Misty – Please Don’t Die

father john mistyFather John Misty ís een van de sterkste zangers die er hebben rondgelopen en nog lopen van pakweg de laatste honderd jaar. Je houdt van ‘m, of je houdt niet van ‘m, oké, maar wie zijn ongekende zangtalent miskent, moet met gezwinde spoed richting oorarts. En als songschrijver kan hij zich ook nog eens meten met de allerbesten.

LIVEDATA 01/11 De Roma, Antwerpen 02/11 Effenaar, Eindhoven 05/11 Paradiso, Amsterdam

Mattiel – Count Your Blessings

Soms duurt het wat lang, maar een goed nummer komt altijd bovendrijven, zeker in deze tijd van social media die de macht van de media grotendeels verlegd heeft naar de mensen, de fans die elkaar informeren en enthousiasmeren.

Zo komt Mattiel – spreek uit Ma Teel- toch nog bovendrijven, maanden na de release van Count Your Blessings. In het oude systeem zou de single allang zijn afgeboekt als flop, maar eenmaal online kan alles in potentie een eigen leven gaan leiden. Nu heeft Mattiel het weer mee, Count Your Blessings is zo zomers als ijs eten op het strand. Wat ook heeft geholpen is dat de zangeres positief opviel op de jongste editie van London Calling en afgelopen weekend op Best Kept Secret. 

Met zijn primitieve orgeltje, simpele refrein en Mattiel‘s bestudeerd ongeschoolde, laconieke zangstijl klinkt Count Your Blessings als een cover van een oude hit van Sandy Shaw of Francoise Hardy. Super sixties dus. Dat is geen toeval, alle songs op Mattiel‘s onlangs verschenen debuutalbum klinken zo retro als een polka dot bikini. Je zou de stijl van de zangeres uit Atlanta Georgia kunnen omschrijven als losse pols rock met als primaire invloeden Motown en sixties garagerock. Haar muziek heeft een hoog novelty gehalte en het is maar de vraag hoe lang hij houdbaar is. Maar in het hier en nu is Mattiel de juiste vrouw op het juiste moment.

#308 Festival van de Week: Pinkpop

Volgende week is het dan eindelijk zover, het evenement waar hele volksstammen reikhalzend naar hebben uitgekeken, Pinkpop!

Pinkpop is veel meer dan een festival. Pinkpop is een nationaal instituut, waar inmiddels drie generaties op afkomen. Op Pinkpop zijn vriendschappen voor het leven gesloten, huwelijksaanzoeken gedaan en kinderen verwekt. En dan hebben we het nog geen eens over de muziek gehad. Op Pinkpop zijn carrières gemaakt en gebroken en hebben optredens plaats gevonden waar nu nog steeds over wordt gesproken.

Als mister Pinkpop Jan Smeets aan het begin van het jaar in Paradiso sein veilig geeft, begint de collectieve kriebel, gevolgd door een run op de kaarten en een nationale discussie over het programma, wie of wat wel kan en wie absoluut niet. Als later na drie dagen Pinkpop de rook weer is opgetrokken, zie je alleen maar blije gezichten en tevreden gasten. Moe, maar voldaan.

Zo gaat het al sinds het jaar waarin The Beatles afscheid namen, Elton John debuteerde en Jim Morrison voor de rechter moest verschijnen op verdenking van potloodventen. Ruim anderhalf miljoen mensen zijn sindsdien de ingangspoorten gepasseerd en het einde is nog lang niet in zicht.

De kracht van Pinkpop is dat het festival met zijn tijd is meegegaan, er in is geslaagd het oude publiek aan zich te binden en tegelijkertijd nieuw volk te trekken. Er is serieus sprake van om het festival volgend jaar met een dag te verlengen.

Zoals gezegd, Pinkpop is meer dan een festival, Pinkpop verdient eigenlijk een plek in de Unesco Inventaris van Immaterieel Cultureel Erfgoed Nederland, net als Koningsdag en de Nijmeegse Vierdaagse.

Zaterdagavond van 19:00 tot 21:00 uur hoor je een special over Pinkpop.

ASG – Execution Thirst

Execution Thirst van ASG, de Breekijzer van deze week is een welkome reminder van het feit dat de bron van al het kwaad ‘good old rock ‘n’ roll’ is.

De band uit North Carolina volgt het spoor dat in een ver verleden is uitgezet door de legendarische Chuck Berry en dat sindsdien is verbouwd, verbreed en verbeterd door bands als Led Zeppelin, ZZ Top en Slayer.

Denk echter niet dat ASG van de retro is, het woord is tijdloos.

Execution Thirst wordt aangejaagd door een gitaarpartij van gewapend beton en gedragen door een ritme dat al antiek was in de tijd dat de neanderthalers het nog voor het zeggen hadden. Lomp, maar super lekker. En ook nog eens met een southern accent. Wat wil een rocker nog meer? Een album? Komt er aan!

Execution Thirst is vooruitgeschoven door ASG als aankondiging van de komst van langspeler numero 6, die over een week online en in de shops zal verschijnen onder de titel Survive Sunrise. Op uw wenken bediend dus.

Joywave – Compromise

Compromise, de nieuwste release van Joywave schijnt al een jaar of twee jaar oud te zijn. Het illustreert het tijdloze karakter van de muziek van het Amerikaans kwartet. Of ze waren gewoon hun tijd vooruit, zo kan je het ook zien.

Toen Joywave een jaar of zes geleden begon met het mengen van gitaren, synthesizers en falsetzang waren ze de roependen in de woestijn. Nu is er een heel legioen synthi-rockbands. Vaak leggen de pioniers het af tegen de navolgers – een gevolg van de wet van de remmende voorsprong- maar Joywave houdt zich moeiteloos staande. Behalve een hippe sound heeft de band namelijk ook een groot arsenaal aan sterke songs. Zoals Compromise met zijn veelbelovende begin, spannende middenstuk en euforische einde. Helaas houdt de band zich aan de radiowet die bepaalt dat een nummer maximaal drie en halve minuut mag duren. Compromise had best nog wel wat langer door mogen gaan.

De nieuwe single van de band uit Rochester U.S.A is niet de eerste track die we van ze draaien – Somebody New (2015) en Going To A Place (2017) – gingen voor, maar wel de beste. Dat er snel een album en Europese tour moge volgen.

Johnny Marr – Hi Hello

Hi Hello is misschien wel het meest Smiths-achtige liedje van Johnny Marr tot nu toe. Het lijkt wel of hij wil zeggen dat niet Morrissey, maar hij uiteindelijk verantwoordelijk is voor de sound van The Smiths, een band die  met recht en reden wordt beschouwd als een van de beste bands uit de Britse pophistorie.

Terwijl zijn voormalige collega zijn carrière en nalatenschap ondermijnt met matige albums en discutabele uitspraken lijkt Marr in de bloei van zijn leven te verkeren. Dat werd ook wel tijd. De lijst van acts met wie John Martin Maher in zijn post- Smiths bestaan heeft samengewerkt is even lang als indrukwekkend; Paul McCartney, Modest Mouse, The Pretenders e.v.a. Theoretisch zou dat prachtmuziek moeten hebben opgeleverd, in de praktijk viel dat best wel tegen.

Nu Marr zich volledig op zijn solocarrière lijkt te hebben gericht, stromen de resultaten wel binnen. Easy Money van zijn vorige album bezegelde zijn comeback, recente single The Tracers is er ook een uit de categorie uitstekend en met Hi Hello maakt Marr duidelijk dat hits nu regel zijn en geen uitzondering. Ook mogen we de Pinguinhit, The Priest niet onvermeld laten,  een spoken word tussendoortje dat hij opnam met actrice Maxine Peak en door onze luisteraars naar de top van de Graadmeter werd gestemd. Over twee weken komt Call The Comet, Marr‘s derde en naar het zich laat aanzien beste solo-album tot nu toe.

Black Stone Cherry brengt ‘Family Tree’ uit als familie

Zanger Chris Robertson was 15 toen zijn band Black Stone Cherry in 2001 het daglicht zag. Inmiddels is het 17 jaar later en is de vierkoppige band nog steeds in dezelfde bezetting als toen ze begon en voelt het als een familie. Een gevoel dat meerdere keren terugkomt op het nieuwe en zesde studioalbum Family Tree, dat staat voor de liefde voor familie en 20 april jl. is verschenen.

Tekst Nadieh Bindels Foto Will Ireland

De bandleden kennen elkaar allemaal uit hun woonplaats Glasgow, Kentucky. De plek waar de bandleden allemaal zijn opgegroeid en ze ook niet snel weg zullen gaan: een heerlijke, rustige omgeving met weinig verkeer en veel boerderijen. Het klinkt niet echt rock ’n roll en volgens zanger Chris is de band dat ook niet echt, in tegenstelling tot wat ze uitstralen. “Ja, op het podium is er plek voor rock ’n roll, maar als een show afgelopen is, gaan we terug de tourbus in om met elkaar te hangen en te praten. We doen best wel rustig aan, wat misschien een beetje saai klinkt. Onze lifestyle is gewoon niet zo rock ’n roll. De band is ons bedrijf en daar ligt de focus op, niet op feesten.”

Toch heeft die rustige omgeving de band wel enigszins beïnvloed. Er waren wel wat bandjes, maar er was niet echt een scene. Dat maakte dat band volledig haar eigen gang kon gaan en niet het gevoel had zich te moeten schikken naar het geluid van andere bands. Al hebben natuurlijk ook deze vier muzikanten bepaalde muziek die ze inspireert. Chris: “Het is voornamelijk oudere muziek waardoor we ons laten inspireren, maar qua genres is dat heel divers. Het gaat van blues tot hard rock en van country tot Motown.”

Schrijven in de tourbus
Black Stone Cherry nam in 2006 de professionele route en is daar sindsdien niet meer van afgestapt. De band tourt al jaren de hele wereld over. Tijdens de tour van afgelopen zomer in de Verenigde Staten schreef de band de meeste songs van het nieuwe album. Chris: “Een aantal van de nummers gaat ook over het rondtouren en het gevoel dat we daarbij hebben. Er zitten een paar serieuze nummers tussen, zoals Dancing In The Rain en Family Tree, die over familie gaan. Maar het grootste deel gaat over lol hebben en een goede tijd beleven. Veel rock gaat tegenwoordig over donkere onderwerpen en politiek. Dat is niks voor ons. Onze muziek moet sexy en sleazy zijn en ervoor zorgen dat de mensen willen dansen en plezier hebben.”

LIVEDATA 12/06 Boerderij, Zoetermeer 21/06 Graspop Metal Meeting, Dessel (BE) 09/11 Trix, Antwerpen (BE) 10/11 013, Tilburg