Category: Nieuwe Muziek

DeWolff slaat met recente album Trust een nieuwe weg in

DeWolffZe zijn pas halverwege de twintig, hebben vanaf zes studioplaten op hun naam staan en spelen inmiddels al tien jaar samen. De mannen van DeWolff waren best een beetje zenuwachtig toen ze in de zomer van 2017 weer de studio indoken voor hun zesde plaat. Want wat nou als er niks tofs meer uit zou komen? Gelukkig gebeurde dat wel. Het resultaat werd het nieuwe album Trust, dat de band vrijdag 4 mei releasede in een uitverkochte grote zaal van Paradiso.

Tekst Nadieh Bindels

Toen Luka, Pablo en Robin begonnen met schrijven voor Trust, hadden ze al anderhalf jaar geen nieuw nummer meer gemaakt. DeWolff was continue aan het touren en optreden en tijd voor de studio was er niet. Luka: “We waren dus wel een beetje nerveus, want samen schrijven was lang geleden. Gelukkig ging het balletje meteen weer rollen toen we in de studio bij elkaar gingen zitten en kwamen er ideeën voor nummers uit. Het was echt fijn om te merken dat het dus niet op raakt. ” Tien jaar met z’n drieën in een band is best lang en zou kunnen gaan vervelen. Maar daar hebben de mannen van DeWolff helemaal geen last van. Luka: “De afwisseling tussen het optreden en schrijven houdt het interessant en we zijn altijd bezig met ons te blijven ontwikkelen. Met Trust  hebben we ook hele andere dingen geprobeerd en gedaan dan we voorheen deden. Dat houdt het voor ons alle drie boeiend.”

Eigenheid
De band heeft zich altijd laten beïnvloeden en inspireren door andere bands, maar op deze plaat is ze meer een eigen weg ingeslagen. Robin: “Ik denk dat iedere band wel inspiratie haalt uit andere bands. We halen nog steeds veel inspiratie uit zowel oude als nieuwe muziek en allerlei genres, maar we zijn er bij dit album wel anders mee omgegaan. Eerder was het dat we een nummer luisterden en zeiden ‘oh zoiets moeten we ook doen’. Inmiddels zijn onze inspiratiebronnen zo uitgebreid, dat er automatisch iets heel nieuws uitkomt. We hadden bij Trust geen specifieke plaat in gedachte zoals het zou moeten klinken. Waar we eerst meer referentie hadden, zijn we deze keer veel meer de nummers gaan schrijven uit het niets.” Luka: “Misschien dat we na tien jaar ook wel meer zelf kunnen doen en putten uit de ervaring die we hebben opgedaan.”

De band had zichzelf het doel gesteld om met Trust meer een live gevoel in de sound te krijgen. Na jaren te hebben geoefend en geprobeerd in hun eigen studio, is het volgens de mannen nu gelukt om de energie die ze op het podium uitdragen op het nieuwe album vast te kunnen leggen. Luka: “Onze andere studioplaten klinken allemaal wat rustiger en met dit album klinkt een groot deel van de nummers veel heftiger. Ze dragen meer de sound mee die we live ook hebben.” Robin: “We hebben nu ook de switch gemaakt naar nummers die wel groovy en sexy klinken, maar moeilijk zijn om te spelen. Zo blijven we onszelf uitdagen, ook op het podium. We schrijven heel erg voor onszelf. Dus de nummers moeten wel leuk en interessant zijn om live te spelen.”

Maatschappelijke bewustwording
Waar DeWolff jaren geleden ging voor de meer psychedelische en poëtische teksten, is de band nu ook wat songwriting betreft een andere weg ingeslagen. Er komen meerdere maatschappelijke onderwerpen op Trust voorbij, iets waar de band eerder niet echt mee bezig was. Zo gaat het nummer Big Talk over de schreeuwers in de maatschappij en de mensen die alles dat wordt gezegd en in het nieuws voorbij komt, opzuigen zonder na te denken. Deceit and Woo gaat over Trump. Luka: “Het kwam eigenlijk een beetje vanzelf dat we over maatschappelijke onderwerpen gingen schrijven. Het is niet dat ik heel veel naar het nieuws kijk, maar om sommige dingen kan je gewoon niet heen. Als ik kijk naar teksten uit onze beginperiode denk ik wel eens ‘waar gaat dit over?’. Je kan je vastpinnen op verhalende of fictieve teksten, maar we hadden het gevoel dat het eerlijker was om over dingen te schrijven die dicht bij ons staan en dingen de we echt meemaken of zien gebeuren.” Robin: “Vroeger luisterden we veel naar bands met psychedelische teksten zoals The Doors en Pink Floyd en waren we bezig met spacy teksten. We zijn nu ook veel meer naar andere artiesten gaan luisteren, die meer down to earth schrijven. En we zijn natuurlijk ook ouder geworden en bewuster bezig met wat er om ons heen gebeurt en waarom. Dat bijvoorbeeld Trump president werd, was voor ons alle drie best shockerend en we begrepen het helemaal niet. Onze reactie daarop was een nummer schrijven, want we moesten er echt iets mee.”

LIVEDATA 11/05 Maassilo, Rotterdam 12/05 Doornroosje, Nijmegen (Sold Out) 19/05 Poppodium Volt, Sittard 24/05 De Oosterpoort, Groningen 25/05 013, Tilburg 24/06 Parkpop, Den Haag 22/07 Kneistival, Knokke Heist (BE) 28/07 Bostheater Ommen, Ommen 03/08 Zeverrock Festival, Gent (BE) 04/08 Swingin’ Hulsen, Hulsen (BE) 18/08 Lowlands, Biddinghuizen 25/08 Once In A Blue Moon Festival, Amsterdam 17/11 Helldorado Festival, Eindhoven 29/12 TivoliVredenburg, Utrecht

Miles Kane – Loaded

Na een succesvolle tweede ronde met the Last Shadow Puppets is Alex Tuner weer druk met Arctic Monkeys wat Miles Kane de ruimte geeft om zijn solocarrière weer nieuw leven in te blazen. Loaded is verkoren om het pad te effenen voor de release van Miles’ derde solowerkstuk, Coup De Grace.

Loaded is een pittige mid tempo rocksong met half gezongen, half gescandeerde coupletten en een lekker venijnige gitaarlick, dit alles gebracht met de bravoure, die de Britpop eigen is.  Miles schreef het nummer met ene Elisabeth Grant, die we beter kennen onder haar alter ego Lana Del Rey. Producer was John Congelton die o.a. St Vincent, Manchester Orchestra en The War On Drugs op zijn staat van dienst heeft staan.

Miles gaat ook weer toeren wat betekent dat hij voorlopig geen tijd meer heeft voor Dr Pepper’s Jaded Hearts Club Band, zijn Beatles cover band met Matt Bellamy van Muse en Graham Coxon van Blur. Coup de Grace komt uit in juni.

Cullen Omori – Four Years

Cullen Omori is de voormalige leadzanger van Smith-Westerns, een band die er de brui aangaf voordat ze hun potentie konden realiseren. De split was het gevolg van muzikale meningsverschillen van Omori aan de ene en gitarist Max Kakacek aan de andere kant. Lang getreurd over het voortijdige einde van Smith- Western is er niet, want niet lang na de breuk kwam Max met zijn nieuwe band Whitney en Omori met een heel behoorlijk solo-album.

Van Whitney hebben we al veel te lang niks meer gehoord, maar Omori kwam vorige week met een nieuwe single op de proppen. In de bijsluiter van de release schrijft hij dat Four Years een duet is voor één persoon, een muzikale dialoog over het einde van een relatie. Omori‘s single is een verzorgde powerpop-productie, die herinneringen oproept aan Smith-Westerns en niet alleen omdat hij als zanger zijn stempel drukte op die band. Of Four Years wordt gevolgd door een album vermeldt het verhaal niet.

Childish Gambino – This Is America

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de spraakmakende videoclip bij het nieuwe nummer This Is America van hiphopper/soulzanger Childish Gambino, oftewel de acteur Donald Glover. Hij primeurde het nummer afgelopen weekend in het tv-programma Saturday Night Live.

Liefhebbers van Childish Gambino luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pop en Pinguin Grooves.

Sofie Winterson – Remember

Sofie ‘Winterson‘ van Dijck komt uit een uiterst muzikaal nest. Broer Joost en zus Cato vormen twee derde van My Baby, terwijl zus Floor fraai lawaai produceert met de band Blue Crime. Zelf maakte Sofie als Sofie Winterson een aantal zeer goed ontvangen EP’s en een album in de dreampop stijl. Dat Sofie tekst als een integraal onderdeel van haar muziek beschouwd, mag je concluderen uit het feit dat ze zich voor haar artiestennaam heeft laten inspireren door de befaamde Britse dichteres Jeanette Winterson.

Sofie’s laatste release stamt alweer uit 2016. Hoog tijd dus voor iets nieuws. Haar eerste release voor Excelsior Records is aardser (lees analoger) dan we van haar zijn gewend, maar niet minder gelaagd of geslaagd. Wilde ze in eerdere producties nog wel eens in het muzikale decor verdwijnen – wat haar muziek niet minder mooi, maar wel wat minder persoonlijk maakte- in Remember schittert ze in de hoofdrol. Hoofdstuk twee in de Sofie Winterson story (of drie als je The Souldiers meerekent, de band die ze had met Joost en Cato) begint dus zeer veelbelovend. Een album, Sofia Eletric volgt in het najaar.

Parquet Courts – Mardi Gras Beads

Misschien is het verstandig om Parquet Courts niet meer als (post)punkband te presenteren. Inmiddels is wel duidelijk dat de band te veelzijdig is om in een hokje te proppen.

Was vorige single Wide Awake een funky, new wave achtige song met Talking Heads trekjes, Mardi Gras Beads is een halve ballad met losse, meerstemmige zang, vrij veel keyboards en REM gitaren, gitaarsolo’s ook, wat natuurlijk absoluut niet punk is.

Na drie zogenaamde ‘advance’ tracks van het nieuwe Parquet Courts album, Wide Awake (release 18/5) kunnen we wel stellen dat het een veelzijdige plaat gaat worden. Daar zal producer Danger Mouse zeker een hand in hebben gehad. Met zijn staat van dienst kan dat ook moeilijk anders. Brian ‘Danger Mouse” Burton komt uit de hip hop, maar heeft onder heel veel meer producties gedraaid voor o.a. Gorillaz, The Black Keys, de Peppers en Adele. Wide Awake wordt het zesde album voor de voormalige punkband uit New York, het zesde als je hun door Jack White opgenomen livealbum, meerekent.

LIVEDATUM: 6/7 Vera, Groningen. 14-20/7 Valkhof Festival, Nijmegen.

#303 DMA’s

De beste Britpopband van Australië worden ze wel genoemd, DMA’s. En niet zonder reden. Terwijl de gebroeders Gallagher elkaar de band uit hebben gevochten, Pulp een stille dood is gestorven en Damon Albarn van Blur gitaarmuziek lijkt te hebben afgezworen, houdt het trio uit Sydney de Britpop-vaandel hoog.

Johnny, Tommy en Matt hebben een vers album in de aanbieding waarop ze het klassieke Britse geluid hebben geïnjecteerd met elementen uit de stijl, die als Madchester de geschiedenisboeken is ingegaan. Denk aan bands met een beat zoals The Stone Roses, Happy Mondays en Primal Scream.

Opvallend is dat van de nieuwe noch de oude invloeden ook maar iets is terug te vinden in de lijst met favorieten, die de band op ons verzoek samenstelde. Dat belooft wat voor album drie.

Ter viering van het feit dat het tweede album online staat en in de schappen ligt – de titel is overigens For Now net als de hit- is DMA’s begonnen aan een muzikale trektocht door Europa. In ons land is DMA’s te zien op 12 mei in Paradiso.

De boys benne dus druk, maar voor een phoner met onze Bazz wilden ze tussen soundcheck en show door graag even tijd maken.

Je hoort het interview plus de muzikale voorkeuren van DMA’s in Bazz op de Buzz, zaterdag 5/5 om 19.00 uur en/of in de herhaling op donderdag 10/5 om 22.00 uur.

Geen 25 maar 34 favoriete songs van DMA’s!

  1. Frank Ocean – Nikes
  2. The Weekend – Call out my name
  3. Blonde Redhead – 23
  4. LCD Sound System- All my friends
  5. My Bloody Valentine – Soon
  6. Mario – Let me love you
  7. The Lemonheads – I could talk I’d tell you
  8. Built to Spill – Tomorrow
  9. Mew – Beach
  10. Sonic Youth – Pink steam
  11. Total Control – Luxury Vacuum
  12. Cocteau Twins – Lorelei
  13. Lush – For Love
  14. Royal Headache – My Own Fantasy
  15. Planet – You, Just a little more
  16. Ride – Twisterella
  17. John Cale Brian eno – spinning away
  18. Mina – Se telefonando
  19. Saint Etienne – Nothing can stop us
  20. Karen Dalton – Something on your mind
  21. Anita Lane – Jesus almost got me
  22. Buzzcocks – Everybody’s Happy Nowadays
  23. J. Flyger – Tomi Honda
  24. The Cramps – Green Fuz
  25. Jonathan Richman – Vampire Girl
  26. The Clash – Straight to hell
  27. The Stooges – Dirt
  28. Lydia Lunch – Spooky
  29. Lil Ugly Mane – Leonard’s Lake
  30. Planet- Save sold
  31. Spike Vincent- Lie in the dust
  32. Toebow- Belong
  33. Au.ra- Pulse
  34. Den- Inertia

Fidlar – Alcohol

Volgens de geleerden is de eerste alcohol houdende drank zo’n 8 duizend jaar geleden gebrouwen uit honing. Volgens andere geleerden wordt een mensenleven flink bekort door het drinken van alcohol. Het mag dan ook een wonder heten dat de mensheid überhaupt nog bestaat.

Dat heugelijke feit viert het Californische rammelrockkwartet Fidlar uitbundig met de nieuwe single Alcohol. Tenminste, zo zou je de tekst van Alcohol kunnen interpreteren. Een andere lezing is dat de zanger drinkt om te vluchten uit een relatie, die op de klippen loopt. Multiple choice dus.

Als je de tekst even laat voor wat hij is, blijft er een ruig rockend dranklied over met lallende gitaren, een tipsy zanger en een refrein dat zelfs door de grootse alcoholist moeiteloos kan worden meegebruld. Alcohol past in een patroon. Eerder bezong Fidlar de geneugten van Cheap Beer en Cocaine. Waarschijnlijk is Alcohol de voorbode van een nieuw, derde album van Zac, Brandon, Elvis en Max.

 

LIVEDATA: 14/7 Kliko Fest Haarlem. 15/7 Dour Festival, België.

Meg Myers – Numb

Meg is back! Na drie jaar eindelijk weer een levensteken van wat ons betreft een van de beste artiesten van dit decennium. Numb is de gangmaker van Meg‘s aanstaande, tweede album, Take Me To The Disco.

Meg Myers maakt best moeilijke muziek, niet in de zin van ingewikkeld, maar als in moeilijk om naar te luisteren. Oudere singles als Desire en Sorry hakten er in, zijn zo intens en persoonlijk dat je na beluistering de behoefte kreeg om even een ommetje te maken. Maar juist dat, wat veel mensen als ‘uneasy listening’ ervaren, is voor anderen nou net de reden om haar te koesteren. 

Het zal niet verbazen dat Meg Myers geen makkelijke jeugd heeft gehad. Ze is geboren in Nashville, maar brengt de eerste vijf jaar van haar leven door in de bush bush van de Smokey Mountains in Tennessee. Haar ouders zijn Jehova’s, die op een gegeven moment van hun geloof vallen. Ma scheidt van pa, een vrachtwagenchauffeur en trouwt met een striptekenaar. Het gezin verhuist naar Ohio waar haar ouders een schoonmaak bedrijf beginnen. Als Meg 12 is verkassen ze naar Florida. Rond die tijd begint ze haar eerste band samen met haar broer. De naam van de band? Feeling Numb. Meg is nog geen 20 als ze naar L.A. gaat om haar geluk te beproeven in de muziekwereld. Dat is nu iets meer dan tien jaar geleden. Ze werkt in een coffeeshop in Hollywood om in haar onderhoud te voorzien als ze in contact komt met Doctor Rosen Rosen. Samen schrijven ze de songs voor de Daughter In the Choir EP en Sorry, haar debuutalbum. Samen zijn ze ook verantwoordelijk voor het Take me To The Disco album. 

Numb, dat met zijn hard/zacht dynamiek sterk aan The Pixies doet denken is misschien iets minder indringend (of opdringerig) dan de songs op Meg‘s debuutalbum, maar gaat wat tekst betreft verder waar ze is gebleven. Op het eerste gehoor lijkt Numb een liefdesliedje, maar bij nader inzien zijn het existentiële onderwerpen die ze bezingt. Numb gaat over de druk, die van alle kanten op een mens wordt uitgeoefend. Als je het allemaal niet meer trekt, raak je verdoofd. Meg is natuurlijk niet de eerste die dit thema aansnijdt. Het gitaarcitaat uit Smells Like Teen Spirit spreekt wat dat betreft boekdelen.

Misschien is het deze keer anders, maar tot dusver liep het nooit storm als Meg een nieuw nummer uitbracht, maar uiteindelijk weet haar muziek zijn eg naar de fans wel te vinden. En dat zijn er inmiddels heel wat. De releasedatum van Take me To The Disco is 20 juni.