Category: Nieuwe Muziek

Cherry Glazerr – Juicy Socks

Het is verbazingwekkend hoeveel liedjes er zijn over sokken, in alle soorten en maten. Opvallend is wel dat in Cherry Glazerr‘s Juicy Socks het hele woord socks niet voorkomt, net zo min als juicy. Waar gaat het lied dan wel over? De liefde natuurlijk, om precies te zijn een stuk gelopen relatie. En Donald Trump, laat de band weten in een interview met Consequence Of Sound.

“ I Don’t Want Nobody Hurt, But I Made An Exception With Him”, zingt frontvrouwe Clementine Creevy, die behoorlijk wordt opgejut door drummer Tabor Allen en bassist David O’Brien. Cherry Glazerr is een trio uit L.A. dat de garage is ontgroeid en nu goede sier maakt met hard/zacht rocksongs naar nineties model.

De band, of liever Clementine is nu iets meer dan vijf jaar actief. In die tijd heeft ze de nodige begeleiders versleten, maar David en Tabor lijken goed te bevallen. Na Nurse Ratchet en Told You I’d be With The Guys is Juicy Socks het derde nummer dat we draaien van Cherry Glazerr. Een nieuw/derde album is in de maak.

 

Miles Kane – Loaded

Na een succesvolle tweede ronde met the Last Shadow Puppets is Alex Tuner weer druk met Arctic Monkeys wat Miles Kane de ruimte geeft om zijn solocarrière weer nieuw leven in te blazen. Loaded is verkoren om het pad te effenen voor de release van Miles’ derde solowerkstuk, Coup De Grace.

Loaded is een pittige mid tempo rocksong met half gezongen, half gescandeerde coupletten en een lekker venijnige gitaarlick, dit alles gebracht met de bravoure, die de Britpop eigen is.  Miles schreef het nummer met ene Elisabeth Grant, die we beter kennen onder haar alter ego Lana Del Rey. Producer was John Congelton die o.a. St Vincent, Manchester Orchestra en The War On Drugs op zijn staat van dienst heeft staan.

Miles gaat ook weer toeren wat betekent dat hij voorlopig geen tijd meer heeft voor Dr Pepper’s Jaded Hearts Club Band, zijn Beatles cover band met Matt Bellamy van Muse en Graham Coxon van Blur. Coup de Grace komt uit in juni.

Johan met nieuwe album Pull Up meteen op kruishoogte

De piloot die het alarm ‘pull up’ hoort, weet dat het bijna te laat is. Vijf voor twaalf. Pull Up is de omineuze titel van het nieuwe album van Johan, verschenen op vrijdag 13 april. Het is is de full power doorstart voor de Amsterdamse formatie rond zanger-gitarist Jacob de Greeuw. Ze klimmen pijlsnel naar kruishoogte, naar de regionen waar zich enkel de paar beste acts uit de popmuziek bevinden.

Tekst Popmazine Heaven | Ludo Diels

Jacob – voorheen Jacco – de Greeuw (48) is in goeden doen. In het kantoor van platenlabel Excelsior in Amsterdam geniet hij zichtbaar na van het optreden de vorige avond bij De Wereld Draait Door. Dat was de eerste keer in negen jaar dat De Greeuw, basgitarist Diets Dijkstra, drummer Jeroen Kleijn en gitarist Robin Berlijn voor publiek hadden gespeeld. De Greeuw glimlacht. “Het voelde meteen goed. We hebben weer bloed geroken.”

Nee, voor De Greeuw is Pull Up, Johan’s vijfde, beslist geen crashkoers of laatste redding, eerder een nieuw begin. Het klinkt zoals Johan altijd klonk. ‘Johanesk’ zou je het kunnen noemen. Melodische, gitaargedreven popliedjes met een zekere schatplicht aan de Britpop uit de jaren zestig en zeventig. Tegelijk bevatten de nummers een scheut melancholie, een vlaag retro-powerpop en veel natural cool.

Johan heeft altijd een vaste fanschare gehad. Ze stonden al vanaf hun eponieme debuut in 1996 op de grote festivals als Pinkpop en speelden met regelmaat in het buitenland, waaronder in de Verenigde Staten, waar het album een verrassend goede ontvangst kreeg. In jaarlijsten tussen 1996 en 2009 prijken albums van Johan, waaronder het onvolprezen Pergola uit 2001 met prijsnummers als Tumble And Fall, I Mean I Guess en Time And Time Again. In 2009 was boegbeeld Jacob de Greeuw klaar met de band. “Eigenlijk wilde ik solo verder. Ik was veertig geworden en voelde een zekere experimenteerdrang. Ook heb ik in die periode na 2009 vaker als sessiemuzikant gewerkt. Bijvoorbeeld voor Tim Knol die net als ik uit Hoorn komt. Vreemd genoeg kwamen alle muzikale avonturen op de een of andere manier uit bij Johan. Ik had na jaren weer een sterk verlangen met vier gasten in de studio als band aan de slag te gaan. Als de samenstelling goed is, gebeurt er iets, dan ontstaat een vruchtbare wisselwerking van ideeën. Dat is een magisch moment. Pull Up doet me in zekere zin denken aan ons debuut in 1996. Het klinkt even onbevangen en fris. Andere albums, zoals Pergola, heb ik zelf laag voor laag in elkaar gezet. Pull Up is echt een groepsalbum. Op een kilometer afstand hoor je dat het Johan is.”

Vintage
Pull Up – geproduceerd door Frans Hagenaars – is vintage Johan. Nummers van een vaak bedrieglijke eenvoud waarin altijd ook een verrassend element van ‘vervreemding’ schuilt. Wie goed luistert, ontwaart lagen in de muziek, zonder dat het ooit gekunsteld overkomt. Gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes. En precies daarin ligt Johan’s kwaliteit. “Het moeilijkste van een goed nummer maken is het weglaten, het schrappen. Natuurlijk zit je altijd wel vast aan conventies of akkoordschema’s. Maar het gaat er uiteindelijk om de kern over te houden. Eenvoud blijkt verdomd ingewikkeld. Ik houd van popmuziek die simpel lijkt maar dat in wezen niet is. Vandaar mijn levenslange fascinatie voor The Kinks en The Beatles. Ook in films, bijvoorbeeld van Tarantino, houd ik van onverwachte, soms zelfs ongemakkelijke wendingen.”

Die verraderlijke eenvoud schuilt ook achter de naam van het album Pull Up, een palindroom. Even speculeren. De titel lijkt te willen suggereren dat het de moeite loont de dingen eens wat intensiever te bekijken of, bij dit album, niet te vertrouwen op het eerste gehoor. De liedjes ontvouwen zich pas ten volste met een paar keer draaien. Tot zover de speculatie.

Vijf albums is geen grote oogst in 23 jaar, van 1996 tot nu. De Greeuw is een perfectionist. Hij staat op Wikipedia te boek als een ‘lastig persoon om mee te werken’ die vaker kampt met langere schrijfblokkades en geen geheim maakt van de kop opstekende depressies. Inderdaad, niet bepaald kwaliteiten die de productie van nieuwe albums ten goede komen. Hij lacht. “Tegenwoordig sta ik wat lichter in het leven. Je wordt ouder, wijzer en relativeert meer. Vroeger was ik echt een tough cookie. Dat is er wel vanaf. Wat niet wegneemt dat ik in de studio nog best streng ben voor mezelf en voor anderen. Dat komt doordat ik graag het beste uit de muziek haal.”

“Om een album te maken moet de tijd rijp zijn. Het moet goed voelen. Gelukkig heb ik die depressies tegenwoordig onder controle. Wel ben ik van nature een melancholicus. Melancholie zit het creatieve proces niet zo in de weg. Bij een depressie ligt dat anders. Dan ben je volledig in jezelf gekeerd. Eigenlijk is dat op de keper beschouwd behoorlijk egoïstisch. In die periodes luisterde ik veel naar Lou Reed’s Berlin, een zwartgallige plaat, of naar Joy Division. Vreemd genoeg gaf me dat troost. Die diepe dalen en hoge pieken ken ik niet meer. Ik ben meer in balans en voel me opgewekt.”

LIVEDATA 06/05 Here Comes The Summer, Vlieland 11/05 Doornroosje, Nijmegen (Sold Out) 18/05 Oosterpoort, Groningen (Sold Out) 26/05 Dauwpop, Hellendoorn 29/05 + 30/05 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 01/06 Vestrock, Hulst 02/06 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 09/06 Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek 22/07 Welcome To The Village, Leeuwarden 11/08 Nirwana Tuinfeest, Lierop 08/11 Paard, Den Haag 09/11 Metropool, Hengelo 10/11 Fluor, Amerfoort 16/11 Luxor Live, Arnhem 17/11 Victorie, Alkmaar 29/11 Effenaar, Eindhoven 30/11 Patronaat, Haarlem 06/12 Hedon, Zwolle 07/12 Mezz, Breda 08/12 Grenswerk, Venlo

—

HeavenOp het omslag van Heaven #3, 2018 staat de iconische jazztrompettist en -zanger Chet Baker. In mei is het vijftig jaar geleden dat hij uit een raam viel van hotel Prins Hendrik in Amsterdam en overleed. Biograaf Jeroen de Valk, jazzkenner Hans Mantel en bassist Hein van de Geyn, die met hem speelde, herdenken hem liefdevol.

Verder in de nieuwe Heaven mooie interviews met singer-songwriter en topproducer Joe Henry, met Mary Gauthier, die liedjes schreef met en over getraumatiseerde oorlogsveteranen, en Joan Wasser, alias Joan As Police Woman. Ruben Hein, Johan en VanWyck verzorgen de vaderlandse inbreng.

Ook start Heaven met een nieuwe serie, Portret van…, waarin we iemand aan het woord laten over zijn of haar specifieke rol in de popmuziek. Kees Spruit trapt af: professie boeker.

In de recensierubriek met meer dan 100 titels, nieuwe albums van o.a. David Byrne, U.S. Girls, The Low Anthem, Loma, Buffalo Tom, Lucy Dacus, Unknown Mortal Orchestra, Anna Burch, John Prine en The Boxer Rebellion.

Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement

Ben Howard – Towing The Line

Ben Howard is weer actief. Vier jaar na zijn tweede album, I Forget Where We Are heeft de Britse singer-songwriter een aantal nieuwe tracks uitgebracht, bijzondere songs die vrij ongeschikt zijn voor de radio, want gecompliceerd en nogal introvert. Vooral het eerst verschenen, zo’n zeven minuten durende A Boat To An Island On The Wall lijkt gemaakt voor particuliere consumptie met koptelefoon en niet voor airplay. Maar Ben is Ben en zowel een belangrijk als populair artiest, dus willen we graag wereldkundig maken dat hij weer in het land der musicerenden is.

Het eveneens nieuwe Towing the Line is iets minder excentriek en introvert dan A Boat en daarom iets radiovriendelijker. Het is natuurlijk bewonderenswaardig dat Ben Howard kiest voor de kunst. Je moet sterk in je schoenen staan wil je je muze laten winnen van je manager, die waarschijnlijk liever had gezien dat zijn cliënt een makkelijkere weg was ingeslagen. Ben’s nieuwe album, Noonday Dream verschijnt begin juni.

LIVEDATUM: 7/7 ASAF Live, Amsterdam.  6/7 Rock Werchter, België.

 

Lewsberg – Terrible

De naam, die momenteel rondzoemt in de Nederlandse muziekscene is die van Lewsberg. De band uit Rotterdam oogst alleen maar lovende recensies voor hun optredens en net verschenen debuutalbum. Ook in de mainstream pers. Dat is opvallend, want Lewsberg maakt deel uit de van Nederlandse underground-scene, die doorgaans niet zo veel aandacht krijgt.

Lewsberg mag dat uit Rotterdam koen, behalve de naam (een verbastering van de naam van de Rotterdamse schrijver Robert Loesberg) sijpelt er in hun muziek weinig door van 010. Die is namelijk vervaardigd naar New Yorks model, te weten de rammelende roesrock van bands als Lou Reed’s Velvet Underground, Television en The Feelies. De teksten zijn belangrijk en worden door zanger Arie van Vliet half gezongen, half gedeclameerd. Terrible is Lewsberg ten voeten uit, een losse pols rocksong, die veel langer had mogen duren dan de huidige speeltijd van net drie minuten.  

LIVEDATA: 7 mei Paradiso Noord, Amsterdam. 15 juli Vlakhof Festival, Nijmegen. 1 september Misty Fields, Asten.

Tusky tourt rond met scheurende gitaren en punk-rock voor de masses

Vrolijk, energiek, rauw en professioneel. Met scheurende gitaren tourt de ‘punk-rock voor de masses band’ Tusky nu door Nederland en gaat ze een festivalseizoen met flink wat shows tegemoet. Wat begon als een ‘muziekliefdeproject’ van de oud crew van John Coffey, is uitgegroeid tot een band die lekker aan de weg timmert. Als het bandleven zo bevalt, waarom zou je dan stoppen met het succesvolle John Coffey? En wat maakt Tusky anders? We spraken er over met oud gitarist van John Coffey en frontman van Tusky, Alfred van Luttikhuizen.

Tekst Nadieh Bindels

Met John Coffey deden ze zo’n 150 shows per jaar, waarvan een groot deel in het buitenland. Er lagen nog genoeg kansen voor John Coffey, maar het vele touren begon z’n tol te eisen en de crew wilde nieuwe dingen ondernemen. Helemaal geen muziek maken voelde niet als een optie. Het duurde nog geen drie weken voor Alfred met leden van de John Coffey-crew in de oefenruimte zat. En zo werd het nieuwe, muzikale muziekliefdeproject ‘Tusky’ van Alfred, Sjors, Christoffer en Bas eind 2016 geboren. Althans, muziekliefdeproject, met een bandstrateeg van beroep binnen de band zoals Alfred is, kan het bijna niet anders dan dat er toch meer uit wordt gehaald. Alfred bedacht een anderhalf jaar-plan voor Tusky. Inmiddels heeft de band aan Popronde meegedaan, heeft ze begin maart het album Rated Gnar uitgebracht en komen er een heleboel shows aan de komende maanden.

Muziek maken, is gewoon verslavend, beaamt Alfred. “Het is heel mooi om iets te creëren en vast te kunnen leggen op een plaat, om het vervolgens op het podium te vertalen. Als het publiek het dan ook nog snapt, is het helemaal vet! Maar als je iets lang doet, wordt het een beetje normaal. Dat voelde we aankomen met John Coffey en dus stopten we ermee.” Alfred was blij toen hij na het vele touren en optreden weer met een biertje in de oefenruimte van de DB’s in Utrecht zat, maar voor niets spelen leek hem ook niks. Daarom bedacht hij een plan voor Tusky, waarvan inmiddels al bijna alles is afgewerkt. “Ja op een paar dingen na dan. Spelen op Lowlands is natuurlijk wel het ultieme doel, maar is nog niet gerealiseerd.”

Dat Tusky is voortgevloeid uit John Coffey heeft grote voordelen, maar betekent niet dat de band niet hard meer hoeft te werken. “Onze bekendheid in de muziekindustrie en bij het publiek was natuurlijk handig, maar het is niet dat we nu maar overal binnen kunnen komen. Ook voor Popronde moesten we gewoon auditie doen en om een boeker en label achter ons te krijgen, hebben we ook hard moeten werken. Die bekendheid heeft ook z’n nadelen: we hadden, als ze het allemaal niks vonden, ook heel hard af kunnen gaan. En dan waren we ook dubbel zo hard afgegaan. Maar dat is gelukkig niet gebeurd.”

Alto geschiedenis
Tusky wil graag een breed publiek bereiken met haar gitaarmuziek en noemt haar muziek dan ook ‘punk-rock voor de masses’. Alfred: “Ik was als tiener een alto met wijde broekspijpen en een voorliefde voor harde gitaarmuziek. Ik begon met gitaarspelen toen ik 14 was, omdat ik Metallica na wilde doen. Het was in de tijd van de alt-rock en nu-metal. De tijd dat bands als Korn en System of a Down populair waren. De alternatieve rockscene was toen een stuk groter. Het is niet erg dat urban nu zo populair is, maar ik heb prachtige dingen aan die alto-tijd en harde gitaarmuziek overgehouden. Met John Coffey kwamen we er achter dat we met onze harde en ook wel schreeuwmuziek een groot publiek konden bereiken. Dat was ontzettend tof. Tusky is qua sound wel anders: het is vrolijker, niet agressief en we schreeuwen niet. Het is wat knuffelbaarder, maar we hopen ook met deze band weer een groot publiek te kunnen bereiken met onze harde gitaarmuziek.”

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival Overijssel, Zwolle 05/05 Bevrijdingsfestival Utrecht, Utrecht 25/05 Sniester Festival, Den Haag 26/05 Dauwpop, Hellendoorn 02/06 SoccerRocker Festival, Amsterdam 29/06 Jera On Air, IJsselsteyn 06/07 MadNes Festival, Ameland 07/07 Dijkpop, Andijk 13/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 11/08 Nirwana Tuinfeest, Lierop