Category: Nieuwe Muziek

Ghost – Rat

Ghost is een behoorlijk maffe doemmetal band uit Zweden, die er vervaarlijker uitziet dan ze klinkt. Terwijl de songs bij tijd en wijle dus behoorlijk poppy zijn, ogen de bandleden als extra’s in een horrorfilm. De zanger gaat/ging door het leven (of is het de hel?) als Papa Emeritus (I,II, III). Meestal draagt hij een soort mijter en andere pauselijke parafernalia. Hij verandert per album van indentiteit. Zijn echte naam is Tobias Forge. Dat was geheim tot hij vorig jaar door oud bandleden tijdens een proces gedwongen werd zijn ware indentiteit te onthullen.

De rest van de band mag geen naam hebben, zij staan bekend als de Nameless Ghouls. Theater dus. De kostuums passen bij de occulte en satanische songteksten, die vaak refereren aan bekende horrorverhalen en collectieve angsten. Zoals die voor ratten.

Het is even stil geweest rond Ghost. Hun laatste album stamt uit 2015, maar op juni zal plaat 4 verschijnen. Prequelle is de titel en Cardinal Copia de nieuwe naam van de zanger. Het album is geproduceerd door Tom Dalgety, die zijn sporen verdiende middels zijn werk voor o.a. Pixies, Royal Blood en OPETH. 

LIVEDATUM: 14 juli Dynamo, Eindhoven.

Imarhan – Edah Wa Dagh

Zo doen we het maanden zonder musica exotica, zo staan er plots twee tracks op onze playlist uit niet westerse oorden. Tinariwen speelde zich in de kijker met hulp van goede bekenden, Kurt Vile en Mark Lanagen. Imarham doet het op eigen kracht.

Imarhan komt uit dezelfde vijver als Tinariwen, of eigenlijk zelfde woestijn, de Sahara. Tinariwen komt uit Mali, Imarhan (de mensen waar ik om geef) uit Algerije, ietsje noordelijker dus. Beide bands bestaan uit muzikanten, die de gitaar hebben verkozen boven het geweer, een reëel dilemma voor jongen mannen uit de door burgeroorlogen geteisterde regio.

Waar Tinariwen graag mag uitweiden, zijn de songs van Imarhan veelal kort en krachtig. Edah Wa Dagh, afkomstig van het vers verschenen tweede album van de band is nog geen drie minuten lang. Met zijn Arabische zang en hard rockende gitaren biedt het nummer biedt het beste van twee werelden. De opwindende woestijnrock van Imarhan is uitermate geschikt voor de festivalweides. Het geval wil dat de band eind juli in Frankrijk speelt en eind augustus in Denemarken. Ze zijn dus beschikbaar het derde weekend van augustus en min of meer in de buurt.  Dus….

#301 Patrick Klerkx / The Life I Live 2018

“The Life I Live in Den Haag, de opvolger van de Haagse KoninginneNach, tovert op 26 en 27 april de binnenstad om tot een gratis festivalterrein waar kwaliteitsmuziek de boventoon voert. Het stadscentrum wordt ingedeeld in diverse muziekdorpen die ieder een eigen klankkleur vertegenwoordigen. Ondanks de 200.000 bezoekers blijft de sfeer intiem door de relatief kleinschalige muziekdorpen. Daarnaast vinden er ook optredens plaats binnen de aangelegen horecalocaties.”

Zo staat er in het persbericht en zo is het! Wie de popgeschiedenis een beetje kent, weet dat Den Haag een naam heeft op te houden. Het was in de hofstad waar de vaderlandse muziekscene in de jaren zestig tot bloei kwam. Een van de bands die de hofstad aan zijn reputatie van beatstad #1 hielp was Q65. De punkpioniers leverden in 1966 een belangrijke bijdrage aan de Hollands rockcanon met The Life I Live, dat terecht door de festivalorganisatie is geadopteerd als naam voor misschien wel het belangrijkste muziekfestijn binnen de Haagse stadsgrenzen. Golden Earring en Shocking Blue mogen dan internationaal bekender zijn, onderschat de ‘Kjoe’ niet. De gezaghebbende site allmusic.com noemt de band’ ‘one of Europe’s best kept starcaliber musical secrets’. De zelfde site spreekt van Den haag als ‘the Liverpool of The Netherlands’ En zo is het.

Op www.2018.thelifilive.nl vind je alles wat je wilt en moet weten over het festival, maar een aantal zaken willen we toch graag hier aanstippen. Zoals de datum. The Life I Live 2018 vindt plaats op 26 en 27 april. Er is die dagen veel meer te beleven dan muziek alleen, maar daar willen we ons toch even op concentreren. Welgeteld komen er 62 acts naar de stad achter de duinen. Een greep uit het aanbod zie je hieronder in de lijst, die een van de mensen achter de schermen, Patrick Klerkx speciaal voor ons heeft samengesteld na met klem te hebben geprotesteerd dat 25 toch eigenlijk te weinig is. De genoemde nummers hoor je de hele week door en natuurlijk ook tijdens het interview dat onze Bazz met Patrick had over het GRATIS Haagse muziekfestijn.

Luister naar de Bazz op de Buzz special over The Life I Live 2018 met Patrick Klerkx op zaterdag 21/4 om 19.00 uur of op donderdag 25/4 om 22.00 uur.

25 acts die te zien zullen zijn op The Life I Live 2018.

  1. EUT – Bad Sweet Pony
  2. Tim Knol – Going Places
  3. Kraantje Pappie – Ow
  4. Bon Voyage Organisation – Schenzen V (radio edit)
  5. Gallowstreet – DeLorean Cowboy
  6. Dr. Meraki – Shopped Out
  7. Evil Empire Orchestra – Black Mamba
  8. Pete Philly – Favorite Song
  9. Son Mieux – Easy
  10. The Lumes – Anguish
  11. The Yawpers – Mon Dieu
  12. Death Alley – Black Magick Boogieland
  13. Brutus – All Along
  14. The Homesick – The best part of being young is falling in love with jesus
  15. Marc O’Reilly – Dollar
  16. Los Paja Brava – Naiden
  17. The Howlin’ – Harmful
  18. Roxeanne Hazes & Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Ballade van de Moord
  19. Luminize – Fuck You
  20. Koffie – Hard Times
  21. Andy Frasco – Blame it on the Pussy
  22. Kel Assouf – Tikounen
  23. L’Chaim – Gadje Gadje
  24. Marc O’Reilly – You NevThe Homesick – Gucci Gucci

Sticky Fingers – Kick On

Skatepunkers worden ze wel genoemd, maar de tijd dat de mannen van het Australische Sticky Fingers op een board een helling afzeilden ligt alweer een tijdje achter hen. De band is inmiddels zo succesvol dat ze er a) geen tijd meer voor hebben en b) de verzekering bezwaar maakt.  

Begonnen als vriendenclub met een gedeelde belangstelling voor rock ‘n’ roll, reggae, soul en bourbon is Sticky Fingers uitgegroeid tot een band met een internationale following. Die populariteit is gewonnen door noeste arbeid: constant toeren en veel platen maken. Pinguin luisteraars kennen waarschijnlijk nummers als Australia Street en de cover van Ghost Town van The Specials. Los van de liedjes was Sticky Fingers ook ‘beroemd’ (lees berucht) vanwege het bij tijd en wijle liederlijke gedrag van de bandleden. Vooral zanger Dylan Frost wilden nog wel eens over de schreef gaan, zeker als hij een kwade dronk had. Dat leidde in 2016 tot twee incidenten, die de band er toe deed besluiten voor onbepaalde tijd een pauze in te lassen. Frost zou racistische opmerkingen hebben gemaakt tegen een Aborigines band en zich seksistisch hebben gedragen tegenover een medewerkster van hun label. Geen akkefietjes dus. De zanger heeft publiekelijk zijn excuses aangeboden, die zijn aanvaard door de slachtoffers van zijn uitbarstingen. Daarna heeft hij professionele hulp gezocht voor zijn drankprobleem en tot dan toe geheim gehouden bipolaire schizofrenie.  

Een paar weken geleden, plaatste de band op social media de boodschap; ‘guess who’s back?”. Sticky Fingers dus, ouder en wijzer en vooral nuchter. In een interview met radiostation Triple J heeft Frost opnieuw zijn excuses aangeboden en gezegd dat hij absoluut geen racist is en ook geen seksist. Zijn opmerking “Boys will be boys” was weer niet erg handig, maar de voorlopige stand van zaken is dat de incidenten hem zijn vergeven, maar niet zijn vergeten.

Eerlijk gezegd wisten we niks van deze affaire toen we de nieuwe single van Sticky Fingers tot IJsbreker verkozen. Nu twijfelen of we er wel goed aan doen. Het is een dilemma dat we steeds vaker zullen tegenkomen. Bijvoorbeeld bij Jesse Hughes van Eagles Of Death Metal, die er bizarre ideeën op na houdt over wapenbezit. Als de maker een zak is, maakt dat gelijk zijn/haar muziek slecht? Zie ook Dotan. Theoretisch niet natuurlijk, maar het is moeilijk om van muziek te genieten als je weet dat het brein waaruit die is ontsproten niet spoort.

Terug naar Sticky Fingers. We zijn geneigd de band het voordeel van de twijfel te geven en ze een tweede kans te gunnen. Wat scheelt is dat de band er niet zonder straf van afkomt. Voorlopig zal er geen interview plaatsvinden zonder dat Frost’s uitlatingen aan bod zullen komen. Laat ze maar zweten opdat ze weten dat er grenzen zijn. Wat de band verder te doen staat, is het vertrouwen terug winnen door hard werken en het maken van hele goede muziek. Dat in combinatie met onbesproken gedrag. De eerste stap is gezet, nieuwe single Kick On is een schot in de roos, een pure popsong met een randje en een instrumentale riedel van het type oorwurm. In het succesverhaal van Sticky Fingers speelt Nederland een grote rol. Ons land staat dan ook op de speellijst. Eerst zou de band maar één optreden geven hier, maar dat zijn er vanwege de grote vraag naar kaarten twee geworden. De fans zijn in ieder geval vergevingsgezind, en getuige de comments op Youtube blij dat ze terug zijn.

LIVEDATA: 17 en 19 juni Paradiso, Amsterdam.

The Lemon Twigs – Foolin’ Around

Je kent dat gevoel waarschijnlijk wel. Je hoort een nummer en weet zeker dat het enorm lijkt op iets ouds, maar je kunt maar niet vinden waarop nou precies.

Foolin’ Around, een van de twee nieuwe songs van The Lemon Twigs is twee druppels water een track van Todd Rundgren, maar welke? Misschien is dat wel de kracht van het duo. Ze recreëren respectvol de sound en stijl van seventies powerpop, maar weten er zo’n draai aan te geven dat ze niet kunnen worden beschuldigd van plagiaat. Wel zo verstandig in een tijd dat zo’n beetje elke (Amerikaanse) act naast een manager ook een advocaat in dienst heeft.

The Lemon Twigs hebben het niet van een vreemde. De vader van Brian en Michael D’Addario heeft in de jaren zeventig een serieuze, maar uiteindelijk tevergeefse poging gedaan om een muzikale carrière op te bouwen. Zijn zoons zijn nu al verder dan Sr ooit is gekomen, ironisch genoeg met min of meer dezelfde stijl. Origineel is het dus niet wat de paplepel rockers doen, maar ze doen het met zoveel verve en hoorbaar plezier dat niemand bezwaar maakt. Dus geniet van Foolin’ Around, dan zoeken wij verder naar dat nummer van Todd Rundgren dat model stond.

Faces On TV – Same Thing

Zoals dEUS in de jaren 90 de mal leverde voor de befaamde Belga-wave, zo geeft Balthazar het goede voorbeeld  voor heel wat Vlaamse acts, die momenteel aan de weg timmeren. Waaronder Faces On TV.

Net als Balthazar maakt Faces On TV gedetailleerde, digitale, veelal beschouwende luistermuziek.  Faces On TV toont zich echter een tovenaarsleerling, die vanuit een zelfde uitgangspunt op een andere bestemming belandt. Dat deden ze met oud-IJsbreker Travelling Blind en dat doen ze met nieuwe single. Same Thing is een onthaastte, zeer fraai vormgegeven song met de sterke drang om zich in je onbewustzijn te nestelen.  

De naam Faces On TV mag dan een band doen vermoeden, in werkelijkheid gaat het om een eenmansfractie. Mister FOTV is Jasper Maekelberg. Jasper is een duizendpoot, die omdat hij nu eenmaal maar twee handen heeft op de bühne de hulp inschakelt van een drietal muzikanten met wie hij kan lezen en schrijven. Ergo de bandnaam.  Jasper is overigens ook betrokken als ‘sound architect’ bij Bazart, Warhaus en heel wat andere Belpop acts. Same Thing is afkomstig van het debuutalbum Faces On TV, dat onlangs werd  gepresenteerd met een concert in Ancienne Belgique. 

LIVEDATUM: 10 mei Bitterzoet, Amsterdam.

 

 

 

 

SOHN: “Ik ben nu op een punt waarop eerlijkheid van levensbelang is”

Hij zit ziek thuis en kampt met de deadlinestress die hoort bij het preppen van een nieuwe tour, maar voor SOHN is er geen wolkje aan de lucht. De kuchende songwriter en producer neemt alle ziektekiemen voor lief sinds hij met vrouw en kind in Barcelona is neergestreken. Daar heeft hij namelijk het geluk hervonden.

Tekst LiveGuide | Thomas van Waardenburg Foto Phill Knot

Tijdens het interview dat LiveGuide in 2014 met SOHN had, liet de als Christopher Taylor geboren Brit al doorschemeren dat hij het wel had gezien met zijn verblijfplaats Wenen. De Catalaanse hoofdstad was toen alleen nog niet de volgende bestemming. “Hiervoor heb ik drie jaar in Los Angeles gewoond. Het is daar als een cult waar iedereen constant vrolijk is en denkt dat alles mogelijk is.”

Toen de zanger met debuutplaat Tremors op zak verkaste naar L.A, had hij net als de rest van de inwoners daar ook de intentie om een grote ster te worden. “Als songwriter en producer moet je die kans wel pakken. Ik kwam er gelukkig snel genoeg achter dat sexy R&B maken met drie andere blanke mannen niet echt mijn ding is. Vervolgens heb ik een jaar lang op een wijngaard in Californië gezeten om aan mijn tweede plaat te werken. In Amerika heb ik ook mijn vrouw ontmoet, dus het was zeker geen slechte tijd, maar in Europa kreeg ik weer snel het gevoel dat het oké is om gewoon mens te zijn. Het is lastig uitleggen hoe fijn dat is.”

Voorspellende gave
SOHNs tweede album verscheen begin vorig jaar en droeg de naam Rennen. Alsof hij de Duitse taal toen al weer omarmde en The American Dream alweer uit het hoofd had gezet. “Wenen is waar het allemaal voor mij is begonnen. In Engeland was ik nogal verlegen en angstig, maar in Oostenrijk ontdekte ik wie ik als artiest wilde zijn. Ik leerde SOHN kennen en dat was veel meer een uitgesproken karakter dan Christopher Taylor. Als SOHN deed en zei ik dingen die ik eerst nooit zou doen.”

Tot een identiteitscrisis leidde het ontwikkelen van de artiest SOHN gelukkig niet, zo verzekert hij ons. “Door muziek te maken leer ik juist veel over mezelf. Van jongs af aan heb ik al het idee dat de betekenis achter mijn songs me pas veel later duidelijk wordt. Zo was Tremors bijvoorbeeld een breakup-album dat ik maakte voordat ik wist dat mijn relatie voorbij was. En mijn tweede plaat heet Rennen omdat dat achteraf gezien ook het enige was wat ik in die periode deed. Mijn carrière nam allemaal rare bochten en ik kon het alleen maar proberen bij te benen in plaats van het bewust mee te maken.”

Het moment dat deze profetie zich voltrok, herinnert hij zich dan ook maar al te goed: “Ik merkte dat de intieme sfeer tussen het publiek en mij was vervangen door een festivalshow waar je na een paar nummers vraagt hoe het met iedereen gaat. Dat is echt het tegenovergestelde van wie ik als artiest wil zijn. Ik heb toen gelijk de bandbezetting omgegooid en weer geprobeerd om mijn shows persoonlijker te maken.”

Retrospectie
Dat toekomstvoorspellende schrijfskills niet alleen maar leiden tot vrolijke liedjes, blijkt wel uit zijn twee gloednieuwe tracks. Hue en Nil werden allebei afgelopen maand uitgebracht. Na het horen van deze minimalistische en ietwat melodramatische songs vraag je je af wat de toekomst voor de zanger in petto heeft. “Het coole aan deze twee nummers is juist dat ik ze als terugblik op een periode heb geschreven. Mijn vrouw en ik keken naar een documentaire over een beroemd schrijverspaar. Hun relatie stond volledig in het teken van het beste uit elkaar als schrijver halen.”

“Om dat te bereiken, mochten ze elk persoonlijk detail over hun relatie als materiaal gebruiken. Toen mijn vrouw en ik net naar Spanje waren verhuisd, gingen we door een nogal moeizame periode. Uiteindelijk ging het weer beter tussen ons en besloot ik om volledig open over die tijd te zijn. Toen ik deze nummers als resultaat aan haar liet horen, zei ze gelukkig ook dat ik alles moet gebruiken om de beste songwriter te worden die ik kan zijn. Ik benader mijn muziek daardoor op een andere manier dan voorheen.”

Levensbelang
De nieuwe aanpak van totale transparantie ligt SOHN inmiddels zelfs beter dan het voorschaduwen van de toekomst. “Door mijn ‘vorige’ schrijfstijl had ik de neiging om dingen vaag en geheimzinnig te omschrijven terwijl ik ook gewoon duidelijk kon zijn. Ik ben nu op een punt in mijn leven waarop eerlijkheid van levensbelang is. Ik heb niets te verliezen met het ontdekken van alle aspecten van mijn brein voor ik doodga.”

Een nog te verschijnen derde album van SOHN wordt waarschijnlijk een mix van zijn voorspellende en retrospectieve schrijfstijl: “Ik had een nummer over mijn tweede kind geschreven en niet veel later bleek mijn vrouw weer zwanger te zijn. En de track waarin ik terugblik op mijn tijd in de cult van Los Angeles, die is ook al gemaakt.”

LIVEDATA 19/04 Motel Mozaïque, Rotterdam (Sold Out) 25/04 Doornroosje, Nijmegen 14/05 Ancienne Belgique, Brussel (BE) 15/05 Paradiso, Amsterdam

Klinkt als: een ritme dat is met klanken die waren en vocalen die nog niet gezongen zijn

—

LiveGuideLiveGuide bestaat vier jaar en dat heeft voor een blad dat tien keer per jaar verschijnt één logisch gevolg: nummer veertig komt uit! Dit jubileum viert de concert- en festivalkrant met een extra dikke editie.

Bokoesam bracht onlangs een catchy EP uit met de licht gestoorde Jacin Trill, maar zit alweer vol nieuwe plannen. De Amsterdammer is een van de grotere spelers van de Nederlandstalige hiphop, een genre dat de laatste jaren compleet is geëxplodeerd. Als het aan Sam ligt is het einde zelfs nog niet in zicht. In LiveGuide filosofeert hij hardop over de vraag of NL-rap ook Amerika kan veroveren.

Buzz
In het krantje lees je verder interviews met de arty R&B-producer SOHN, legt Nathaniel Rateliff uit waarom hij karaokebars beter kan vermijden en tipt Tim Knolde beste albums van het moment. Verder genieten we mee met het nieuwe Britse indierockbandje ISLAND, dat in een roes verkeert nu om hun muziek een aardige buzz hangt.

Vlijmscherp
Met prachtfoto’s wordt verder teruggeblikt en op de shows van onder meer WAND in Vera, King Gizzard & The Lizard Wizard in Paradiso en Editors in het Nationaal Militair Museum. Er wordt ook stilgestaan bij alle slachtoffers van Noel Gallagher’s vlijmscherpe tong, Death Alley deelt de bizarre backstage-rider van de band en we duiken in Altin Gün en lange geschiedenis van de songs van deze zinderende nieuwe band, van welke de muziek nog het best te omschrijven valt als een combinatie van stokoude Turkse folk en Westerse funkrock uit de seventies.