Category: Nieuwe Muziek

The Mysterons: Psychpop met een potje bier ernaast

‘Captain Scarlet and the Mysterons to get high-def restoration’. Deze krantenkop over de legendarische Britse sci-fi poppenserie zorgde begin oktober ongetwijfeld voor flink wat opschudding in het oefenhok van de band die zich ernaar vernoemde. Toch? “Nou… Om heel eerlijk te zijn wist ik het niet eens. Maar leuk.”

Tekst LiveGuide | Sven Bersee

Wij leefden in de veronderstelling dat de vijf leden van psychpopband The Mysterons het volledige script van de sixtiesklassieker konden dromen. Dat zij backstage zelfs een ziek pre-show ritueel met poppen hebben. Gitarist Jordy Sanger rukt ons nu hardhandig uit die droom. “Het zal vast een coole serie zijn geweest, maar wij vinden het gewoon een gave bandnaam.”

Toen Jordy bij de groep kwam, werd hij dus niet eens gedwongen eerst de volledige serie te kijken. “Dat had ik wel sterk gevonden. Ik vastgebonden met touw in een keldertje in het centrum van Amsterdam terwijl ik gedwongen moet kijken naar Captain Scarlet.”

Mysterons

In feite ging het er een stuk luchtiger aan toe en dat past ook stukken beter bij de band. Voor The Mysterons draait muziek maken om lol trappen, hoezeer het begin dit jaar verschenen debuutalbum Meandering ook doet vermoeden dat de bandleden zichzelf net zo lang geestelijk martelen tot de perfecte melodie is gevonden.

Dat is niet zo, beweert Jordy. “Wij maken gewoon wat we leuk vinden klinken. We zoeken niet naar een bepaalde stijl of een nieuwe sound. Het klinkt wel nieuw, maar dat komt gewoon doordat we tijdens het spelen dingen doen die we vet vinden. Momenteel hebben we ook weer wat leuke ideetjes op de plank liggen, want we zijn heel druk bezig met een nieuwe EP.”

De opnames moeten nog beginnen, maar van luiheid in studioland kan het fris groovende kwintet niet beticht worden. Al zullen hun psych-collega’s van King Gizzard & the Lizard Wizard daar misschien anders over denken: zij brachten dit jaar al drie albums uit en dreigen er voor de jaarwisseling nóg twee te releasen. “Net als King Gizzard zijn wij wat extravaganter in klank en zoeken we gekke space-stukjes op, maar wij zijn niet zo absurd productief…”

“Die Aussies brengen echt superveel uit”, vervolgt Jordy op verbaasde toon. “Het is haast niet bij te houden. Ik zat nog bij Flying Microtonal Banana, maar lig kennelijk al weer twee albums achter. Het is toch niet normaal hoe snel die gasten werken? Wij zijn ook niet traag, maar dit is exceptioneel snel. Die bandleden moeten echt alle tijd hebben en alle neuzen dezelfde kant op hebben staan. Anders kan dat volgens mij niet werken.”

The Mysterons zal het voorbeeld van King Gizzard niet snel volgen. Daarmee zouden ze tegen hun eigen natuur ingaan. “Sommige mensen hebben een leuke avond door te bridgen met een potje bier ernaast. Wij maken graag muziek met een potje bier ernaast. Dat slaat soms aan en ik heb geen idee waarom, maar uiteraard heb ik daar geen problemen mee.”

LIVEDATA 17/11 Kroepoekfabriek, Vlaardingen 30/11 Luxor Live, Arnhem 02/12 Patronaat, Haarlem 04/12 Muziekgieterij, Maastricht 06/01 Indiestad Nieuwjaarsborrel @ Paradiso, Amsterdam 20/04/2018 Podium Victorie, Alkmaar

Klinkt als: Joanna Newsom op vlotte HD-psychpop die een slome hagedis achterna zit

—

LiveGuideDe november-issue van LiveGuide is vanaf heden overal in het land verkrijgbaar. Snel halen dus!

In de nieuwe LiveGuide staat onder meer Oscar and the Wolf. Frontman Max Colombie prijkt staat in vuur en vlam op de cover van LiveGuide #36. Met hem staat in het krantje een uitgebreid interview over zijn kunstige imago, de rol van drama rond zijn persona, dierlijke instincten en het verlangen naar oneindigheid.

Best New Music
Verder wordt met een Poolse groupie teruggeblikt op de topshow van Lorde in Poppodium 013 en duikt LiveGuide het bed in met Julien Baker. Haar nieuwe album werd afgelopen week door Pitchfork nog uitgeroepen tot Best New Music. Verder zijn er interviews met postpunkers Protomartyr, de lol trappende psychpop-strijders van The Mysterons en het Arnhemse hiphopcollectief Potential Criminal, dat een EP in broekvorm heeft uitgebracht…

Twitter-god
Dat is nog niet alles. Hiphopper en Serena Williams-adept Yung Nnelg deelt in LiveGuide zijn weinig ingetogen rider, apolitieke Catalaan Max Meser wordt het hemd van het lijf gevraagd over Twitter-god James Blunt en er is ook nog een mooie ode aan de onlangs overleden Charles Bradley.

Goat Girl – Cracker Drool

Goat Girl is een rijzende ster aan het Britse indiefirmament. De band komt uit Zuid-Londen, ze zijn met zijn vieren en heten Clottie Cream, Rosy Bones, Naima Jelly en L.E.D. Niet echt natuurlijk. De meiden hebben allemaal een alias gekozen als ode aan The Slits, een legendarische meidenband uit de oorspronkelijke punktijd, waarvan de zangeres zich als Ari Up voorstelde en de drummer als Palmolive. Nu we toch bezig zijn met naamsverklaringen, bandnaam Goat Girl is geïnspireerd door de vroeg overleden Amerikaanse comedian Bill Hick, wiens alter ego Goat Boy heette. Dat je het weet.

En dan nu de muziek. Na een trio charmant rammelende singles heeft Goat Girl nu de teugels aangetrokken en komt de band voor de dag met een grungy popsong met hoofdrollen voor surfgitaar en meerstemmige leadvocalen. De sound is garage en het tempo een beetje country.

In de U.K. wordt Goat Girl dus behoorlijk serieus genomen, Cracker Dool (kaakjes kwijl) laat horen waarom. De band beleefde vorig jaar zijn Nederlandse podiumdebuut op Eurosonic, waar ze niet wisten op te vallen. Waarschijnlijk stond de band daar gewoon een jaar te vroeg. Maar nu zijn ze wel klaar voor de oversteek. Goat Girl zou een prima act zijn voor London Calling, al is het raar omdat er dan weer eens een band staat die echt uit Londen komt.

Stationschef #279: Pip Blom

Er zijn critici die beweren dat de popmuziek wel zo’n beetje is uitontwikkeld. Nieuwe genres komen er niet meer bij, de enige ontwikkeling die er nog is, komt van technische innovatie. Wij zien dat toch anders. De pophistorie wordt niet zozeer bepaald door het ontstaan van nieuwe stromingen, maar vooral door interessante individuen. Point in case is Pip Blom, een jonge Amsterdamse singer-songrocker, die behoorlijk aan de weg timmert met een sound, die ze niet zelf heeft bedacht, maar zich wel helemaal eigen heeft gemaakt.

Pip heeft het wiel misschien niet uitgevonden, maar er dus wel een flinke draai aan gegeven. Uit onderstaande lijst kan je haar invloeden en voorbeelden distilleren, al staat de godfather van haar parlando-rock, Lou Reed er niet bij evenmin als Courtney Love, de collega met wie ze het meest wordt vergeleken.

Een bewijs dat het wel degelijk om de singer gaat en niet alleen om de song vind je in de opvallende populariteit van Pip in Engeland. Met uitzondering van dj’s lukt het Nederlandse acts maar zelden om voet aan de grond te krijgen in het buitenland. Vooral Engelstalige territoria blijken in de praktijk onneembaar. Dat Pip meer dan welkom is aan de andere kant van het kanaal geeft aan dat ze een bijzonder mens is. En dat is ze.

Het is dus niet zonder trots dat we Pip Blom deze week mogen kronen tot Stationschef van Pinguin Radio.

Het interview tussen Bazz en Pip hoor je zaterdagavond 11 november om 19:00 uur en in de herhaling donderdagavond 16 november om 22:00 uur. Onderstaande songs komen de hele week voorbij op Pinguin Radio.

Pip’s Top 25:
1. Micachu and the shapes – Curly Teeth
2. Kim Deal – The Root
3. Protomartyr – Pontiac 87
4. Soft Cell – Tainted Love
5. Britney Spears – Toxic
6. The Breeders- Cannonball
7. Oasis – Half The World Away
8. LCD Soundsystem – Home
9. Teenage Cool Kids – Volvo To A Kiss
10. Hooded Fang – Bye Bye Land
11. Hachi Machi – Chaucer
12. Ought – Habit
13. The Strokes – Is This It
14. Car Seat Headrest – Something Soon
15. Metronomy – On Dancefloors
16. Daniel Johnston – Walking The Cow
17. Blur – Tender
18. The Good The bad and the queen – History song
19. Stevens – Red Ribbon
20. Parquet Courts – Stoned And Starving
21. The Fall – Barmy
22. Fat White Family – Auto Neutron
23. The Smiths – This Joke Isn’t Funny Anymore
24. Parquet Courts – Paraphrased
25. Gorillaz – Kids With Guns

Bones – Beautiful Is Boring

Bones is geen band om mee te spotten. De Engelse formatie, tegenwoordig residerend in LA, en geformeerd rond Carmen Vandenberg (dat klinkt bekend!) en Rosie Bones staat garant voor zware punkrock met confronterende teksten en heeft ook nog weleens een ondeugende, gelikte video in petto. Zoals die van Beautiful Is Boring. Breekijzer deze week!

Beautiful Is Boring, dat een hoogtepunt van de liveset van Bones is, handelt over “het omhelzen van je eigenaardigheden en het vieren van je onvolkomenheden”, laat Rosie Bones weten.

Over de video: “We zijn er zo aan gewend meisjes in bands te zien schreeuwen, dus we wilden de rol van het geslacht omdraaien”, aldus Rosie Bones. “Het is lonend om te zien hoe het voelt van de andere kant.”

Liefhebbers van Bones luisteren natuurlijk naar Pinguin On The Rocks!

 

Frank Carter & The Rattlesnakes – Spray Paint Love

Frank Carter & The Rattlesnakes nemen wat gas terug op hun nieuwe single en dat vinden we helemaal niet erg. Integendeel eigenlijk. Spray Paint Love is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van de Britse rocker. Daar is overigens niet iedereen het mee eens. Sommige fans van het eerste uur horen hun helden liever in de stoomwals stand van eerdere songs als Lullaby en Wild Flowers. Wij geven de voorkeur aan de wat meer introverte Frank.

Niet dat de tattood lover boy plotseling een hippie is geworden. De gitaren zijn nog steeds opgetrokken uit beton en wie wil headbangen kan lustig zijn gang gaan, maar in Frank’s zang schuilt diepte en voor een harde rocksong is Spray Paint Love behoorlijk subtiel.

Nog even voor wie nog geen kennis heeft mogen maken met Frank Carter & The Rattlesnakes. De band komt uit de buurt van London, heeft twee albums op hun kerfstok, die ze live met veel verve uitvoeren. Afgelopen zomer stond de bende nog op Lowlands, waar ze zich muzikaal maar ook sociaal van hun beste kant lieten zien. Frank organiseerde namelijk een vrouwvriendelijke mosh-pit, waarbij hij garandeerde dat geen enkele deelneemster ongewenst betast zou worden. En zo geschiedde.

Frank Carter zal midden twintig zijn en is van veraf te herkennen door zijn vuurrode haar. Daarnaast heeft hij meer tattoos dan een erelid van een lid van een Japanse gangsterbende. Behalve muziekmaken, zet Frank zelf ook tatttoos en toont hij talent als kunstschilder.

Twee jaar bestaan Frank Carter & The Rattlesnakes nog maar. In die korte tijd heeft de band al heel wat bereikt. Als de popmuziek een race zou zijn en Frank Cater een paard, zouden wij wel weten op wie we zouden inzetten.

 

William Patrick Corgan – Aeronaut

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de video van de nieuwe single Aeronaut van William Patrick Corgan die je al kent van de Pinguin Playlist!

William Patrick -we kennen hem als Billy- Corgan heeft 12 jaar na zijn eerste een nieuw soloalbum uitgebracht. Uit het feit dat Aeronaut is verschenen onder de naam die in zijn geboorteacte staat en niet als Billy mogen we afleiden dat de voormalige voorman van The Smashing Pumpkins aan een nieuw hoofdstuk wil beginnen. Niet onverstandig, want hij heeft zijn erfenis op diverse manieren verkloot, maar laten we eerst even duidelijk stellen dat er in de jaren negentig weinig rockbands beter waren dan de Pumpkins.

In de 21ste eeuw ging er echter iets fout: personele problemen, relationele problemen, psychische problemen, halfslachtige pogingen om verder te gaan met lookalikes i.p.v. de oorspronkelijke bandleden, een mislukte tweede band (Zwan), een geflopt soloalbum, reactionaire politieke opvattingen. Het was één grote puinhoop. En dan hebben we het nog geen eens gehad over zijn vervreemdende  en branchevreemde nevenactiviteiten als zijn voorzitterschap van de Amerikaanse worstelfederatie.

Er zijn dus genoeg redenen om meneer Corgan af te schrijven. Maar toch. Saai is het zelden met Billy. Zelf heeft hij nog het meest last van zijn capriolen.

Dat hij wel wat kan staat ook buiten kijf. Zijn nieuwe soloalbum telt een aantal momenten waarop je wordt herinnerd aan de man die zijn stempel drukte op de alternatieve rockscene van de 90’s. Niet dat de songs van Aeronaut veel weg hebben van zijn werk met de Pumpkins. Billy speelt alle instrumenten zelf, voornamelijk piano en akoestische gitaar. Dochter Siera Swan doet wat achtergrondvocalen en op één nummer is James Iha te horen. Billy produceerde het spaarzame album samen met een ander figuur, die medebepalend was voor het muziekklimaat in de jaren 90, Rick Rubin.

The War On Drugs – Nothing To Find

Feitelijk is het meer van het zelfde wat Adam Graduciel te bieden heeft op het nieuwe The War On Drugs-album, maar aangezien we nog lang niet zijn uitgeluisterd op zijn op zijn hippie meets indierock hoor je ons niet klagen.

Op How Did We Get So Dark horen we The War On Drugs in een hogere versnelling dan we van ze gewend zijn, het recept is onveranderd, beetje Dire Straits, beetje Bruce, vrij veel Dylan. En heel veel gitaren.

Graduciel en band braken vorige week de AFAS Live af, of beter dat deden zijn fans, die getuige waren van een van de beste livebands van dit tijdbestek. Je zou het A Deeper Understanding-album kunnen omschrijven als een prettige pas op de plaats, maar live is The War On Drugs nog een tree hoger geklommen. Laten we hopen dat de band beschikbaar is voor festivals volgend jaar. En een livealbum is misschien ook geen slecht idee.

Cosmo Sheldrake – Come Along

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe video bij single Come Along van multi-instrumentalist Cosmo Sheldrake. Het nummer ken je al van de Pinguin Playlist.

Cosmo Sheldrake is zo’n typisch Britse excentriekeling, waarvan er vroeger vrij veel rondliepen, maar waarvoor in het huidige muziekklimaat nog maar weinig ruimte is. Sheldrake is een multi-instrumentalist (hij schijnt zo’n 30 instrumenten te spelen), een doe-het-zelver, die folky muziek maakt met voornamelijk elektronische instrumenten.

Zijn stem, maar ook zijn stijl doen wel denken aan die van Syd Barrett, de legendarische oprichter van Pink Floyd. Behoorlijk psychedelisch dus, maar ook toegankelijk en innemend. Vrijwel al zijn songs hebben een helder refrein dat zich makkelijk laat meeneuriën en een ritme dat in de verte verwant is aan Ierse jigs en reels. Ook nieuwe single Come Along klinkt als Riverdance on drugs, beetje vreemd dus, maar wel lekker.

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Fort Knox

Je kunt zeggen van Noel Gallagher wat je wil, maar niet dat hij op safe speelt. Was de eerste single van zijn nieuwe album een naar overproductie neigende ode aan de seventiesproducties van Phil Spector/John Lennon, het semi-instrumentale Fort Knox klinkt als The Chemical Brothers zonder chemicals.

You Got To Get Yourself Together is de enige tekstregel, die meer klinkt als een advies aan de maker dan een oproep aan de fans. Intrigerend. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de boodschap aan Liam is gericht. Fort Knox is het openingsnummer van Noels derde post-Oasis-album, Who Built The Moon?, dat we op 24 november mogen verwelkomen.

 

LIVEDATA 06/04 Vorst Nationaal, Brussel 19/04 AFAS Live, Amsterdam