Category: Nieuwe Muziek

William Patrick Corgan – Aeronaut

William Patrick -we kennen hem als Billy- Corgan heeft 12 jaar na zijn eerste een nieuw soloalbum uitgebracht. Uit het feit dat Aeronaut is verschenen onder de naam die in zijn geboorteacte staat en niet als Billy mogen we afleiden dat de voormalige voorman van Smashing Pumpkins aan een nieuw hoofdstuk wil beginnen. Niet onverstandig, want hij heeft zijn erfenis op diverse manieren verkloot, maar laten we eerst even duidelijk stellen dat er in de jaren negentig weinig rockbands beter waren dan de Pumpkins.

In de 21ste eeuw ging er echter iets fout: personele problemen, relationele problemen, psychische problemen, halfslachtige pogingen om verder te gaan met lookalikes i.p.v. de oorspronkelijke bandleden, een mislukte tweede band (Zwan), een geflopt soloalbum, reactionaire politieke opvattingen. Het was één grote puinhoop. En dan hebben we het nog geen eens gehad over zijn vervreemdende  en branchevreemde nevenactiviteiten als zijn voorzitterschap van de Amerikaanse worstelfederatie.

Er is zijn dus genoeg redenen om meneer Corgan af te schrijven. Maar toch. Saai is het zelden met Billy. Zelf heeft hij nog het meest last van zijn capriolen.

Dat hij wel wat kan staat ook buiten kijf. Zijn nieuwe soloalbum telt een aantal momenten waarop je wordt herinnerd aan de man die zijn stempel drukte op de alternatieve rockscene van de 90’s. Niet dat de songs van Aeronaut veel weg hebben van zijn werk met de Pumpkins. Billy speelt alle instrumenten zelf, voornamelijk piano en akoestische gitaar. Dochter Siera Swan doet wat achtergrondvocalen en op één nummer is James Iha te horen. Billy produceerde het spaarzame album samen met een ander figuur, die medebepalend was voor het muziekklimaat in de jaren 90, Rick Rubin.

Calexico – End Of The World With You

Calexico gaat ondertussen ook al weer heel wat jaartjes mee. Zonder ooit maar in de buurt van een hitparade te zijn geweest kan het duo uit Tucson, Arizona terug blikken op 20 succesvolle jaren. Dat succes heeft zich voornamelijk op de bühne afgespeeld. Daar komt hun Amerikaans eclecticisme het best tot zijn recht.

Net als Wilco en My Morning jacket maakte Calexico naam met het oprekken van het begrip Americana door te experimenteren met diverse Zuid-Amerikaanse stijlen, maar ook invloeden uit de punk, country en zelfs jazz duiken op in de rijke songs van het duo. En altijd is er die ‘high and lonesome feeling’ die als een woestijnwind door de muziek waart.

End Of The World With You is Calexico in de rockmodus. Met zijn lange gitaarlijnen heeft de nieuwe single wel iets weg van Bowies Heroes. End Of The World With You is binnenkort terug te vinden op een nieuw Calexico-album, The Thread That Keeps Us.

LIVEDATA 24/03 De Roma, Antwerpen 25/03 Paradiso, Amsterdam

Diet Cig – Maid Of The Mist

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Aanstaande vrijdag 27 en zaterdag 28 oktober viert London Calling haar 25-jarig bestaan in Paradiso. Daarom selecteren we deze week elke dag als Clip van de Dag een recente videoclip van een van de optredende acts.

Diet Cig zijn er om lol te maken met hun pop-punkliedjes over de onontkoombare ellende van het volwassen worden, terwijl je eigenlijk gewoon een ijsje wil eten op je verjaardag. Alex Luciano (gitaar en vocalen) en Noah Bowman (drum) spelen al sinds de dag dat Luciano de vorige band van Bowman vroeg om een vuurtje en daarmee de set stillegde. Het duo uit New York heeft sindsdien de aanstekelijke meezing-EP Over Easy en recent hun eerste lp Swear I’m Good At This uitgebracht met een hoog gehalte aan stampende drums en gierende gitaren. Diet Cig geeft je het gevoel dat het geen reet uitmaakt dat je er een puinhoop van maakt. (tekst London Calling)

Midas – Caroline

Midas is een van de beste nieuwkomers van afgelopen jaar en Caroline is misschien wel zijn allermooiste liedje. Tekst en melodie zijn prachtig, maar wat echt diepe indruk maakt is de uitvoering. Midas zingt als geen ander. Zijn stem heeft de lenigheid van Epke Zonderland en de emotionele lading van Hank Williams Sr.

Precies de juiste snaren weet hij te raken met een melodie die ook nog eens de neiging heeft zich in je onderbewuste te nestelen. En denk niet dat de opname na veel sleutelen tot stand is gekomen, live zingt Midas zijn ballade voor Caroline net zo makkelijk en minstens zo indringend. Het is sowieso een aanrader om Midas eens live te gaan checken, want al is Caroline vooralsnog zijn pièce de résistance, hij heeft nog meer meer mooie noten op zijn zang.

LIVEDATA 28/10 Het Paard, Den Haag 03/11 De Helling, Utrecht 01/12 Melkweg, Amsterdam 07/12 Victorie, Alkmaar 15/12 Merleyn, Nijmegen (alle optredens zijn met Palmsy)

Wolf Alice: “De titeltrack is een perfecte afsluiter. Nog een instant anthem!”

Wolf Alice breekt de tent af. Dat is hoe ik Theo Ellis en Ellie Roswell de vorige keer aantrof en achterliet op Best Kept Secret. Dit jaar staan ze daar niet. “Zonde, wat een geweldig festival was dat. Dit jaar even helemaal geen festivals”, zegt Theo. Maar met een nieuw album – Visions of Life – onder de arm hebben we geen enkel tekort aan Wolf Alice.

Tekst Martje Schoemaker

We spreken Theo als de nieuwe single net is verschenen en het album nog veilig in de kluis van de platenmaatschappij ligt. De eerste single Yuk Foo is een mooie verbastering voor wat er duidelijk uit het nummer schreeuwt: Fuck You! Een anthem als eerste single, daarmee is de toon van een toch nieuw Wolf Alice goed gezet. “Een instant anthem ja?! Dat was niet het idee, maar dat is toch wat je altijd wil; een liedje schrijven wat meteen zo inslaat.” Er zit geen idee achter zegt Ellie “Verschillende dingen, maar het maakt niet uit wat wat míj zo over de zeik kreeg toen ik het schreef, het gaat erom wat jíj erin hoort. Het is dus altijd toepasbaar, voor iedere situatie, voor iedereen die over de zeik is, die zich gekwetst voelt, kwaad is aangedaan, het maakt niet uit.” En dat maakt een anthem.

Het album is een nieuwe ervaring en manier van werken en schrijven voor Wolf Alice. “We hadden nu echt de tijd om alles op te nemen. Daarbij natuurlijk ook de ervaringen die we hebben opgedaan met het vorige album opnemen en het touren.” Twee jaar zijn ze op pad geweest met My Love is Cool. Nieuwe uitersten hebben ze in zichzelf ontdekt, meer extremen stelt Theo: “We hebben meer zelfvertrouwen gekregen als muzikanten en zijn dapperder geworden als mensen. Zo hebben we stilistisch veel gedurfde keuzes gemaakt, als we iets in een bepaalde stijl wilde, dan duwden en trokken we dat door tot het uiterste. Gewoon omdat we nu die ervaring van dat eerste album met ons meedragen.”

Het touren heeft ze meer gebracht dan dat ze van te voren gedacht en gehoopt hadden. “Onze hele tour is bijzonder geweest. We hebben zoveel gespeeld, gezien en geleerd. It was amazing.” Dat ze met die ervaring zijn ze weer de studio ingedoken om muziek te maken, vooral op een persoonlijk niveau. Ellie: “Alle teksten zijn persoonlijk, je schrijft altijd vanuit, voor jezelf. Het is gewoon dat je ook altijd ‘de anderen’ in gedachte moet houden. Andere zullen die teksten gaan horen, ze gaan naar je luisteren. Je moet dus je heel bewust zijn van hoe je je boodschap overbrengt, hoe je duidelijk maakt waar het (voor jou) over gaat. En vooral, hoe ze er het meest van kunnen genieten.” Het is geen compris wat ze sluiten, voor zichzelf muziek maken of voor ons. Het gaat om de beste verpakking vinden en alles samenbrengen.

Dat geldt ook voor beide albums, waar oud en nieuw elkaar zullen treffen op het podium. Hoe ziet die set eruit? “Dat weten we nog niet! De setlist moeten we nog maken. Maar het wordt leuk, want we hebben ondertussen alweer zo’n tijd die nummers niet meer gespeeld. We zijn heel benieuwd om ze opnieuw te ontdekken en er nieuwe aspecten in aan te brengen. Het zijn natuurlijk wel onze liedjes nog steeds.” Met Yuk Foo hebben ze al een anthem in handen, maar op het vorige album was de absolute afsluiter voor Theo Giant Peach. Heeft Visions of a Life nog een anthem op de tent mee af te breken? “Jazeker! De titeltrack is een perfecte afsluiter. Nog een instant anthem!”

LIVEDATA 28/10 Botanique, Brussel 03/11 Melkweg, Amsterdam

Vorige Interviews
Interview Wolf Alice 2015!
BSK – Mixcloud interview Wolf Alice!

Elida Almeida – Kebrada

Wie Kaap-Verdië zegt, zegt natuurlijk meteen Cesaria Evora. De diva op blote voeten is helaas overleden, maar de morna heeft door haar wel een wereldwijde bekendheid gekregen.
Toch is het niet alleen morna wat de klok slaat in het eilandenrijk voor de Afrikaanse kust. Eldia Almeida bijvoorbeeld, is jong en weet heel wat wereldse invloeden door haar muziek te breien. Haar muziek heeft over het algemeen een vrolijke toon, met Braziliaanse samba, en Zuidafrikaanse gumboots bijvoorbeeld. Alhoewel de morna, de blues van blues van Kaap-Verdië ook te horen is. En met haar stem die ietwat hees is en aan de noten trekt klinkt het dan meteen ook lekker jankerig.

Kebrada is Almeida’s tweede album.

Wil je weten wat er wekelijks aan nieuwe nummers op Pinguins Pluche gedraaid wordt? Bezoek de facebookpagina van Pluche met allemaal nieuwe muziek…

 

Weaves – Slicked

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Aanstaande vrijdag 27 en zaterdag 28 oktober viert London Calling haar 25-jarig bestaan in Paradiso. Daarom selecteren we deze week elke dag als Clip van de Dag een recente videoclip van één van de optredende acts.

Het is nog maar een jaar geleden dat de band Weaves met hun debuutalbum op het toneel verscheen. Het album werd gezien als een frisse wind in gitaarpop en omschreven als “één van de meest onvoorspelbare geluiden van 2016” (MTV), “een triomfantelijk aanslag op alles dat conventioneel is” (i-D). De Canadese indie popband met een vleugje Americana (zeggen ze) ging direct een heel jaar touren na de release en zangeres Jasmyn Burke en gitarist Morgan Waters kwamen vervolgens herboren met creativiteit terug om aan het vervolgalbum ‘Wide Open’ te gaan werken. Met de eerste single #53 maken ze alvast de verwachtingen waar. Dat belooft wat voor London Calling. (tekst London Calling)

St Vincent – Pills

Met nog twee maanden te gaan is het misschien wat vroeg om St Vincents Masseducation uit te roepen tot plaat van het jaar, maar top 3 wordt hij zeker. Vijf albums heeft de voormalige begeleidster van Sufjan Stevens en ex-lid van Polyphonic Spree er over gedaan om haar draai te vinden, maar nu verkeert ze toch echt in bloedvorm.

Haar muziek kan je misschien nog het best met die van Beck vergelijken, beiden maken songs die zowel complex als toegankelijk zijn, ambachtelijk maar fantasierijk, modern maar met oog voor traditie. Maar waar Beck zelden het achterste van zijn tong laat zien altijd, gaat St Vincent met de billen bloot. Vrij letterlijk als je de albumhoes ziet. Ze speelt met stijlen en stemmingen en worstelt met thema’s als liefde en dood en dat in songs die voor het merendeel zo op de radio kunnen, zoals New York, Los Ageless en nieuwe single Pills.

Geheel onder eigen voorwaarden is St Vincent, of Annie Clarke -zoals ze in het geboorteregister van Tulsa, Oklahoma staat ingeschreven- uitgegroeid van sidekick tot onbetwiste diva.

LIVEDATUM 17/10 Tivoli/Vredenburg, Utrecht 23/10 AB, Brussel