Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Vandaag een beetje herrie met shockrocker Marilyn Manson. Zijn nieuwe album Heaven Upside Down en daarvan heeft de single SAY10 een lugubere clip, met Johnny Depp in de hoofdrol.
De cd Heaven Upside Down kan je hier winnen!
LIVEDATA 28/11 Klokgebouw, Eindhoven 2/12 Vorst Nationaal, Brussel
Dat Django Django zo succesvol is, is eigenlijk best bijzonder. Het Britse kwartet maakt namelijk behoorlijk nerveuze muziek, barokke song met gejaagde tempo’s en cryptische teksten gestoken in een artistiek-jasje van pop en electro. Voor de nieuwkomers; dubbel D klinkt als Talking Heads meets Kraftwerk, maar dan met humor. En van deze tijd.
Fans zullen zich verkneuteren, de rest zal misschien wat meer tijd nodig hebben om de nieuwe single van de Django‘s te waarderen, want doorsnee is hij zeker niet. Hoewel. Toen Django Django zes jaar geleden debuteerde, klonk de band als geen ander. Inmiddels zijn er wel een paar soortgenoten; Everything Everything bijvoorbeeld en Teleman of Metronomy.
Tic Tac Toe, zoals de Engelsen het spelletje boter kaas en eieren (kruisje en nulletje) noemen, doet dienst als voorproefje van het derde Django album dat eind januari 2018 gaat verschijnen onder de titel Marble Skies.
Zestig jaar Hoeke-muziek krijgt dit jaar een waardige herdenking. Bluesrockgitarist Ruben Hoeke en zijn drummende broer Eric komen met een familiealbum met in de hoofdrol hun vader. Blues- en jazzpianist Rob Hoeke overleed in 1999. Hij zat sinds 1957 in de muziekwereld. Ruben Hoeke debuteerde in 1992. Hij viert zijn kwarteeuw met een uitgebreide tournee van zijn Ruben Hoeke Band.
Tekst Popmagazine Heaven | Marcel Haerkens
Maar eerst dat familiealbum, met teruggevonden songs in plaats van foto’s. Als aankomend gitarist speelde tiener Ruben Hoeke live met de band van zijn vader. “Tussen 1992 en 1999, het jaar dat hij overleed, nam mijn vader thuis altijd op met een floppy diskrecorder. Liedjes, melodietjes, losse flarden van ideeën. Die floppy’s lagen tot voor kort bij mijn moeder Lucie thuis op de piano. Mijn vader zei wel eens dat het misschien leuk zou zijn als Eric en ik er iets mee zouden doen. Maar toen hij overleed, heeft het zo’n slordige tien jaar geduurd voor ik überhaupt naar zijn muziek kon luisteren zonder geëmotioneerd te raken. Dat was soms best vervelend. Speel je met je band ergens in een feesttent, vindt zo’n diskjockey het leuk in de pauze een plaatje van je vader te draaien. Allemaal goed bedoeld hoor, maar ik vond dat vreselijk.”
Het moment kwam dat de broers de floppy’s met hun vaders erfenis beluisterden, zo’n 130 tracks. “Ik heb met veel boogiewoogie- en bluespianisten gespeeld, en ik ben bevooroordeeld, maar dit is qua techniek en swing van zo’n uitzonderlijke klasse, met niets te vergelijken.”
Ze besloten hun vaders ideetjes en probeersels uit te werken. “Eric is er overheen gaan drummen, ik speelde bas en heb nog wat gitaarpartijen toegevoegd. Het is echt een familieding geworden. Op de openingstrack Cruising With My Kids hoor je alle kinderen en kleinkinderen meeklappen. Het klinkt echt alsof we met z’n allen in de studio samen staan te spelen – met onze vader. Wonderlijk.” De familieplaat Hoeke Legacy komt uit in december, op cd en elpee. “De officiële nieuwe plaat van Rob Hoeke waarop hij nog een keer laat horen waarom hij toch echt de beste was. Ik ben er trots op.”
Facelift
Ruben Hoek gaf zijn eerste concert op 10 december 1992. Hij was zestien. Een kwart eeuw later geeft hij met zijn band ruim dertig jubileumconcerten. Hij maakt ook nog deel uit van de band waarmee Jan Akkerman ter ere van zijn 70e verjaardag het land doorkruist. Genoeg te doen.
Die Ruben Hoeke Band is stevig gefacelift. Tien jaar lang was zanger Frank van Pardo Ruben Hoeke’s artistieke sparringpartner. Drie jaar geleden leidde creatieve impasse tot een breuk. Geen sprake van animositeit, verzekert Hoeke, maar: “De koek was op, tot de laatste kruimel.” Zijn troupe telt nu broer Eric, drums, Mike Kamp, bas, en zanger/tekstschrijver Lucas Pruim. Diens komst is van invloed geweest op de muzikale koerswijziging. “Frank zat voornamelijk in de blueshoek en daarom zijn we lang geafficheerd als pure bluesgroep. Maar in mijn platencollectie staat veel meer dan blues en ik houd van stijlen mixen. Lucas is een enorm goede zanger, kan alle genres aan en komt steeds met nieuwe ideeën. Zelfs als ik aanvoel dat een liedje van mezelf niks wordt, kan hij het zo’n draai geven dat het aan alle kanten klopt. Bovendien schrijft hij heel spitsvondige teksten. Het werkt als een speer.”
Sonic Revolver klinkt inderdaad anders en gevarieerder dan de drie voorgaande albums. Hammondspeler Niels Schutten en saxofonist Wiek Vermeulen vervullen een bescheiden rol binnen de verzameling songs met naast de vertrouwde bluesy seventiesrock en Hoeke’s indrukwekkende soli ruimte voor voorzichtige progrockinvloeden en experimentele invalshoeken, soul, jazzy loopjes, stevige boogie en vooral veel gretig spelplezier.
Dat was precies wat Hoeke zocht. “In teamverband werken en me laten verrassen door de andere bandleden. Dat ik met de muziek die ik in mijn hoofd heb alle kanten uitkan zonder alleen de kar te moeten trekken. En we hebben onderweg naar optredens weer veel plezier. Dat is ook wel eens anders geweest. Ik ben bandleider en bandlijder, net als mijn vader.”
LIVEDATA 22/10 Podium Gigant, Apeldoorn 27/10 Podium Victorie, Alkmaar 28/10 The Bounty, Breskens 05/11 Muziekcentrum De Bosuil, Weert 17/11 Poppodium de Peppel, Zeist 25/11 Podium de Vorstin, Hilversum 01/12 Groene Engel, Oss 03/12 Neushoorn, Leeuwarden 08/12 ’t Beest, Goes 09/12 Café De Gevangenpoort, Edam 10/12 Zaantheater, Zaandam 16/12 Het Podium, Hoogeveen 17/12 Muziekgieterij, Maastricht
—
In Heaven #6 van 2017 interviews met onder meer Ane Brun, The Cactus Blossoms, Henk Hofstede, JW Roy, Jonny Lang, Ibeyi, Ruben Hoeke en Amadou & Mariam.
In de rubriek ‘Onder de loep’ aandacht voor The Velvet Underground & Nico. Vaderlandse muzikanten onder wie Carol van Dyk (Bettie Serveert) en Henk Koorn (Hallo Venray) vieren de 50e verjaardag van ‘de plaat met de banaan’ met een heuse tribute-tour.
In de recensierubriek met meer dan 100 recensies, nieuwe albums van o.a. Algiers, The War On Drugs, Lunatic Soul, Jen Cloher, Motorpsycho, Living Colour, Tricky, Hiss Golden Messenger, Son Little en véél meer.
Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 33,40,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement.
De virtuoze mannen van Ocobar laten zich helaas niet al te vaak op de plaat vangen, maar nu heeft Ricky Koole ze gestrikt voor haar nieuwe album. Terecht dat ze prominent in de titel terecht zijn gekomen, want ze leveren een belangrijke bijdrage aan dit album. Ze hebben een heerlijk strakke swing waar Ricky goed tegenaan kan leunen met haar zang.
Wie Koole al een tijdje volgt, weet waar ze de mosterd haalt: uit de blues, soul, country en americana. Het is dus niet zo vreemd dat er covers op het album staan van bijvoorbeeld Johnny Cash, Sam Cooke, Willie Nelson en Kris Kristofferson. Maar fijn aan dit album is dat ze ook een viertal nummers zelf heeft geschreven. Ze blijft heel goed in de sfeer van het album met die songs, en ze doen er zeker niet voor onder!
Wil je weten wat er wekelijks aan nieuwe nummers op Pinguins Pluche gedraaid wordt? Bezoek de facebookpagina van Pluche met allemaal nieuwe muziek…
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Dit jaar kwam het derde album Painted Ruins van de Amerikaanse indieband Grizzly Bear uit. Met die plaat op zak maakte het collectief vrijdagavond jongstleden indruk in de Utrechtse TivoliVredenburg met elektronische americana en samenzang. Van Painted Ruins is Losing All Sense de meest recente single.
Een blik op de administratie leert dat Feet Don’t Fail Me Now single nummer drie is van het zevende album van Queens of The Stone Age. Volgens veel comments op Youtube is Feet Don’t Fail Me Now het beste nummer van Villains. Het is in ieder geval een van de meer avontuurlijke tracks op het album.
Het intro doet denken aan Pink Floyd, terwijl de gitaarrif puur glamrock is, denk aan oude Bowie, T Rex en zelfs wel aan Tigerfeet van Mud. Nu we toch met namen aan het strooien zijn, de oudere popliefhebber kerkent in de titel misschien een album van Little Feat, een band uit de jaren zeventig, die net als Queens uit California kwam en ook behoorlijk hard kon boogie-en.
Toen het nieuwe QUOTSA album net uit was, was er wel kritiek op de keuze van producer, hitman Mark Ronson. Deze meningen mogen nu wel worden herzien, want echte pophits heeft Villians niet opgeleverd, een situatie waarin ook Feet Don’t Fail me Now met zijn lengte van bijna 5 minuten en talloze tempowisseling geen verandering in zal brengen. Dat neemt niet weg dat QUOTSA mede dankzij Ronson en tracks als Feet Don’t Fail Me Now zijn status als kings van de alternatieve rockscene heeft verstevigd.
25 jaar London Calling! Dat het festival -ooit in het leven is geroepen als Europees bruggenhoofd voor de toen net ontluikende Britpopscene- een kwart eeuw later nog zou bestaan, zal niemand van het eerste uur hebben durven dromen. Wie zou hebben beweerd dat het internationale indoor indie-festival zelfs zou uitgroeien tot een twee jaarlijkse gebeurtenis -waar carrières zijn gemaakt en gesneuveld en waar bands net zo graag komen als het publiek- zou helemaal voor loco zijn verklaard.
Het is verleidelijk om terug te blikken naar oude edities toen Blur, Placebo, The xx en Tame Impala nog beginnende bandjes waren in plaats van de halfgoden die het nu zijn, maar bij London Calling heeft men altijd vooruit gekeken. Het festival heeft de ambitie een graadmeter te zijn van wat er in het heden en mogelijk in de nabije toekomst speelt. Dat brengt een zeker risico met zich mee, want het betekent dat je beginnende bands moet programmeren, acts die hun waarde nog niet hebben bewezen, die vaak niet veel meer hebben dan een reputatie. Maar dat risico betekent ook spanning en opwinding, want hoe vaak heeft een latere naam van faam wel niet zijn vuurdoop beleefd op London Calling?
Zelfs voor de jubileumeditie heeft de organisatie de verleiding weerstaan om helden uit het verleden te boeken en is men weer op zoek gegaan naar toekomstmuziek, naar minder en onbekende bands met de potentie om groot te groeien. Hieronder zie je een lijst met tips van onze muziekredactie, maar ga vooral zelf op ontdekking uit.
Eerder dit jaar sprak onze Bazz met de zangeres van een van de bands die op 27 en 28 in Paradiso zullen aantreden, Alynda Segarra van het zeer intrigerende Hurray For The Riff Raff uit New Orleans. Het interview zenden we uit zaterdag (14/10) tussen 19.00 en 21.00 uur en herhalen we donderdag a.s. tussen 22.00 en 24.00 uur.
Tip 25+2 voor London Calling Festival 25 jaar; vrijdag 27 en zaterdag 28 oktober 2017 in Paradiso, A’dam:
1. Hurray for the Riff Raff – Living in the City
2. Marlon Williams – Hello Miss Lonesome
3. shame – Tasteless
4. Japanese Breakfast – Road Head
5. Big Thief – Shark Smile
6. HAUS – Gave You All
7. Superorganism – Something For Your M.I.N.D.
8. Matt Maltese – Studio 6
9. Weaves – Tick
10. Life – Take Off With You
11. Yak – No
12. Pinegrove – Visiting
13. Alex Lahey – Every Day’s the Weekend
14. Cabbage – Terrorist Synthesizer
15. Vagabon – The Embers
16. Harlea – Miss Me
17. (Sandy) Alex G – Proud
18. Cameron Avery – Wasted On Fidelity
19. Hurray for the Riff Raff – Young Blood Blues
20. Marlon Williams – I’m Lost Without You
21. Japanese Breakfast – Everybody Wants To Love You
22. Big Thief – Mythological Beauty
23. Harlea – You Don’t Get It
24. Hurray for the Riff Raff – Too Much Of A Good Thing
25. Alex Lahey – I Haven’t Been Taking Care of Myself
26. Weaves – Walkaway
27. Life – Popular Music
Nothing More is -voor wie het nog niet weet- een Texaanse band, die een heel scala aan metalstijlen beoefent, maar zoals Breekijzer Don’t Stop laat horen ook niet vies is van een beetje hip hop op zijn tijd.
Nothing More werd in 2003 tot leven gewekt door teenager Mark Vollelunga en wat vrienden tijdens een door de kerk (!?) georganiseerd kamp. In 2004 verscheen een eerste album, maar het werd pas echt serieus met de release van The Few Not Fleeting in 2009. Don’t Stop staat 2 albums later op het kersverse The Stories We Could Tell Ourselves. Gastzanger op Don’t Stop is Jacoby Shaddix, die je zou moeten kennen als aanvoerder van Papa Roach, een band die net als Nothing More meerdere smaken metal in de aanbieding heeft.
LIVEDATA 4/12 Melkweg, Amsterdam
Spoon is dit jaar definitief doorgebroken. Niet dat de band al die jaren aan het sappelen was. Er was succes en respect, maar in 2017 is duidelijk geworden dat de band uit Texas meer is dan een voetnoot. Het opmerkelijke is dat Spoon al zo’n kwart eeuw actief is en dat het album nummer 9 is dat hun status als topband bevestigd. Dat en de recente optredens, die een band lieten horen met een ijzersterk repertoire en een gretigheid, die je doorgaans alleen bij jonge honden ziet en niet bij rockers met Abraham in het vizier
Hun grootste hit is Inside Out van hun voorlaatste album, They Want My Soul. Op zich is dat al opmerkelijk want de ruime meerderheid van het popvolk scoort met het eerste of tweede album om vervolgens met lede ogen te moeten aanzien dat de koek langzamerhand op raakt. Spoon dus niet. Zij stijgen per album in aanzien en dat al negen platen lang. Dat betekent o.a, dat er een constante vraag is naar optredens.
De band tilde eerder dit jaar Down The Rabit Hole al naar een hoger plan, volgende maand staan de Texanen op Crossing Border en in Paradiso. Als lokkertje voorde nieuwe tour heeft Spoon een video gemaakt bij I Ain’t The One, een van de allerbeste tracks op het Hot Thought album. De clip, live in de studio opgenomen herinnerde ons er aan hoe goed I Ain’t The One wel niet is. IJsbreker waardig.
LIVEDATUM: 10/11 Paradiso, Amsterdam.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag! Met vandaag de gloednieuwe single Holy Mountain van Noel Gallagher’s High Flying Birds. Nu broer Liam succes heeft met zijn album As You Were wilde Noel natuurlijk niet achter blijven.
LIVEDATA 06/04 Vorst Nationaal, Brussel 19/04 AFAS Live, Amsterdam
