Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Hold Me Down van Family of the Year. De indiepop band uit Los Angeles ken je natuurlijk van een paar jaar geleden door de grote Pinguinhits Hero en St. Croix.
Liefhebbers van Family of the Year luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pop!
Met een staat van dienst als Moss begint de band behoorlijk op een nationaal instituut te lijken. Het lijkt wel of het heilige vuur na 15 jaar feller brand dan ooit. In 2009 bereikte de band van Marien Dorleijn de massa met de single I Apologise (Dear Simon). Het is nog steeds hun succesvolste song, maar de concurrentie groeit.
Vorig jaar bracht Moss hun zesde en volgens velen sterkste album uit. Met My Decision, The Promise en Bored To Death bevat Strike drie songs, die de band tot in lengte van dagen zal moeten spelen willen ze een opstand onder fans voorkomen. Waar de meeste bands na gedane zaken een tijdje op de lauweren rusten, zijn Marien en zijn mannen gewoon weer de studio ingedoken om vier nieuwe nummers op te nemen, die weer stuk voor stuk raak zijn. Waarschijnlijk zullen in de komende maanden alle vier de songs op onze playlist verschijnen, maar we beginnen bij de eerste favoriet, Why Don’t You waarin Marien zich een licht electro jasje aanmeet, dat zit als gegoten.
Het moment dat S. Carey op eigen merites wordt beoordeeld en niet langer geïntroduceerd als (ex) drummer van Bon Iver komt steeds dichter bij. Dat mag ook wel, want binnenkort verschijnt zijn derde album. Op nieuwe single More I See is nog wel te horen waar Sean Carey vandaan komt, maar waar Bon Iver’s Justin Vernon steeds meer futuristische elektronica en stemeffecten gebruikt, laat S. zich inspireren door het verleden, van 80’s wavers als Talk Talk en Tears For Fears tot en met gemankeerde geniën als Brian Wilson en Phil Spector.
Nieuwe single More I See is een ballad in een stijl die je aangekleed minimalisme zou kunnen noemen. Met relatief weinig instrumenten weet S.Carey een warm bad van geluiden te produceren waarin zijn stem alomtegenwoordig is. S. Carey album nummer drie, Hundred Acres volgt op 23 februari.
Het gaat EUT behoorlijk voor de wind. Na zich te hebben gevestigd als een van de betere live acts in Nederland-muziekland bewijst de band nu dat ze ook in de studio van wanten weet. Eigenlijk wisten we dat al, want de twee voorgangers van Bad Sweet Pony mogen er ook zijn.
Maar nu lijdt het geen twijfel meer dat EUT een act is met een lange adem. Opvallend is dat het Amsterdamse kwintet zich in de kijker heeft gespeeld met een muziekstijl die behoorlijk eigenwijs is. Daarmee lappen ze de conventie aan hun laars dat -wil je succes hebben- je je moet conformeren aan de trends en bands van de dag.
EUT gaat lekker zijn eigen gang met hun prikkelende sprokkelpop. Op hun derde single mixt men 80’s new wave met surfgitaren en poppy koortjes tot een swingend stament, waarmee de band komende zomer menig festival zal opfleuren.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single The Louder I Call, The Faster It Runs van de alternative act Wye Oak uit Baltimore. Het is de titeltrack van het aankomende album dat op 6 april uitkomt via Merge Records. De prachtige clip is opgenomen in de woestijn White Sands National Monument in New Mexico.
LIVEDATA 20/4 Paradiso Noord, Amsterdam 21/4 Motel Mozaique, Rotterdam 01/5 Les Nuits Botanique @ Rotonde, Brussel
Okkervil River loopt zich warm voor de release van album number 9. De band is actief sinds 1998 dus dat is een behoorlijk gemiddelde. Om alle Okkerervil River releases en die van offshoot Shearwater precies in kaart te brengen, heb je een accountant nodig, want de stroom is zo goed als oneindig. Kwantiteit is echter iets anders dan kwaliteit, maar gelukkig houdt bandbaas Will Sheff het peil goed in de gaten.
Sheff is overigens de enige constante in twee decennia Okkervil River. Verder is het een komen en gaan met inmiddels meer ex dan huidige bandleden. Het nieuwe OR album heet In The Rainbow Rain en is volgens Sheff ‘ the most fun Okkervil River album ever’. Die lol zal op het opnameproces slaan, want de eerste single is niet bepaald een vrolijk werkje. Don’t Move Back To L.A. is een ballad met een The Eels feel gezongen door Sheff met een stem die aan Robert Smith van The Cure doet denken. Ook is te horen dat 20 jaar Texas de oorspronkelijk uit New England afkomstige Sheff niet in de koude kleren is gaan zitten.
Don’t Move Back To L.A. zal zowel het indie-volk als fans van Americana aanspreken. De release van In The Rainbow Rain staat voor eind april. De bijbehorende tournee is vooralsnog beperkt tot de V.S, maar gezien de populariteit van Okkervil River in Europa zal de band waarschijnlijk dit najaar wel onze kant opkomen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Water Baby van Tom Misch. Voor dit zwoele nummer werkt de jonge electromuzikant uit Londen weer samen met stadgenoot hiphopper Loyle Carner.
Tom Misch hoor je natuurlijk ook op Pinguin Pop!
LIVEDATA 13/03 AB, Brussel 14/03 Melkweg, Amsterdam (Sold Out) 29/6 t/m 01/7 Down The Rabbit Hole, Beuningen
Wie Hookworms kent van de Pinguin hit, Negative Space zal waarschijnlijk even moeten wennen aan Each Time We Pass. De songs zijn namelijk als dag en nacht, als yin en yang. Negative Space is een up-tempo track met een redelijk normaal spelverloop en behoorlijk wat gitaren, naar voorbeeld van krautrock bands Can und NEU en Bowie in zijn Berlijnse periode.
In het eveneens van het nieuwe, 3e Hookworms album Microshift afkomstige Each Time We Pass is het tempo traag en domineren de keyboards. Feitelijk gebeurt er weinig in het nummer, de kracht van de track zit hem in de suggestie dat er een grande finale komt, een climax met de bevrijding van een goed geplaatste drop. Maar die blijft dus uit. Als een dreigend onweer dat uiteindelijk overdrijft, zo kan je de nieuwe single van Hookworms misschien het best omschrijven.
In Engeland wordt het nieuwe, derde album van Hookworms binnengehaald als een meesterwerk van de zelfde orde van grootte als Psychocandy van The Jesus & Mary Chain en Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space van Spiritualized. Dat is misschien een tikkeltje overdreven, maar dat de band uit Leeds met Microshift een belangrijk album heeft afgeleverd moge duidelijk zijn.
Met één verse plaat en twee nieuwe bandleden op zak speelde Cory Hanson afgelopen zomer met zijn Wand op Down the Rabbit Hole. Pal tussen de immer groen geurende heuvels van Beuningen voelden we hem en zijn kompanen kort voor de show nog even ongemakkelijk aan de tand over dat toen nog niet verschenen laatste album van ze.
Tekst LiveGuide | Jeroen Haneveer Foto Abby Banks
Setting, het eerste nummer op jullie nieuwe plaat Plum: wat de fuck is dat? Toen ik ‘m tijdens een wandeltocht op had gezet, dacht ik even dat mijn mp3-spelertje het had begeven.
Sofia Arreguin (keyboards): “Hahahaha. Wow.”
Cory (zang en gitaar): “Ik zie het graag als een ‘palate cleanser’. Je weet wel: als je sushi eet, krijg je tussen de gangen vaak een stukje gember, of je neemt even een slok bier om de smaak uit je mond te spoelen. Dan ben je weer helemaal fris en kan je al je onverdeelde fysiologische aandacht richten op het volgende gerecht. Als elk stukje sushi nou een stukje muziek is waar je naar luistert… Ik denk dat we onze luisteraars graag even die mogelijkheid wilden geven.”
Om even de oortjes te zuiveren dus…
Cory: “Precies. En om ze te laten denken dat hun mp3-speler het begeeft.”
Zoals je tussen de verschillende luchtjes in de parfumerie even aan een blik koffiebonen snuffelt, om je reuk te neutraliseren? Ik ben geen groot sushi-liefhebber, vandaar…
Cory: “Jij bent echt een parfum-mannetje! En ik vind het eigenlijk een mooiere metafoor.”
Lee Landey (bas): “Onze nieuwe toetsenist Sofia heeft een prachtige Minimoog-synthesizer, die we gebruikten tijdens de opnames. We hebben alle vijf een patch op die synth gemaakt. Als je die tegelijkertijd afspeelt, krijg je dat geluid. Dat is dus wat je hoort in de opening.”
Cory: “We maakten allemaal een toon, voegden alles samen en dat vormde een harmonische structuur.”
Lee: “Zie het als een soort vingerafdruk van ons vijven.”
Als een kleine kennismaking, voordat het album écht begint?
Cory: “Juist. En we wilden de liedjes de aandacht geven die ze verdienen. Althans, waarvan wíj vinden dat ze die verdienen. En dat doe je onder meer door ze voldoende ruimte te geven. Bijvoorbeeld met stilte. Maar een halve minuut aan lege ruimte werkt ook niet lekker op een album, dus in plaats daarvan konden we het beter vullen met geluid. Het is nog steeds consumeerbaar, maar dient eigenlijk vooral als ondersteuning voor wat daarna komt.”
Laten we het snel nog over iets anders te hebben voor jullie het podium op moeten. In het nummer White Cat zing je: ‘Just an old white cat living in California’. Wie oh wie is deze witte kat?
Sofia: “Ik heb geen flauw idee wie de witte kat is.”
Lee: “Ik denk dat de witte kat waarschijnlijk vooral een aantal verschillende dingen en mensen samen is.”
Sofia: “Een witte kat is gewoon een witte kat, toch? Het is geen persoon.”
Evan Burrows (drums): “We komen best een hoop witte katten tegen, weet je.”
Ik hoopte eigenlijk op wederom een mooie metafoor.
Sofia: “Misschien is het dat ook wel, ja.”
Of een alledaagse uitdrukking die ik niet ken?
Sofia: “Nee, dat niet. Het is een redelijk alledaags dier.”
LIVEDATA 21/02 Vera, Groningen 22/02 Indiestad @ Paradiso, Amsterdam 23/02 Doornroosje, Nijmegen 24/02 Muziekodroom, Hasselt (BE)
Klinkt als: een dolende dakhaas die opvallend geraffineerd uit de hoek komt en wiens witte verschijning nogal scherp afsteekt tegen de grauwe muur die hij onderzeikt
—
Top 7 magische bands
Als Zweinstein een huisband zoekt, komt Wand ongetwijfeld in aanmerking. De concurrentie is echter moordend, want aan tovenarij, zwarte kunsten en andere magische shizzle is in de muziekwereld geen gebrek.
Neem deze zeven acts
King Gizzard & The Lizard Wizard
Tricky
Captain Beefheart and His Magic Band
The Wytches
Moonspell
Wand
The Charm The Fury
—
Droevig nieuws: in de 38e uitgave van de gratis concert- en festivalkrant LiveGuide komt een einde aan een traditie. Na 37 nummers waarin de coveract ook altijd geïnterviewd werd, staat op de februari-editie hiphopster Kendrick Lamar. Hijzelf komt niet aan het woord, maar vijf beroemde fans wel.
In het verhaal staat de opvatting dat hij in iedere hoek fans heeft centraal. Man of vrouw, zwart of blank, hipster of hiphead: iedereen houdt van K-Dot. LiveGuide nam de proef op de som door een legendarische funkheld (George Clinton), een popzangeres (Lakshmi), een singer/songwriter (Leif Vollebekk), een hiphopproducer (Reverse) en een folkrocker (Ben Harper) aan het woord te laten. De vijf prominenten uit de muziekbiz leggen ieder op hun eigen manier uit wat Kung Fu Kenny nou zo geniaal maakt.
Eefjes backstageridertje
In de februari-issue van LiveGuide vind je verder interviews met Wand, JAGD, Khruangbin en Bonne Aparte, terwijl de momenteel solo tourende Eefje de Visser haar rider deelt en Mitch Rivers in de Fanboykwiz! het hemd van het lijf wordt gevraagd over The Killers. Het blad staat ook nog stil bij de beste albums van het moment, de hoogtepunten van een zinderende editie van Eurosonic Noorderslag (o.a. Superorganism, Altin Gün en HMLTD) en de vetste festivals voor wie niet kan wachten tot Paaspop, de officieuze opener van het festivalseizoen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Thought Contagion van Muse. Weer een heerlijk bombastisch nummer van de Britse rockers.
