Category: Nieuwe Muziek

Eels – Bone Dry

De muziek van Eels is altijd meer geweest dan simpel amusement. Bandleider en enig vast lid, Mark ‘E’ Everett gebruikt zijn talent als middel om het bestaan in dit -wat de dichter zo mooi omschreef als- ondermaanse tranendal dragelijk te maken. Daar heeft hij ook alle reden toen, want er is weinig dat hem bespaard is gebleven. E’s belangrijkste thema’s zijn familie, dood een verloren liefdes. E is natuurlijk niet de enige, die muziek maakt uit therapeutische overwegingen. Hij is echter wel vrij uniek in de manier waarop hij zijn kunst weet aan te wenden. Zonder te willen beweren dat zijn teksten vrij zijn van zelfbeklag, weet hij zijn gevoelens en gedachten zo te verwoorden dat ze herkenbaar zijn en relevant voor anderen. De songs van Eels bieden troost, steken een hart onder de riem bij mensen, die soortgelijke situaties hebben meegemaakt. Daarom is E meer dan een muzikant. Voor velen is hij een vriend,  familie, een therapeut.

In 1996 verscheen Beautiful Freak, het eerste Eels album. Daarmee zette E de toon van een oeuvre dat deze week werd verrijkt met album twaalf. De 15 songs op The Deconstruction zijn typisch Eels, variërend van introspectieve rockers tot  excentrieke ballads. De teksten zijn als vanouds autobiografisch, maar dus op zo’n manier verwoord dat ze herkenbaar zijn voor iedereen, die leeft en liefheeft.

Op nieuwe single Bone Dry rockt E een streepje harder dan we de laatste jaren van Eels gewend zijn. Het door drums, bas en fuzz gitaar gedreven nummer zou Mark Lanegan prima passen.

The Deconstruction is het eerste Eels album in vier jaar. Na de laatste toer was E zo uitgeput dat hij overwoog de stekker er uit te trekken. Gelukkig voor ons heeft hij een nieuwe liefde gevonden, is hij getrouwd en heeft hij een zoon gekregen. En hij acteert tegenwoordig, in de Netflix serie Love. Kortom stof genoeg voor een nieuwe plaat. Ook gaat Eels weer op toernee. In ons land zal de band maar liefst vier keer te zien zijn, een duidelijk teken hoe belangrijk we Eels hier wel niet vinden.

LIVEDATA: 18*, 19* en 20 juni TivoliVredenburg, Utrecht. 21* juni Paradiso, Amsterdam. 8 juli, Rock Werchter, België.

* is uitverkocht.

Barbarossa – Broken Beauty

Barbarossa is de artiestennaam van James Mathé, een zanger/componist/multi-instrumentalist uit Londen, die onlangs zijn vijfde album uitbracht. Twaalf jaar al maakt hij muziek, maar zoals het spreekwoord luidt voornamelijk voor dovemansoren. Het begon veelbelovend toen Stones, een track van zijn debuutalbum (2006) aansloeg, maar het is tot nu bij dat ene succesje gebleven. Onder eigen naam dan, want als rechterhand van José González heeft Mathé wel voor volle zalen gestaan.

Ondanks het gebrek aan aandacht is Barbarossa  stug doorgegaan met platen maken. Eind vorige maand verscheen zijn vijfde. En wat wil het geval? Waar eerdere release vrijwel onopgemerkt bleven, wordt ‘Lier’ wel opgepikt. Wat productie betreft (van Ghost Culture) is het Barbarossa‘s meest verzorgde plaat. Stilistisch borduurt hij voor op de onthaastte, detaillistische laptop folk van zijn vorige albums. De grootste veranderingen hebben plaatsgevonden in Mathé’s privéleven. Hij is vader geworden (Barbapappa!) en verhuisd van het drukke Londen naar het landelijk Kent. Ouder en beter, het is niet ondenkbaar.

Met zijn prominente bed van synthesizers is Broken Beaty wat klankkleur betreft niet helemaal representatief voor het album,  wat sfeer betreft weer wel. Zelf noemt de artiest Joni Mitchell en CSN&Y als belangrijke invloeden, ons doen zijn songs meer denken aan een minder arty James Blake en een minder freaky Alt-J.

Beach House – Dive

Lokkertje nummer twee van Beach House album nummer zeven heet Dive en klinkt net als het recente Lemon Glow tegelijkertijd nieuw en bekend. Binnen de Beach House catalogus is Dive een pittige track. Het begin is dromerig als altijd, maar halverwege trapt er iemand op het gas en transformeert Dive van een 60’s sunshine popsong naar een track, die nog het meest aan Joy Division doet denken. Op de vocals na dan, want Victoria Legrand trekt zich niks aan van de tempowisseling en droomt lekker door.

Het is opvallend hoeveel variatie er mogelijk is binnen de afgebakende sound van Beach House. Dive en Lemon Glow zijn direct herkenbaar als het werk van de makers van Master of None, Lazuli en Space Song, maar toch essentieel anders. Op 11 mei zal het nieuwe album van Victoria Legrand en Alex Scalley het daglicht zien. De plaat gaat 7 heten, een wat saaie titel voor wat alweer een fantasierijk album lijkt te gaan worden.

LIVEDATUM : 12 oktober Tivoli, Utrecht.

ZEAL & ARDOR – Gravedigger’s Chant

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Gravedigger’s Chant van Zeal & Ardor, het avant-garde metalproject van de Zwitserse/Amerikaanse muzikant Manuel Gagneux.

Liefhebbers van Zeal & Ardor luisteren natuurlijk naar Pinguin On The Rocks!

LIVEDATA 22/06 Graspop Metal Meeting, Dessel (BE) 14/07 Dour Festival, Dour (BE) 19/08 Lowlands, Biddinghuizen

Snail Mail – Pristine

Met een naam als Snail Mail –een ironisch etiket voor papieren post- zou je denken dat de band lekker langzame luistermuziek produceert, maar niet dus. Snail Mail is een trio onder aanvoering van Lindsey Jordan, een 17 lentes tellende indie-zangeres uit het Amerikaanse Baltimore. Lindsay  zingt, speelt gitaar speelt en tekent voor alle liedjes. Qua sound schuurt ze tegen de slacker-rock van Courtney Barnett en onze eigen Pip Blom aan, maar dan net iets puntiger. Haar stem, zeker in de uithalen doet wel denken aan die van Bjork, maar de algemene conclusie moet toch luiden dat deze rockende tiener de imitatiefase al lang is gepasseerd.

Snail Mail debuteerde in 2016 met een mini-album. Vorig jaar kwam daar een live EP bij. Het langspeeldebuut zal in de loop van dit jaar verschijnen. Sterke songs als Pristine zorgen ervoor dat Snail Mail nu al heel wat aandacht genereert. De band trekt bijna 300 duizend luisteraars per maand ‘and counting’.  Toeren, met name in het buitenland is gezien Lindseys’  leeftijd nog wat lastig, maar zodra ze 18 is staat niets haar meer in de weg.

Mary Chapin Carpenter – Sometimes Just The Sky

Als je al sinds 1990 zeer succesvolle albums maakt, dan heb je een aardige hoeveelheid aan goede liedjes op je repertoire staan. Dat vond Mary Chapin Carpenter ook, en dus toog ze de studio in en nam ze een aantal van haar favoriete nummers nog een keer op. Dit keer samen met producer Ethan Johns, die al eerder samenwerkte met Crowded House, Rufus Wainwright, Emmylou Harris en talloze andere grote artiesten. Samen met Carpenter maakte hij een plaat die behoorlijke diepgang heeft, niet alleen in de teksten maar zeker ook in de klankkleur. En de stem van Mary Chapin Carpenter heeft, als je de nummers van nu vergelijkt met de originelen, ook alleen maar meer emotie gekregen. Daarom is het zeker geen tussendoortje van een singer/songwriter zonder inspiratie. Als groot fan heb je met dit album zelfs nog één geheel nieuw nummer in je collectie: het titelnummer.

Arcade Fire – Put Your Money On Me

Put Your Money is een nummer van het laatste Arcade Fire album, Everything No, dat een eigen leven is gaan leiden. De song viel op tijdens optredens en is nu favoriet bij de fans. Dus waarom niet uitgebracht op single? De single-release is een gestroomlijnde versie van de albumversie, licht geremixt en een kleine twee minuten ingekort.

Dankzij hun spectaculaire shows geniet Arcade Fire momenteel vooral aanzien als live-band. Het Everything Now album is daardoor een beetje in de schaduw komen te staan, maar bevat dus nog wel meer meesterwerkjes dan alleen het titelnummer en Creature Comfort.

De Canadezen hebben afgelopen weken een paar spectaculaire tv-optredens gedaan in de V.S. Check Youtube, zeker als je alvast in de stemming wil komen voor de optredens, die de band binnenkort in Nederland en België zal verzorgen

LIVEDATA: 19 april Sportpaleis, Antwerpen. 11 juni Ahoy, Rotterdam.            16 augustus Pukkelpop, België.

Moose Blood – Just Outside

Moose Blood maakt moody rock in een emo-esque stijl, die geworteld is in de jaren 90. De band klinkt nogal Amerikaans en is daar naar verhouding ook behoorlijk populair. Maar zanger-gitarist Eddy Brewerton, gitarist Mark Osbourne, bassist Kyle Todd en drummer Lee Munday komen dus uit het oer Britse Canterbury. Eddy en Mark schrijven de songs.

De oprichting van Moose Blood vond plaats in 2012. Twee jaar later volgde het debuutalbum I’ll Keep You In Mind, From Time To Time, dat meteen in goede aarde viel. Album twee, Blush deed het nog beter. De verwachting is dan ook dat de band met de nieuwe langspeler, I Don’t Think I Can Do This Anymore definitief zal doorbreken.

Het mid-tempo Just Outside is de meest recente single van dat album en representatief voor de sound van de band, waarin de hoofdrollen worden vertolkt door Mark’s gelaagde gitaren en Eddy’s smachtende, maar krachtige zang.

LIVEDATUM: 9 juni Dynamo, Eindhoven.

Crumb – Locket

Trippy, jazzy, dromerig, zwoel, psychedelisch; de muziek van Crumb is het allemaal en meer. Het kwartet uit Brooklyn, waarschijnlijk vernoemd naar hippie striptekenaar Robert Crumb is nog maar twee EP’s oud, maar heeft nu al een eigen en herkenbare sound. En behoorlijk wat fans.

Als je Locket mooi vind dan wachten er nog zeven gelijksoortige songs op je waarin zoetgevooisde zangeres Lila Ramani je rondleidt door een wonderlijk muzikaal landschap met kleurige synthesizers, opborrelende piano’s, funky drums, vreemde wendingen en hier en daar zelfs een verdwaalde saxsolo. Niet elk nummer is even relaxed als Locket, maar minstens zo avontuurlijk.

Naar verluidt weet Crumbs hun toverballenrock ook live waar te maken. Hopelijk komt de band dan ook snel deze kant op, bijvoorbeeld als voorprogramma van Beach House of Tame Impala.