Category: Nieuwe Muziek

Teleman – Bone China Face

Teleman is terug en behoorlijk goed ook. De Britse band, die indruk maakte met songs als Düsseldorf en Christine is uit duizenden te herkennen. Dat komt door hun unieke fusie van indie en electro, maar vooral door de zang van Thomas Sanders wiens stembanden een aangeboren afwijking hebben waardoor alles wat hij zingt melancholiek overkomt.

Toch is Bone China Face geen droevige ballad. Het nummer is de perfecte soundtrack voor een trip na zonsondergang door een moderne wereldstad als Londen waar de band vandaan komt, of Düsseldorf, the scene of the crime van hun doorbraakhit.

Robin Borneman: “Soms liggen de liedjes op me te wachten”

Vanaf vrijdag 6 oktober ligt Folklore II van Robin Borneman in de winkels. Behalve dat Robin Borneman als muzikant in Nederland actief is, is hij ook zanger bij het in Amerika beroemde Trans Siberian Orchestra (TSO). Zij ontdekten hem in 2013 via een Tom Waits-cover op YouTube. Met TSO speelt Robin voor miljoenen mensen, maar in Nederland kan Robin nog steeds ongestoord over straat. Tijd voor een gesprek.

Tekst Mania

Behalve dat je bij TSO zingt, ben je in Nederland ook druk als muzikant. Welke van de twee carrières is het belangrijkste voor je? En waarom?
“Dat is moeilijk te zeggen. Door TSO ben ik de muzikant geworden die ik nu ben. Maar in mijn eigen muziek kan ik meer creativiteit kwijt.”

Folklore II maakt onderdeel uit van een trilogie. Vertel je middels die Trilogie een verhaal?
“Jawel! Het verhaal van de ranger; een reiziger wiens naam en geheugen hem zijn ontnomen. Hij beleeft een reis vol verraad en duisternis, maar ook hoop en liefde. Ik zie het als een spirituele reis die we allen maken in het leven.”

Had je een speciale aanleiding om dat verhaal te willen vertellen?
“Ik wilde dit al doen zolang ik muziek maak, maar had eerder de middelen en de know-how niet. Mijn muziek is vaak zo beeldend dat ik wanneer ik aan het schrijven ben altijd een hele set voor me zie; decor, personages, dieren. Een soort film zonder beeld, maar met liedjes die ook individueel een eigen smoel hebben.”

Was er een verschil tussen Folklore I en Folklore II?
“Ik schrijf vanuit mijn gevoel, en daardoor is het altijd anders. Soms lijkt het alsof de liedjes op mij liggen te wachten. Voor dit tweede deel heb ik mijn duisterste kant aangeboord. Een plaat vol protest en strijd. Die strijd heb ik zelf ook geleverd. Nu is het weer rustiger. Ik ben voor dit tweede deel dieper gegaan, maar heb ook meer ruimte gemaakt voor song en minder voor textuur. Die balans is nu nog beter.”

Is spelen bij TSO van invloed op je eigen muziek?
“Ik denk soms van niet maar indirect vast wel. Uiteindelijk is alles een gevolg van iets wat je eerder hoorde of zag. TSO heeft een grote impact gehad op mij als mens, dus ook als muzikant.”

Als je muziek vergeleken zou worden met andere bands, van welke bands of artiesten zou je dan erg blij worden?
“Pink Floyd, Tom Waits, 16 Horsepower. Ik zou soms willen dat er al iets bestaat waar mijn muziek veel op lijkt, dat zou makkelijk zijn maar. Ach, misschien is het daardoor wel origineel.”

Wat is het mooiste wat je tot nu toe gemaakt of gedaan hebt?
“Ik ben niet vaak zuiver trots, maar ben nu toch wel heel trots op de videoclip die ik heb gemaakt voor het tien minuten durende epos The Reckoning. Ik kan daar uitgebreid over vertellen maar het is denk ik beter om volledig blanco in dat nummer en de clip te stappen. Ik zou zeggen kijk en huiver!”

LIVEDATUM 14/10 Podium Duycker, Hoofddorp

 

Jay Som – The Bus Song

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de lo-fi singer/songwriter Jay Som. Jay Som is het muzikale project van de Californische Melina Duterte, dochter van Filipijnse immigranten. Dit voorjaar kwam het tweede album Everybody Works van indie artiest Jay Som uit. The Bus Song heeft een nu een videoclip en is geregisseerd door niemand minder dan haar muzikale vriend Japanese Breakfast.

Wolf Alice – Heavenward

Single vier van album twee van Wolf Alice is de meest ambitieuze van het kwartet en met zijn lengte van een kleine 5 minuten ook de langste. Heavenward is het openingsnummer van het album en zou derhalve representatief moeten zijn voor dat wat volgt. Wie echter de andere singles kent, weet dat de band van Ellie Roswell diep en breed gaat, van behoorlijk bot in Yuk Foo tot speels en sexy in Don’t Delete The Kisses.

Heavenward is Wolf Alice in de rock modus. De kracht van de song zit in de dynamische opbouw, gehuld in een mantel van zware gitaren zingt Ellie het nummer naar een vrij euforisch einde. Heavenward is een gedoodverfde live-favoriet.

De Staat – Round

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag De Staat. De Nijmeegse rockband heeft een nieuwe single uit, Round. Wel nog afkomstig van het meest recente album O. Met die plaat had De Staat een enorm succes. Onlangs stond de groep rondom Torre Florim zelfs nog in de Johan Cruijff Arena, als voorprogramma van niemand minder dan The Rolling Stones!

The Night Game – Once In A Lifetime

Aan het plaatsen van de nieuwe single van The Night Game op onze playlist is wel enige discussie voorafgegaan. Kunst of kitsch was de vraag. Waar we overigens niet aan twijfelen is de potentie van de band. The Night Game kan wel eens heel groot gaan worden, waarschijnlijk juist vanwege het kitschaspect van hun muziek. Once In A Lifetime is een langzaam opbouwende en opbeurende Amerikaanse indie track in een stijl ergens tussen Interpol en Elbow in. Met een vleugje rawk.

Het is pas de tweede track van de band uit Boston, die ondanks hun geringe output toch een deal kreeg van een nogal groot Amerikaans label. Dat zal te maken hebben met het feit dat baas van de band, Martin Johnson alles behalve een groentje is. Hij boerde behoorlijk goed met zijn vorige band, het emo-orkestje Boys Like Girls. Daarnaast heeft Johnson muzikaal maatwerk afgeleverd voor hitparade-paardjes als Avril Lavigne en Taylor Swift. De vraag is dus eigenlijk niet of, maar wanneer The Night Game gaat binnenlopen. Waarschijnlijk zijn wij tegen die tijd al afgehaakt, maar dit Once In A Lifetime wilden we toch even signaleren.

Tom Speight – My Side

De loopbaan van Tom Speight leek lekker op de rit toen bij hem de ziekte van Crohn werd geconstateerd, een infectieziekte die het darmstelsel aantast. In plaats van op tournee moest hij naar het in het ziekenhuis. Speight ging de medische molen in als volbloed rocker, hij kwam er uit – noodgedwongen- als geheelonthouder en gezondheidsfreak.

Het heeft een paar jaar geduurd, maar inmiddels is hij voldoende hersteld om de draad weer op te pakken. Tom treedt weer op, is weer veelvuldig in de studio te vinden en ook weer beschikbaar als sparringpartner en co-componist voor derden. Voor zijn ziekte hielp hij o.a. Mumford & Sons en Travis uit de brand, dit jaar droeg hij zijn steentje bij aan de comeback van Turin Breaks. Tom was altijd van de akoestische muziek, maar lijkt met zijn nieuwe single te breken met zijn verleden als folky. Met zijn speelse synthesizer loopje, elektrische ritmesectie en tot meezingen dwingend refrein is My Side  een vrij perfecte popsong.

Ane Brun – Leave Me Breathless

Als je een nieuw album van de Noorse Ane Brun gaat afluisteren, dan weet je wel zo ongeveer wat je kunt verwachten: ijle singersongwritermuziek. Denk je. Maar bij het eerste nummer ontdek je langzamerhand dat ze een cover zingt. Van een nummer dat heel ver bij haar vandaan ligt. Van een nummer van de zoete rockband Foreigner, nota bene.

Ane heeft een heel album met covers opgenomen, zie je dan. Want je herkent diverse titels: Make you feel my love, Unchained melody en Big yellow taxi, om er maar een paar te noemen. Bij andere titels moet je even zoeken: van wie was Stay ook al weer (van Shakespeare’s Sister, wie kent ze nog uit de jaren ‘80?).
De nummers die ze koos gaan over liefde of over liefdesverdriet want ze stonden op een mixtape voor een nieuwe geliefde waarmee het weer snel uit ging. En ze heeft ze allemaal schitterend naar haar hand gezet. Ook op covers kan ze dus haar eigenzinnige stempel drukken. Een prachtalbum, en op Pluche ga je daar zeker regelmatig een nummer van horen!

Wil je weten wat er wekelijks aan nieuwe nummers op Pinguins Pluche gedraaid wordt? Bezoek de facebookpagina van Pluche met allemaal nieuwe muziek…

 

Death From Above: “Wordt er niet gelachen, is er iets aan de hand”

Outrage! Is Now, het derde studioalbum van Death From Above verscheen 8 september en in maart volgend jaar komt de band onder meer naar Nederland en België voor optredens. Mooi moment om de twee mannen aan de tand te voelen, in hotel The Hoxton, aan de Amsterdamse Herengracht. Een buitenbeentje in de hotelwereld. Stijlvol, maar lekker rommelig. Met een gratis minibar en na elven ‘s ochtends wordt er nog gewoon ontbijt geserveerd. Sebastien Grainger en Jesse F. Keeler, buitenbeentjes in de muziekwereld, is het etablissement op het lijf geschreven. De twee gaan weer uitstekend door één deur. “Alles is anders nu.”

Tekst en foto’s Pieter Visscher

Death From Above

In 2001 gestart, zijn Grainger en Keeler tussen 2006 en 2011 zo’n vijf jaar gebrouilleerd geweest, om daarna de draad weer op te pikken. Op diverse vlakken verschilde hun mening. Op creatief gebied bijvoorbeeld; welke muzikale koers ze moesten varen. Overduidelijk is de hegemonie tussen de twee nu beter dan ooit. Ze lachen om elkaars grappen, ogen bijzonder ontspannen en praten honderduit. Vrienden voor het leven? Zonder twijfel. Ja, het kan verkeren. Dat de twee goed in hun vel zitten, blijkt ook wel uit de lovende recensies die Outrage! Is Now kreeg. Onder andere op pinguinradio.com. 

Het nieuwe album werd geproduceerd door Eric Valentine, bekend van productiewerk voor onder meer Slash en Queens Of The Stone Age. Zijn invloed op de nieuwe plaat mag niet worden onderschat. “Het album was niet eens afgekomen als hij zich er niet mee had bemoeid!”, lacht Keeler. “Hij heeft zich werkelijk over alles ontfermd op de plaat. Dat was een ideale situatie voor ons. Waar we ook heen wilden, muzikaal, hij volgde ons. Hij faciliteerde alles wat we wilden. Eric heeft ons echt volledig gestuurd. Álles in de juiste richting. Wanneer hij iets hoorde waarvan hij dacht dat hij het al ergens van kende, werd de boel zonder meer omgegooid. Dat voelde heel erg goed. Hij was enorm direct en dat bevalt ons wel. Uit het niets zei hij vaak: “I have an idea!” Waarop wij reageerden met: “Well, let’s hear it!” “Dat vertrouwen heeft zich uitbetaald.”

Puur

De twee Canadezen noemen Death From Above in de huidige vorm de puurste versie van de band. “Dat heeft alles te maken met zelfvertrouwen”, zegt Keeler. “We zijn in bloedvorm. Toen we opnieuw startten met de band werd soms gevraagd of we een extra bandlid gingen toevoegen. Maar we zijn dicht bij onszelf gebleven en dat voelt ontzettend puur. De eerste opnames na de breuk (voor The Physical World, 2014 – PV) vonden nog plaats in een soort vacuüm. Wat we deden was een experiment dat we op de wereld wilden afvuren. Uiteindelijk verdween dat experimentele. Het voelt inmiddels weer heel erg natuurlijk om platen te maken. Ik snap best dat het behoorlijk abstract klinkt wat ik allemaal zeg, maar zo voelen die dingen nou eenmaal.”

Bellamy?

In het fantastische Moonlight, van Outrage! Is Now, lijkt het alsof Grainger bewust het stemgeluid van Muse’ Matthew Bellamy imiteert en ook muzikaal schuurt de song tegen Bellamys band aan. Het heeft meer weg van een parodie dan van een bewuste pastiche, want Death From Above heeft dat soort gekkigheid niet nodig. Grainger ontkent de overlappingen, in alle toonaarden. “Wie is die Matthew Bellamy eigenlijk? Nee serieus, en die band ken ik ook niet. [lacht] In dat nummer ben ik wel beïnvloed hoor, absoluut, maar dan door Scott Walker. De drummer van Muse – geen idee hoe die jongen heet trouwens – heb ik eens ontmoet, in een bar in New York. Hij was zó opgewonden dat-ie me tegenkwam. “You’re the singer from Death From Above!” “Het was best gezellig. Klein mannetje, viel me op.”

Camping

Een van de hoofdoorzaken van de breuk tussen Grainger en Keeler in 2006 is dat ze eigenlijk nooit inhoudelijk met elkaar spraken. Het was oppervlakkig en wederzijdse irritaties werden ingeslikt. Totdat de boel ontplofte. Inmiddels gaat dat een stuk beter. “Interessant dat je het vraagt. Er waren inderdaad een hoop meningsverschillen, waar we niet over spraken. Er was erg veel aanleiding om uit elkaar te gaan, met frustraties als hoofdoorzaak. Gelukkig is alles anders nu. We lachen hartstikke veel met elkaar. Onze band voelt inmiddels als een relatie. Ik merk het ook in mijn huwelijk hoor; wanneer er niet meer gelachen wordt, is er iets aan de hand.. Je moet plezier hebben met je vrouw en dat geldt ook voor de band. Stel: je gaat naar de camping met een goede vriend en het is continu kutweer. De eerste nacht maak je nog grappen, maar na een paar dagen denk je: fuck this rain! Je begint je af te reageren op die vriend. Zoiets moet het zijn geweest. Het is nu makkelijker om op situaties van toen terug te kijken, dan wanneer je ze daadwerkelijk meemaakt.”

“Oh, je wil wat foto’s maken? Wacht, dan snijd ik mijn polsen even door.”Death From Above

 

 

 

 

 

 

 

Achterhoofd

Outrage! Is Now klinkt wat gepolijster dan de twee voorgangers You’re A Woman, I’m A Machine (2004) en The Physical World (2014). Ook songtechnisch hoor je dat Grainger en Keeler nog altijd sprongen maken. Keeler: “Nu de plaat af is denk ik dat we onderweg, tijdens het schrijven van de songs, links en rechts muzikaal toch wel wat inspiratie hebben opgedaan. De tatoeëerder waar ik heen ga, heeft meestal doommetal opstaan. Achteraf moet ik daar wat van meegepikt hebben, denk ik. Niet specifiek op het moment dat hij met naalden bezig was, maar het moet in mijn achterhoofd hebben gezeten. Een periode na The Physical World luisterde ik veel naar Ty Segalls album Manipulator. Dat is een vrij klassieke rockplaat, à la Black Sabbath. Vol met agressieve geluiden. Die stijl van opnemen is vintage en heeft de plaat wel beïnvloed. Niet bang zijn voor verschillende tempo’s en niet continu extreem zijn. De muziek laten ademen.”

Vreemd

Canada is een land waar wel meer grote rockbands vandaan komen. Denk aan The Tragically Hip, The Tea Party en Arcade Fire. Canada is immens. Zo’n 140 keer groter dan Nederland en België samen. Toch heeft het maar 36 miljoen inwoners. Onvergelijkbaar met het dichtgeslibde Nederland, dat welhaast als metropool gekenschetst kan worden. De wereldbevolking is oneerlijk verdeeld. Grainger en Keeler vinden dat ze in een vreemd land leven. “Canada heeft al heel lang een identiteitscrisis”, vindt Grainger. “Komt door de grootte. Soms moet je 24 uur rijden om ergens te komen waar je wil zijn. Onderweg kom je dan geen kip tegen. Plaats dat maar eens in een Europees perspectief. Canada is só fucking big! Amerika bijvoorbeeld, heeft veel minder dead space. Dat is niet te vergelijken. We zouden nu een poosje kunnen klagen over Canada, maar dat zou dan weer niet terecht zijn. We hebben niet dezelfde shit als in Amerika. Het is in Canada alleen overal zó anders, van plaats tot plaats. In dat Europese perspectief: je kunt Amsterdam en Krakau ook niet met elkaar vergelijken. Zo moet je het eigenlijk zien.”

Death From Above

7 maart staat Death From Above in 013. Ze kijken ernaar uit. “Het gaat geweldig worden”, verzekert Keeler. “We hebben de nieuwe plaat nog niet live gespeeld, maar ik beloof dat we druk gaan oefenen in Canada. Het wordt een opwindende show. Voor ons en voor het publiek. Amazing songs, performed in an incredible way!”, lacht Grainger. “Want sinds we het ons kunnen veroorloven om niet meer hutjemutje te hoeven slapen, gaat alles gewoon een stuk beter. Serieus: incidenteel hebben we weleens noodgedwongen lepeltje-lepeltje gelegen. Dat gun je echt níemand..”

LIVEDATA 01/03 Botanique-Orangerie Brussel 07/03 013, Tilburg