Om 2016 het jaar van de meidengroep te noemen gaat misschien wat ver, maar dat het glazen plafond van de muziekwereld aan duigen ligt, is wel duidelijk. Het barst van de bands met een bazin en ook de ‘all-female’ bands zitten duidelijk in de lift. En het gezegde indachtig, dat goed voorbeeld goed doet volgen, kunnen we ook nog wel het een en ander verachten van het vrouwelijke front. Wie ons een beetje volgt weet dat we die ontwikkeling toejuichen. Hoe meer meiden hoe meer vreugd! We volgen The Big Moon al een lange poos. Onlangs stond single Silent Movie Susie nog op de playlist. Opvolger Formidable is nog beter. De jongste single van Juliette, Soph, Celia en Fern uit Londen is een een potentiële stadionkraker, inclusief luchtgitaarsolo en aanstekerrefrein. Uit budgettaire en smaakoverwegingen hebben de meiden de productie echter bescheiden gehouden -knapperig en compact- en er zal nog heel wat water door de Theems stromen voordat The Big Moon in Wembley straalt, maar de ingrediënten zijn aanwezig en de tijd dat een meidenband mega wordt, is nabij.
Category: Nieuwe Muziek
Breekijzer: The Answer
De nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks is Solas van de Noord-Ierse hardrock band The Answer. Heerlijk in het straatje van AC/DC, Led Zeppelin en Deep Purple. Solas (Gaelic voor het woord licht) is wat de mannen van The Answer hebben gezien. Solas is de eerste single van alweer het zesde album van de hardrockers.
Na een misschien wat moeizame tour van het een-na-laatste album Raise A Little Hell hebben de mannen het hellevuur opnieuw aangestoken. Zo hebben ze op 25 november, volgens de reviews, korte metten gemaakt met De Helling in Utrecht.
Gemist? Geen probleem! 4 december knallen de heren naar Amsterdam om daar de Tolhuistuin van Paradiso Noord een flink om te ploegen. Dus trek je stevige stappers want wij staan in ieder geval vooraan om daar jullie hand te schudden in de moshpit.
Fickle Friends
Elke ochtend om acht uur serveren we je een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Vandaag gaan we het weekend in met de sexy clip waarin de popband Fickle Friends uit Brighton bijgestaan wordt door een pittige danseres naast het zwembad.
Fickle Friends hoor je op onze nieuwe zender Pinguin Pop!
Elohim
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Met vandaag de Pinguin Radio-zomerhit van 2016; Hallucinating van Elohim. Maar de popzangeres uit Los Angeles heeft nu eindelijk ook een officiële videoclip uit én die mag er zijn!
Liefhebbers van Elohim luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pop!
Elohim is Hebreeuws voor goden. Elohim is ook de artiestennaam van een jonge electro-artieste uit L.A. waarvan we de echte naam niet hebben weten te achterhalen. Net als Sia en Daft Punk is ook Elohim er veel aangelegen om onherkenbaar te blijven. Op foto’s heeft ze of een hamstermasker op of gaat haar gezicht schuil achter haar lange donkere lokken. Elohim debuteerde met Xanax, een popliedje over angstaanvallen waarvan de serieuze tekst nogal contrasteert met de niks aan de hand melodie en de lichte productie. Later werk is eveneens tekstueel interessanter dan muzikaal. Het was dan ook zonder veel verwachting dat we Hallucinating aanklikten. Maar goed dat we het hebben gedaan anders hadden we een van de leukste singles van de lange hete zomer van 2016 gemist. In Hallucinating zingt Elohim dat er waarschijnlijk iets in het water zat waardoor ze is gaan hallucineren. Wat weten we niet, maar het werkt wel. Onder invloed waant de artieste zich in Mexico waar ze wordt binnengehaald door een vrolijk trompettend mariachi-orkest, een enthousiaste violist en een feestelijke menigte, de droomster ondergaat alles met de blijde verwarring van een Alice in Wonderland en wij met haar.
Ruen Brothers – Unknown
Hoewel het barst van de bands met broers in de popmuziek zijn veel bands, die zich afficheren als broers in werkelijkheid alles behalve. The Doobie Brothers, The Righteous Brothers, The Chemical Brothers, de bandleden zijn nog geen eens familie van elkaar. Nee dan The Ruen Brothers. Henry en Rupert zijn wel degelijk broertjes. Alleen heten ze geen Ruen, maar Stansall. The Ruen Brothers hebben net een nieuwe single uitgebracht, hun vierde. Een album of EP hebben ze nog niet. Het duo komt uit Scunthorpe, een stadje in Noord Engeland. Op zoek naar inspiratie gaan de broers, beiden begin twintig behoorlijk ver terug in de pophistorie. Elektronische instrumenten lijken taboe net als moderne smaakversnellers als samplers en autotune. Wat de luisteraar wel krijgt is rootsy rock met strak gezongen koortjes, vette slidegitaar en een heldere beat. Henry en Rupert hadden zonen kunnen zijn van Chris Isaak of peetkinderen van Roy Orbison. Of, met een beetje fantasie, ondeugende neefjes van Douwe Bob.
Methyl Ethel
Elke ochtend om acht uur zetten we een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll voor je klaar. Met vandaag ochtendgymnastiek in de vorm van No. 28 van het Australische indietrio Methyl Ethel. De ballroom clip en het nummer doen nogal jaren ’70 aan, de single is een voorproefje van het tweede album.
Japandroids – Near To The Wild Heart Of Life
Als je een aantal jaren uit de picture bent geweest dan moet je behoorlijk goed voor de dag komen wil je weer de aandacht trekken. Je zult de bands te eten moeten geven, die nooit meet het niveau van hun eerste releases halen. Het is dan ook met veel plezier dat we kunnen zeggen dat de comeback missie van Japandroids geslaagd is. Near To The Wild Heart Of Life laat helemaal niets te wensen over. Het is niet zo dat de makers van The House That Heaven Built de laatste jaren op hun lauweren hebben gerust. Juist niet. Brian King en David Prowse zijn constant op tournee geweest in het kielzog van hun succesvolle Celebration Rock album. Ze hebben alle vijf werelddelen aangetikt met in totaal zo’n 228 shows. Na een witje om even op adem te komen is het duo weer begonnen met het schrijven van songs voor het nieuwe album. Toen ze een nieuwe voorraad liedjes hadden, zijn ze niet meteen de studio ingedoken, zoals de meeste collega’s zouden doen, maar juist weer de baan op gegaan om de nieuwe songs de road test le laten onder gaan. Pas daarna hebben ze zich teruggetrokken in een studio om te werken aan Near To The Wild Heart Of Life, dat op 27 januari uit gaat komen en waarvan het titel nummer deze week verscheen. 3 keer raden wat de band gaat doen als het album uit is? Inderdaad op 27 april zal Japandroids te zien zijn in de Melkweg.
Sinkane
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag starten we de dag zomers, funky en sexy met de nieuwe single U’Huh van de Amerikaanse artiest Ahmed Gallab. Beter bekend als Sinkane. Je kent hem van de Pinguinhitjes Runnin’ en How We Be. Tel daar nu maar het vrolijke U’Huh bij op!
The xx – On Hold
Vijf jaar zit er tussen het laatste album van The xx en het nieuwe, dat in januari het daglicht zal zien. Het is niet zo dat de band vijf jaar heeft gewerkt aan de opnamen van album 3, I See You. Terwijl Romy en Oliver uit hun neus zaten te eten wachtend op het verlossende woord van Jamie heeft die laatste hard aan de weg getimmerd als producer, dj en remixer. Die carrière heeft Jamie nu even on hold gezet om de draad weer op te pikken met The xx. On Hold , de eerste single van het aanstaande album is stilistisch geen grote stap vooruit of opzij. Je herkent meteen de zwoele beat van The xx en de prettige stemmen van Jamie en Romy. On Hold is dansbaar maar geen dancetrack in de EDM zin des woord’s. Het nummer, met een sample van I Can’t Go For That (Hall & Oates) heeft een lichte trip hop sfeer, Romy’s stem doet denken aan die van Tracy Thorn van EBTG en Massive Attack, terwijl Jamie’s timbre wel iets wegheeft van dat van Robbie Williams. Conclusie een redelijk sterke comeback single, maar niet een waarmee The xx hun voorhoede positie continueert. We wachten het album af.
Interview met Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre
Wie The Brian Jonestown Massacre alleen kent van de ruzie met The Dandy Warhols, de begintune van de HBO-serie Boardwalk Empire en als kraamkamer van de Black Rebel Motorcycle Club, moet nog een hele wereld ontdekken. Bandleider Anton Newcombe is al enkele jaren clean, en vanuit zijn studio in Berlijn productiever dan ooit. Onlangs verscheen het album Third World Pyramid, in december volgt al de opvolger Don’t Get Lost.
Tekst Mania | Ruben Eg
Over de mystieke Newcombe (49) doen al vanaf zijn debuut Methodrone de wildste verhalen de ronde. Niet allemaal waar, zoals die over de diep gekoesterde haat tegen generatiegenoten The Dandy Warhols, maar allemaal wel met een kern van waarheid erin. ‘Ik wil mij écht niet gedragen als een rockster. Maar bij zoiets ga ik door het lint’, haalt de zanger een recent incident op het festival Desert Daze in het Joshua Tree National Park aan.
Newcombe kreeg het daar aan het begin van het optreden met zijn band behoorlijk aan de stok met een geluidsman. “We moesten nog soundchecken toen er al duizend man voor het podium stond”, ergert Newcombe zich een week later nog steeds. “Als eindelijk de microfoons aan beurt zijn, vraag ik twee keer waar de geluidsman staat als hij roept mijn microfoon te testen. ‘Dan niet!’, snauwt hij terug, samen met allemaal gepiep door de speakers. Het hoeft van mij allemaal niet perfect te gaan, daar ben ik op tournee wel aan gewend. Maar zoiets? Die lui achter de schermen hebben het hele festival voor mij verpest. En we leven al in zo’n crazy world, niet?”
Je werkt sinds enkele jaren in Berlijn. Hoe ben je daar terechtgekomen?
“Ik woon hier met mijn vrouw en zoon. Berlijn is cool. Niemand valt mij hier lastig. Ik ben onzichtbaar, kan met mijn eigen gedachten rondlopen in de vele parken. Ik spreek niet eens Duits! Hiervoor zat ik altijd in hotels op IJsland, waar ik de studio van Björk huurde, dronken werd en platen opnam. Mijn studio in Berlijn staat in een aparte flat, met een woonkamer, keuken en slaapkamer erin. Muziek maken is geen baan, het is mijn leven. In Berlijn geven ze jaarlijks een miljard dollar uit aan kunst. Het is mooi om in zo’n samenleving te wonen.”
Inspireert Berlijn je muzikaal ook?
“De stad is vooral interessant. Iedereen vraagt mij steeds naar de muziekscene hier. Maar die is er niet echt. Er komt gewoon van alles langs. Ik bezoek ook niet echt concerten. Mijn leven is simpelweg hier. Wel vind ik het prettig om in de nabijheid van internationale, Europese mensen te werken. Ik wil eigenlijk in elk land opnemen. Zonder regels. Ik doe een moord om met iemand in het Nederlands op te nemen. Bands bij jullie proberen veel in het Engels. Maar ik wil het graag eens in het Nederlands.”
De Kift lijkt mij een prima band voor jou.
“Hoe schrijf je dat? K-I-F-T? Cool. Ik zoek ze direct even op Discogs. Iedereen wil die Hollywood-cultuur altijd maar. Geef mij liever iets anders.”
Third World Pyramid en Don’t Get Lost verschijnen kort na elkaar. Een productieve periode?
“Ik ben altijd erg productief geweest. Maar na een lange tour met The Brian Jonestown Massacre en Tess Parks heb ik in korte tijd veertig nummers geschreven. Ik wilde daar twee albums van maken: een korte en een lange. Third World Pyramid moest meer zijn wat mensen van mij zouden verwachten. Je hoort nu: ‘Third World Pyramid is goed, maar niet mijn favoriete plaat’. Maar straks komt met Don’t Get Lost iets wat ze totaal niet zouden verwachten van mij. Ik denk vaak na over hoe mensen naar mijn platen luisteren. Al die scenario’s doorloop ik in mijn hoofd.”
Een album dat men niet van jou verwacht?
“Het ene nummer heel psychedelisch, erg I Am The Walrus. En dan weer een heel motorische song. Een plaat waarbij je niet weet wat het volgende nummer wordt. ‘Zit hij nu in de oosterse muziek, of luistert hij The Rolling Stones?’ Geen van beide dus.”
Hoe begin jij doorgaans aan een nieuwe plaat?
“Muziek is overal. Ik haal ideeën voor een nummer uit geluiden. In één noot op het orgel van oma hoor ik al een nummer. Of zomaar blazen in een fluit. Er zitten liedjes in de lucht, zonder al te hippie te willen zijn. Als je het hoort pak je het, en werk je het intellectueel uit. “Wat als ik vrolijke teksten bij sombere muziek plaats?” Ik werk wel snel. Ik kan in de metro in de microfoon van mijn iPhone zitten hummen om snel een melodie vast te leggen. Een deel van de magie gaat ook per ongeluk. Ik pak nooit een plaat en wil dan The Jesus and Mary Chain ofzo zijn. En ik wil ook niet zoals The Stone Roses één plaat maken die iedereen zich later herinnert, maar verder niets. Live wil ik die magie samen met het publiek creëren. Een jazzconcept. Van: je moet er bij geweest zijn.”
Duren de shows van The Brian Jonestown Massacre daarom ook steeds drie uur?
(lacht) “Ik heb er tachtig shows van drie uur op zitten. ‘Ben je gek ofzo?’, vroegen boekers eerst. Maar zo wil ik het. Je kunt laten zien hoe snel de tijd gaat. Tijd is zó elastiek. Als je van je fiets valt lijkt het uren te duren voor je op de grond ligt. En een concert van drie uur kan zo voorbij zijn.”
Jouw muziek is erg beeldend. Wordt het daarom vaak gebruikt in films en series?
“Ik wil graag meer aan films werken. Ik praat vaak met schrijvers over goede filmideeën van mij, in de hoop dat ze die stelen. Goede films worden niet meer gemaakt. Ik vloog laatst met Virgin Atlantic. Tijdens de hele vlucht hadden ze niet één film die ik wilde zien. Alles is gemaakt voor domme mensen. De wereld is zo slecht geworden. Muziek kan een goede film geweldig maken. Stomme films waren niet zonder geluid, want er zat muziek onder. Nu stapt Batman in een BMW, neemt een Coca-Cola en draait Katy Perry. Dat maakt een film écht niet beter. Audrey Hepburn die Moon River op een akoestische gitaar zingt, en niet eens goed; dáár herinner je Breakfast At Tiffany’s om. Er is meer geld en er zijn meer hd-camera’s, makkelijke montagesoftware en streamingplatformen dan ooit. En toch wordt er alleen maar shit gemaakt. De echte armoede is het gebrek aan ambitie en stijl.”