Category: Nieuwe Muziek

11:11 heet het debuutalbum van Xander and the Peace Pirates, en komt uit op de elfde van de elfde. En het gekkengetal blijft terugkomen in de levens van de band. Het album is soulrock, of rocksoul, maar ook wat blues, zolang het maar om die gitaren gaat. Er is geen Rammstein in de productie te vinden, hoewel Stu Xander dat misschien wel had gewild, roepen zijn band maatjes op de achtergrond.

Tekst Martje Schoemaker

“De opnames voor het album hebben we in twee sessies van elf dagen gedaan!” Maar dat is niet waarom ze het album zo genoemd hebben. “We realiseerden ons dat pas later. Maar nummer elf blijft maar terugkomen in onze levens.” Ze zijn dan ook blij verrast om te horen dat de elfde van de elfde in Nederland, tenminste onder de rivieren, het begin van het Carnaval seizoen betekent. In Engeland is het Armistice Day, oftewel het einde van de oorlog (de eerste welteverstaan). En, ook niet geheel onbelangrijk, het is het gekkengetal. Gitarist Mike Gay die zich bij de broers Xander heeft aangesloten begrijpt dat wel, dat van die gekken. Stu Xander: “Voor ons betekent het een nieuw begin, op verschillende momenten in ons leven. Dus de perfecte datum om onze plaat uit te laten komen.”

11:11 is opgenomen in de Wisseloord Studios, waar de jongens van de band mede terecht zijn gekomen doordat Stu een sigaret bietste van Fred (studiomanager van de Wisseloord Studio’s) en aan de praat raakten. Xander and the Peace Pirates zijn ontdekt door de grote baas van Gibson (Henry Juszkiewicz), je weet wel, van die gitaren. Over een lucky break gesproken… Die zorgde ervoor dat er een demo bij Eddie Kramer (producer oa. Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Rolling Stones) terecht kwam, en ook hij was direct razend enthousiast. Waarom dan toch niet met hem de studio ingedoken? “Eén van de redenen dat het zo lang heeft geduurd voordat het album af was, was het hele zakelijke gedeelte. We zouden met Eddie de studio ingaan, maar dan moesten we naar L.A. Dat ging op het laatste moment, om jawel en helaas, financiële redenen niet. Maar we zijn uiteindelijk zo blij met de opnamesessies en het eindresultaat uit de Wisseloord Studios.”Grote verrassing voor de band was het Metropool Orkest, die in de studio naast hun bezig waren met opnames voor een reclame, toen zij bezig waren Are We Here op te nemen. “We wilden opeens heel graag strijkers erbij hebben. Mike heeft toen een vriend van hem in New York opgebeld en die heeft meteen die avond nog het strijker-stuk gearrangeerd. Toen we de volgende dag het Metropool Orkest vroegen of ze het voor ons wilde inspelen tussen de opnames door, was dat geen enkel probleem.” De kracht van muziek laat ook de muzikanten zelf niet onberoerd. Zodra het strijk-gedeelte klaar was en Stu het hoorde, begon hij te huilen. “Hier was ik constant over aan het denken, strijkers bij dit nummer. Het voelde dan ook als een droom toen het er echt op stond.” En, verrassing! Er waren elf leden van het orkest aanwezig die het hebben ingespeeld.

Dat het allemaal wat langer duurde vinden de jongens niet zo erg. Eentje is tussendoor getrouwd, de ander is net vader geworden. “Dit is het nieuwe rock ‘n roll! De maatschappij veranderen en normaal zijn. Nee joh! We hadden al gezinnen en we zijn één grote familie. Iedereen is erbij betrokken, we doen dit echt samen. En daarbij is iedereen om ons heen ook muzikant! Daarbij, dit is wat we altijd al hebben gedaan. En weet je wat de echte truc is? … Beter betaalde optredens krijgen, dan hoeven we er minder te doen!”

LIVEDATUM 14/11 Melkweg, Amsterdam

Bear’s Den kijkt vanaf het dakterras van platenlabel Caroline uit over een zonnig Amsterdam. Een dag eerder speelde de band voor het eerst songs van het nieuwe album Red Earth & Pouring Rain, tijdens een exclusieve show voor een handjevol diehard fans in de Power Sound Studio. Die zullen wel verrast zijn geweest, want de plaat laat een totaal andere sound horen dan we van de Britten gewend zijn.

Tekst LiveGuideNL | Tim Arets

De heren zitten er nu duidelijk relaxter bij dan tijdens de speciale showcase. “Het was warm, vroeg en we lieten voor het eerst nieuw werk horen in een intieme setting. Dat was vrij spannend, want mensen horen voor het eerst je nieuwe werk, waar je lange tijd aan gewerkt hebt. En dan maar hopen dat mensen het mooi vinden…”, legt zanger en gitarist Andrew Davie uit.”

Waar je de band vroeger kende van de prachtige folkliedjes, voert op Red Earth & Pouring Rain indierock de boventoon. Maar de meeste bands hebben liever niet dat je zo’n stempeltje op ze plakt, zo blijkt maar weer als Bear’s Den gevraagd wordt waarom zij de folk deels hebben laten varen. “Wat ís folkmuziek nou eigenlijk?”, vraagt de zingende drummer Kevin Jones zich hardop af.

Andrew filosofeert mee: “Vertelt een folkband verhalen? Zo ja, dan zijn we een folkband. Maar dan is bijna elke band een folkband!” Kevin: “Black Sabbath, fantastische folkband! Stairway To Heaven van Led Zeppelin: prachtig verhaal… goed folknummer!”Bijbel als mal
Over de hemel gesproken: ook op Red Earth & Pouring Rain wemelt het weer van de Bijbelse referenties. Kijk maar naar songtitels als New Jerusalem, Greenwoods Bethlehem en Gabriel. Geloven de heren zelf eigenlijk een beetje in het hiernamaals? “Ik ben niet gelovig, maar vind godsdienst wel heel interessant”, biecht Andy op. “Bijbelse verwijzingen bieden je een prachtige manier om verhalen te vertellen. Je kan de teksten uit de Bijbel als een soort mal gebruiken voor je eigen verhaal, omdat er zoveel symboliek in voorkomt. Het zit vol metaforen.”

Die interesse in religie maakte het voor de Londenaren des te boeiender om hun liedjes te spelen in het huis van de Heer, zoals vorig jaar in de Vondelkerk. “Een kerk is gebouwd om de stemmen van mensen te dragen”, weet Kevin. “En ze zien er ook nog eens prachtig uit, dus qua sfeer zit je ook zeker goed. We hebben een paar van die kerkshows gedaan en die waren allemaal erg speciaal.”Bevrijding
Toch zijn de teksten van Andrew ondanks het religieuze tintje erg persoonlijk. Is dat niet moeilijk, om tijdens het maken van een plaat elke keer die persoonlijke ervaringen terug te horen? “Interessante vraag! Het opschrijven van verhalen werkt voor mij heel therapeutisch, maar bij het opnemen hoor je het een miljoen keer terug. Dat is een stuk lastiger. Het zingen van diezelfde liedjes op het podium werkt juist weer heel bevrijdend.”

Andrew heeft inmiddels een trucje om een idee voor een nummer zo makkelijk mogelijk voor te stellen. “Het is eng om een heel persoonlijk idee voor een nummer te introduceren aan de andere bandleden. Het is dan nog heel naakt en helemaal van jou. Vaak breng ik het idee dan in via een jam, wat me altijd op verbaasde reacties van de rest komt te staan. Maar dan kan iedereen er tenminste mee aan de slag. Ik ben blij dat het zo altijd lukt. Kevin en ik werken al zo lang samen, de chemie tussen ons werkt. We maken zelfs…” Kevin: “…elkaars zinnen af.”

LIVEDATA 11/11 + 12/11 Melkweg Amsterdam (Sold Out) 14/11 De Oosterpoort, Groningen 15/11 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 16/11 Ancienne Belgique, Brussel (Sold Out)

Klinkt als: filosofische indie-Britten met een goed verhaal

—

Top 7 goddelijke songs
Bear’s Den zal je alleen op zondagochtend in de kerk aantreffen als een publiek daar keurig een paar duiten voor heeft neergeteld. Toch zit hun muziek vol met Bijbelse verwijzingen. Daarin staan de Britten natuurlijk niet alleen. Vele collega-muzikanten gingen hen voor in het gebruik van religieuze knipoogjes in geniale popsongs. Wij noemen er zeven: één voor iedere door God geschapen dag.

1. Bob Dylan – Gates of Eden
2. Kanye West – Jesus Walks
3. Chance the Rapper – Blessings
4. Bill Callahan – Faith/Void
5. Bon Iver – 33 “GOD”
6. Beastie Boys – Shadrach
7. AC/DC – Highway To Hell

—

Het november-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Daarin onder meer interviews van Savages, Bear’s Den, Alex Vargas, Ryley Walker, Alcest en Elephant Stone.
Verder de rider van Bazart en uiteraard weer een nieuwe groupies exposed!

Let Love Show The Way heet het tweede album van de blues rocksensatie SIMO. Dit Amerikaanse trio bestaande uit Adam Abrashoff (drums), Elad Shapiro (basgitaar) en gitarist/zanger JD Simo en speelt blues rock die zijn weerga niet kent. Dat komt vooral door het fenomenale gitaargeweld van JD, die onder andere geïnspireerd is door The Allman Brothers en Elvis Presley! Ik sprak met JD over het nieuwe album natuurlijk.

Tekst Martien Koolen

Het nieuwe album heeft de welluidende titel Let Love Show The Way, dat klinkt nogal ‘hippie’-achtig, zeg maar jaren zestig, zeventig, toch?
“Um…dat weet ik niet helemaal zeker, wat je daar zegt. Geldt dat niet voor deze tijd dan? Ik ben constant in gevecht met het zoeken naar de beste persoon in mijzelf en hoe ik iets voor de wereld kan betekenen. We hebben het daar ook in de band over en we proberen in ieder geval altijd positief te zijn. Ik als schrijver van teksten en liedjes, ik sta ergens voor en laat dat dan a.u.b., iets positiefs zijn, of in ieder geval een boodschap met een positieve ondertoon, toch?”

Jullie tweede album is live opgenomen, klopt dat?
“Ja, zo is het wel uiteindelijk gegaan. De nieuwe plaat was eigenlijk al klaar maar toen vroeg de platenmaatschappij ons om een paar bonus tracks op te nemen en binnen twee dagen hadden we een heleboel materiaal op band staan, waarvan de meeste songs ook nog eens aanzienlijk beter waren dan de songs die we eerder opgenomen hadden. Uiteindelijk hebben we toen ervoor gekozen om het nieuwe songmateriaal te gebruiken voor het nieuwe album in plaats van de oorspronkelijk opnames. Er zijn heel weinig overdubs gemaakt en gebruikt en het is dus eigenlijk inderdaad echt live in de studio opgenomen.”

En dat is dan gebeurd in de ‘beroemde’ Big House studio in Macon, Georgia; waarom daar?
“Dat was uiteindelijk mijn idee, het was een zeer inspirerende locatie en we hebben daar heel snel, heel veel goed materiaal geschreven en opgenomen, dus…”

En dan heb je ook nog eens op de Les Paul Goldtop gitaar van niemand minder dan Duane Allman ‘mogen’ spelen, hoe was dat en wat is er zo speciaal aan die gitaar?
“Dat was een grote eer inderdaad. Waarom is die gitaar zo bijzonder; daar kan ik op twee manieren op antwoorden. Ik kan zeggen, er is niets bijzonders aan deze Les Paul, het is gewoon een instrument, maar ik kan ook antwoorden dat met deze gitaar bijzondere muziek is gemaakt en dat deze gitaar dus significant belangrijk is. Het is een belangrijk instrument in de geschiedenis van de rockmuziek en deze gitaar heeft een fantastische klank, maar uiteindelijk is het toch maar weer een instrument en moet je voor jezelf bepalen wat het belang van deze Goldtop is.”

Heb jij een favoriete gitaar om op te spelen?
“Nee, niet echt. Ik heb een paar oudjes die ik echter wel koester, maar ik heb niet speciaal een voorkeur voor een Les Paul, Ibanez of Rickenbacker.”

Wat is trouwens je favoriete gitaarsolo aller tijden?
“Zeer goede vraag, uh….de solo van Scotty Moore in het Elvis nummer Heartbreak Hotel, dat is namelijk de eerste gitaarsolo die ik geleerd heb om te spelen, ha ha. Dat is echt een hele goede solo, je kunt de solo zingen, het nummer zou zonder deze solo veel minder zijn en de solo is funky, weet je wel, ha ha”Jullie componeren de meeste songs samen, hoe gaat dat in zijn werk?
“Eigenlijk ontstaan de meeste songs tijdens jamsessies in de studio die dan uitgewerkt worden. Ik schrijf dan de teksten en klaar is kees, ha ha… Nu, werken we eigenlijk alweer anders, we componeren en oefenen nieuwe songs op dit moment, we zijn namelijk al sinds januari op tournee. Er is trouwens al een nieuw album aan het ontstaan en we concentreren ons nu toch nog veel meer op het componeren van de songs; de nieuwe nummers hebben een duidelijkere verhaallijn. Teksten zijn natuurlijk belangrijk, want je wilt met de tekst toch iets zeggen, je neemt een standpunt in; je vertelt een verhaal en heb je geen verhaal dan is de song eigenlijk gewoon waardeloos.”

Wie bepaalt wat voor songs er op setlist komen?
“We maken nooit een setlist, ha ha… Voordat we aan het optreden beginnen praten we even over de eerste 2 of 3 songs en vanaf dat punt spelen we gewoon wat in ons opkomt of wat het publiek wil horen. We improviseren dus tijdens elke show, dat houdt het voor ons spannend en interessant, maar ook voor het publiek; als de mensen een ballad willen horen, dan spelen we een ballad; het is belangrijk om op je publiek te anticiperen. We spreken trouwens wel altijd af met welk nummer we eindigen, ha ha….”

Ben jij trouwen de leider van SIMO?
“Ja, dat klopt waarschijnlijk, hoewel ik niet zo in een absoluut leiderschap geloof, ik ben geen dictator of zo, maar iemand moet toch een beetje de baas zijn en bepaalde beslissingen nemen. SIMO is gewoon een democratische band maar sommige beslissingen neem ik, maar dan wel na overleg met Elad en Adam.”

Luister je veel naar andere gitaristen?
“Nee, eigenlijk helemaal niet, beter gezegd niet meer. Ik luister op dit moment erg veel naar de Alabama Shakes, dat vind ik echt geweldige muziek. Verder houd ik erg van saxofoon spelers, zoals Coltrane, en jazz muziek, en natuurlijk Bob Dylan en Elvis, de belangrijkste artiest ooit!”

Verzamel je CD’s of platen?
“Ik verzamel inderdaad vinyl, ik houd van vinyl en ik heb best een aardig grote platencollectie.”

Toekomstplannen?
“We zijn in 2016 nog heel veel onderweg en dat betekent dat we heel lang van huis zijn, dat is van de ene kant verschrikkelijk, maar van de andere kant is het gewoon super. Het is fantastisch dat we deze kansen krijgen om overal te spelen en op te treden en het spelen maakt ook eigenlijk alles weer goed; je weet waar je het voor doet.”

Laatste vraag, als je de interviewer was, wat zou dan jouw laatste vraag zijn?
“Wow, zeer goede vraag……wat zouden je laatste woorden zijn voordat je sterft… dat zou mijn laatste vraag zijn…. Ha ha….”
Dat is een heftige, ik zou zeggen: “To Be Or Not To Be…..”
“Shakespeare, nou, dat is niet verkeerd, man, super…”
En jij?
“Let Love Show The Way, ha haha….. Bedankt, man voor dit super interview.”

LIVEDATA 08/11 TivoliVredenburg, Utrecht 09/11 Patronaat, Haarlem 10/11 Charlatan, Gent 11/11 Deux Ours, Nandrin