Category: Nieuwe Muziek

Het komt regelmatig voor dat we te vroeg aan de bel trekken. Neem nou Declan McKenna, een uitzonderlijk talent van nog geen 18 lentes. De Brit debuteerde op zijn 16e met de single Brazil, dat door het gezaghebbende NME in Engeland werd uitgeroepen tot een van de beste songs van 2015. Single 2, Paracetamol riepen wij hier uit tot IJsbreker, het bleek een van de grootste flops uit onze IJsbreker historie. Met zijn nadruk op de tekst was Paracetamol duidelijk niet het juiste nummer om Declan te introduceren. Licht ontmoedigd sloegen we Bethlehem single nummer 3 over, maar nu er weer een nieuw nummer is borrelt ons aanvankelijke enthousiasme weer op. Isombard is misschien wel de eerste single van de jonge Brit waar tekst en muziek in balans zijn, oftewel je kunt van de song genieten zonder naar de tekst te luisteren, zoals wij Hollanders plegen te doen. Het loont echter zeker de moeite om ook naar de woorden van Isombard te luisteren. Net als op eerdere singles toont Declan zich politiek bewust. In Isogard roert hij zich tegen rechtse (Amerikaanse) tv-commentatoren, die proberen begrip te kweken voor politie geweld en racisme. Zeker voor een pikkie van nog geen 18 is McKenna’s maatschappelijke betrokkenheid zeer te waarderen, waren er maar meer zo.

Het bijzondere van popmuziek is de onvoorspelbaarheid. Wie had durven dromen dat de Pixies anno 2016, toch 30 jaar na hun debuut nog een goede plaat zouden maken? Toen Frank Black ook al weer 13 jaar geleden de wederopstanding van zijn band aankondigde en als motief liet doorschemeren dat hij geld nodig had om zijn kinderen te laten studeren, verscheen er een single die niemand opviel. De optredens daarentegen waren wel top. In Europa werd Pixies altijd al gezien als een belangrijke en invloedrijke band, in de VS viel het kwartje pas na de comeback. Het vertrek van Kim Deal in 2013 was wel even slikken, zeker toen Black met een look-a-like kwam aanzetten. De twee EP’s, die in 2014 uitkwamen brachten net als het redelijk rampzalige Indie Cindy album zelfs de grootste fans aan het wankelen. Het is dan ook een understatement om te zeggen dat de verwachtingen voor een nieuw album niet hoog gespannen waren. Misschien vallen de songs, die de release van het Head Carrier album voorbereiden juist daarom wel in zulke goede aarde. Laten we wel wezen Um Chagga Laga is geen Gigantic en Tenement Song is geen Monkey’s Gone To Heaven , maar beide songs hebben pit, zijn met duidelijk plezier gemaakt en laten horen hoe invloedrijk Black en de zijnen wel niet waren en nog steeds zijn, vraag maar aan Bombay. Kortom niet verwacht toch gekomen, welkom terug Pixies.

Cherry Glazerr presenteert zich als band, maar is feitelijk een verkapt soloproject van Clementine Creevy, een nu 19 jarige singer-songrocker uit L.A. Clementine startte de eerste incarnatie van Cherry Glazerr in 2012 toen ze nog op de middelbare school zat. Het was het befaamde Burger Records (Temples/Mozes & The Firstborn/Sunflower Bean) dat als wel iets zag in de piepjonge band. Dat was in 2013. Het waren interessante en leerzame jaren voor Clementine, die niet gespeend is van ambitie. Toen ze de kans kreeg om te switchen naar Secretly Canadian (Antony & The Johnsons/Whitney /War On Drugs) hoefde ze niet lang na te denken, want groter budget en betere promotie. Dat budget ging deels op aan een ervaren producer, Joe Chicarelli, die in het verleden prima resultaten behaalde met  o.a. The Strokes, White Stripes en Cage The Elephant. En dat is te horen. Het feministische Told You I’d Be With The Guys heeft de zelfde drive en urgentie als ouder werk, maar klinkt als de spreekwoordelijke klok. Album nadert zijn voltooiing, Europese tour is vooralsnog beperkt tot twee showcases, een in Parijs en een in Londen.

Toen we een jaar geleden de single Flame oppikten, waagden we ons aan de voorspelling dat Sundara Karma best wel eens een band van belang zou kunnen worden. Een handvol singles later kunnen we vaststellen dat de Britten het stadium van veelbelovend zijn gepasseerd. She Said is een vrij perfecte popsong, vol power, flair en esprit. Ons vertrouwen in Sundara Karma was gebaseerd op sterk werk als Loveblood en ex IJsbreker A Young Understanding, maar ook op de uitstraling van de flamboyante zanger van de band, de hoogblonde Oscar Lulu, die niet alleen vanwege zijn androgyne uiterlijk doet denken aan Bowie en Marc Bolan van T-Rex. een eerste album van Sundara Karma moet nog verschijnen, maar de band is nu al flink op weg nar de uiteindelijke bestemming, de top.

Afgezien van Glasgow FM of hoe de lokale zender aldaar ook heten mag, zijn wij waarschijnlijk het enige radiostation dat LUV van Catholic Action heeft gedraaid. De cijfers geven ook niet echt aanleiding om de band te gaan draaien, maar wij horen ‘iets’. Dat ‘iets’ kunnen we benoemen, het zijn de gitaren die zowel de debuutsingle als het nieuwe Breakfast naar een hoger plan tillen. Breakfast is officieel de b-kant van de nieuwe single van Catholic Action. De a-kant is best aardig, een ode aan de Britse paalzangeres Rita Ora, maar haalt het niet bij Breakfast. De song begint vrij neutraal, maar als na anderhalve minuut de achtergrond zang invalt begint het te smeulen, rond de twee minuten worden de gitaren gestart en is het lift off. Een recente BBC live-registratie van Breakfast op Youtube laat zien/horen dat Catholic Action ook buiten de studio behoorlijk op dreef kan geraken. We hebben dan ook een donkerbruin vermoeden dat Catholic Action wel een een behoorlijk goede band zou kunnen blijken en tippen de band derhalve voor een kenningsmakingsoptreden op bijv. London Calling en/of Eurosonic.