Category: Nieuwe Muziek

IJsbreker: Bon Iver – 33 “GOD”

Bon Iver is de interessantste en misschien wel beste act van dit tijdsbestek. Zelfs als je de kriebels krijgt van zijn nieuwe songs -iets wat niet ondenkbaar is want ‘Bonnie Bear’ verlegt zowel muzikale als auditieve grenzen- zal je moeten toegeven dat hier iemand bezig is met een visie en een volstrekt unieke stijl. Slecht twee andere acts komen in zijn buurt, niet toevallig twee namen met wie Bon Iver regelmatig samenwerkt, Kanye West en James Blake. 33 ‘God’ is het derde nummer dat Bon Iver uitbrengt in aanloop naar album nummer 3, het eerste Bon Iver album in 5 jaar. Het verschil tussen de eerste twee en ’22, A Million’ is dat van dag en nacht. Bon Iver maakte naam met muziek in de folktraditie, spaarzame, puristische songs geboren in de isolatie van de winterse wouden van Wisconsin. Anno 2016 brengt Bon Iver gecompliceerde composities met samples en geavanceerde studiotechnieken. Ondanks het verschil in aanpak is de basisklank van Bon Iver niet essentieel veranderd. Melancholie blijft de dominante emotie en de falsetzang van Justin Vernon de hoofdattractie. Van de drie tot nu toe vrijgegeven tracks (er volgen er nog meer voor de album release op 30/9) is 33 ‘God’ het toegankelijkst. In de song zitten samples (quotes eigenlijk) verwerkt van o.a. Paolo Nutini, The Browns en Sharon van Etten. Het zal niet verbazen dat een song met een ‘vreemde’ titel als 33 ‘God’ de nodige discussie heeft losgemaakt. Bon Iver wordt o.a. beschuldigd van satanisme (de song duurt 3.33 de helft van), zou lid zijn van de Illuminaten of een New World Order willen bewerkstelligen. Fans die niet zo in complottheorieën geloven denken dat 22 A Million wel eens het Kid A van Bon Iver zou kunnen zijn. Wij denken dat ze gelijk hebben.

Interview Dinosaur Pile-Up: “Hoeveel dino’s?“

Dinosaur Pile-UpZe waren een tijdje terug nog de support van Weezer, maar Dinosaur Pile-Up mocht begin juni hun Paradiso ontmaagding als headliner ervaren. Hun derde album, Eleven Eleven, is afgelopen week op 26 augustus uit gekomen, terwijl het een wereldwijde release had moeten zijn. Frontman en zanger Matt Bigland baalt daarvan, maar is blij met hoe dit album tot stand is gekomen.

Tekst Martje Schoemaker

“Deze keer gingen we echt als een band de studio in. Bij de vorige twee was ik het alleen daarbinnen. De energie en magie die we als band op het podium hebben, staat nu echt voor het eerst op plaat.” Als band optreden, maar in zijn eentje in de studio. De vorige twee albums heeft Matt alleen opgenomen, alles. Op Nurture Nurture uit 2013 werkte hij wel al samen met producer Tom Dalgety (oa Royal Blood), die nu de hele band in de mix heeft gegooid. “Het was één van de redenen waarom hij zo graag met ons wilde werken. Wat het ook zo tof maakte is dat we gewoon echt goede vrienden zijn. Het was gewoon vier vrienden een maand lang in een studio.”De mogelijkheden in muziek maken en opnemen als band zijn toch wel een stukje groter dan als je het helemaal alleen moet doen. “In de voorproductie vond vooral het experimenteren plaats. Omdat ik het niet alleen was, kon ik mijn ideeën tegen Mike en Jim houden, en Tom. Het mooie van voorproductie is; we hadden nog geen definitieve lijst van liedjes voor op het album. Het was gewoon een waslijst aan muziek die we eigenlijk allemaal wel wilde opnemen. Dan gebeurt het dus dat we liedjes in stukjes hakken, of per gedeelte kijken wat er nog bij moet.” Producer Tom moest soms wat strenger optreden. Dan liet hij de jongens een paar uur alleen met de opdracht ‘daar moet een goed einde bij komen en dat moet lekkerder klinken. Succes!’

Er is weinig leuker dan drie uur lang lekker kunnen doen wat je wil en dan met een mooi resultaat komen. “Op het album staat een liedje Nothing Personal, in voorproductie waren dat nog twee liedjes. Twee totaal verschillende liedjes zelfs. We hielden allemaal van de coupletten van het ene liedje en het refrein bij de ander. Maar los van elkaar, als losse liedjes werkte het gewoon niet. Dus! Plak ze bij elkaar en je hebt het perfecte liedje.“ Matt geeft wel toe dat het een grote en enge stap voor hem was, als song writer, maar Tom wist wat hij deed en daar is Matt hem dankbaar voor. “Ik wilde het bijna met meer liedjes gaan doen!”

Op het podium staat een band die blijer is dan een paar jaar geleden. “We hebben zoveel meegemaakt en zo hard gewerkt om hier te komen. We hebben nu echt als band het werk gedaan en dit album opgenomen. Omdat we het samen hebben gedaan voelt het beter, klinkt het beter. We zitten vol met positieve energie!”

LIVEDATUM 19/11 Melkweg, Amsterdam

Jett Rebel – Lucky Boy

Tot nu toe zijn we wat terughoudend geweest met het draaien van Jett Rebel. Live was er weinig op hem aan te merken of het moesten de drommen kleine meisjes zijn die steevast vooraan staan, niet echt onze doelgroep. Op plaat wisselde het nogal, de eerste twee EP’s waren best bijzonder, het album viel tegen, het cassette experiment had voor ons niet gehoeven. Wat ons wel altijd heeft kunnen bekoren is de ‘schijt aan de buren houding’. Jett Rebel maakt zijn naam meer dan waar, rebelleert tegen conventies, tradities en volgens sommigen ook het gezonde verstand. Wie anders dan Jett Rebel zou terug gaan naar af, langs de kleinste zalen van Nederland toeren terwijl de Ziggo Dome lonkt, in-stores doen ook buiten de randstad en er mee weg komen om op Lowlands alleen maar nieuwe nummers te spelen? Die nieuwe nummers, te vinden op het Don’t Die On Me Now album zijn heel goed te doen, niet grensverleggend of hemelbestormend, maar wel muzikaal, opwindend en functioneel: file under rock ‘n’ roll. Kortom Jett Rebel is precies het soort artiest waar wij ons altijd hard voor maken en het zou dan ook hypocriet zijn om hem van de zender te weren alleen omdat hij te populair zou zijn. Laten we zuinig zijn op onze nationale ‘rocker’ en hopen dat hij dat ook een beetje is op zichzelf.

Chromatics

Elke ochtend om acht uur presenteren we je een Clip van de Dag. Vandaag komt de video uit Portland, Oregon. Uit die stad komt de “dark electronic” band Chromatics. Hun vorige album kwam alweer uit 2012. Dit jaar komt het nieuwe album Dear Tommy uit en zou ook zomaar de soundtrack van een horrorfilm kunnen zijn!

Breaking Levees – Dump

Single 3 van Breaking Levees bevestigt ons donkerbruine vermoeden dat we met Breaking Levees een band hebben voor de lange termijn. Het Amsterdamse kwartet maakt ondergelopen polder rock of swamp zoals ze in de V.S zeggen. De band klinkt op zijn best -zoals in geval van Dump- als ze de urgentie van The Clash mixen met de southern boogie van (pre-synth) ZZ Top. Breaking Levees jaagt in dezelfde regionen als DeWolff en Birth Of Joy, maar oogt en klinkt net even iets eigentijdser. Fijn is de dubbele leadzang, imponerend het gitaarspel van Thijs Elzinga. Op naar een album.

Angel Olsen

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Vandaag beginnen we dag intiem met de nieuwe, prachtige, rustgevende clip bij de nieuwe single Sister van de doorbrekende singer/songwriter Angel Olsen. Het is de derde single van het aankomende album My Woman. Eerder was Shut Up And Kiss Me al de IJsbreker.

Barro – Vai

Misschien een beetje mosterd na de maaltijd om nu een nummer uit Brazilië op de playlist te zetten, maar het weer vraagt er om en het is al veel te lang geleden dat we een niet Engelstalige track hebben gedraaid. Vai van Barro is een exotische, zonnige indiepopsong met een heerlijk kabbelend tempo. De meerwaarde en de reden dat we de song oppikken is de prima gitaarsound en idem solo aan het eind. Vai is ver verwijderd van de Samba Di Janeiro muziek, die we doorgaans associëren met Brazilië. Barro komt uit Noord Brazilië, uit de stad Recife. De muziektraditie daar is anders dan in het zuiden, meer gebaseerd op gitaar dan op percussie instrumenten. Vandaar. Vai van Barro is een welkome zomergast en een aanrader voor fans van Mano Chao.

Bon Iver

Ook deze week krijgen we weer nieuwe muziek van Bon Iver te horen. Dit keer het nummer 33 “God” dat we binnenkort gaan vinden op het derde album van de groep van Justin Vernon. Maar eerst zie je ’em nog als Clip van de Dag.

Two Feet – Go Fuck Yourself

Het is een raar paatje dat Go Fuck Yourself van Two Feet, maar ook een intrigerend plaatje. Het tempo ligt laag, de bas gaat diep, de gitaar is bluesy, de zang bijna fluisterend. De titel spreekt voor zich. In twee minuten is het voorbij. Two Feet is één man, de New Yorker Robbie Gong. Tenminste daar gaan we van uit, Robbie Gong is de enige naam die genoemd wordt op de Facebookpagina van Two Feet, als algemeen directeur. Verder is er niet veel te vinden over de act, mede als gevolg van de ongoogle-bare naam. (two feet is 69,9 cm). Go Fuck Yourself staat samen met nog drie eveneens korte en in sfeer vergelijkbare werkjes op de Two Feet debuut EP, die niet zonder humor First Steps is gedoopt.