Nieuwe Muziek Archieven - Page 719 of 1001

Twin Atlantic

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag No Sleep van Twin Atlantic, de IJsbreker van een maandje geleden.

Sinds hun oprichting in 2007 is Twin Atlantic constant op tournee geweest en als ze niet op de bühne of in de bandbus te vinden waren, zaten ze wel in de studio. Nu acht jaar en drie albums later is eindelijk het moment aangebroken waarop het Schotse kwartet de vruchten mag gaan plukken van hun noeste arbeid. Het lijkt een lijdensweg, maar zo’n lange aanloop heeft ook voordelen. Door het vele spelen is de band nu beter dan ooit en omdat ze er zo lang naar hebben toe gewerkt zijn ze nu ook mentaal klaar voor het succes.

Het nummer waarmee de grote stap voorwaarts wordt gezet heet No Sleep en is de voorbode van album numero vier dat begin september zal volgen. No Sleep wordt ingeleid door een riff waar Jimmy Page trots op zou zijn. Daarna wordt het nog beter, een sterk refrein zit verpakt in een song die hard is maar niet heavy, stoer maar niet macho. En ergens over gaat, slapeloosheid. De taal is Engels, maar de tongval van zanger Sam McTrusty is onvervalst Schots.

De producer van het nieuwe album is Garnett ‘Jacknife’ Lee, een voormalige punker uit Ierland, die in het verleden zeer goede resultaten heeft behaald met zijn werk voor kopstukken als R.E.M, U2 en Editors, nieuwkomers als Jake Bugg, Raury en Silversun Pickups plus omzetmakers als Taylor Swift, Robbie Williams en One Direction. Binnenkort kan Lee dus nog een succes bijschrijven op zijn imposante resumé.

The Veils – Low Lays The Devil

Vorige maand kwam er na 3 jaar stilte eindelijk weer eens geluid uit het Veils kamp. Axolotl heet de track die de komst van het vijfde album van de band van Finn Andrews moet aankondigen. Alhoewel best een boeiend nummer is Axolotl uitermate ongeschikt voor de radio, te duister, te experimenteel. Low Lays The Devil is heel andere koek, een bezielde, gitaar-zwangere gospelrocksong met een funky elektrische piano en massa refrein. In Nederland is The Veils een vrij bekende band, goed voor volle zalen. Elders hebben Andrews en de zijnen nog een lange weg te gaan. Het is onvoorspelbaar of het nieuwe, 5e Veils album de vlam in de pan zal laten slaan. Als zoon van een medium succesvol artiest, Barrry Andrews (mede-oprichter van XTC en later sidekick van o.a. Bowie en Iggy) lijkt hij wars van de muziekindustrie en vastbesloten zijn eigen gang te gaan net als zijn muzikale voorbeelden Nick Cave en David Bowie. Op 26 augustus komt het Total Depravity album uit. Twee maanden later begint de tour, die The Veils op 24 november in de Melkweg zal doen belanden.

Interview Kraak & Smaak: “Behoud je eigen sound”

Vorige maand op 10 juni verscheen het nieuwe album Juicy Fruit van Kraak & Smaak waarmee het producerstrio uit Leiden al weer het vijfde album afleverde. Hoewel er niet bewust is gekozen voor een bepaalde muzikale koers lijkt Kraak & Smaak een kleine sprong terug in de tijd te hebben gemaakt. Degenen die een warm gevoel kregen van de sound zoals die op Boogie Angst te horen was, zullen uitermate tevreden zijn met Juicy Fruit maar tegelijkertijd laat het nieuwe album een geluid horen dat helemaal van deze tijd is. “We wilden een album maken dat van het begin tot het eind helemaal moest kloppen”. Met Oscar de Jong, Mark Kneppers en Wim Plug bespreken we graag dit nieuwe hoofdstuk in het bijna vijftienjarige bestaan van Kraak & Smaak…

Tekst Jeroen Bakker

“We hadden al vroeg in de gaten welke kant we op wilden. Sommige tracks hadden we zelfs al klaar liggen”, aldus de Jong. Op het moment dat we het drietal spreken moeten de voorbereidingen voor de release-show nog beginnen, heeft er eerder deze week een DJ-set in Los Angeles plaatsgevonden en zijn de heren zojuist teruggekeerd van een festivaloptreden in België. Kraak & Smaak wordt geboekt voor DJ-sets maar ook de optredens met de liveband zijn zeer gewild. Je vraagt je af hoe het toch mogelijk is geweest om samen bij elkaar te komen en dan ook nog eens gezamenlijk aan een nieuw album te kunnen werken. “De DJ-sets en het spelen met de band kunnen heel goed gecombineerd worden. We hebben enkele nieuwe nummers al live gespeeld. Mark draait in zijn sets dikwijls al halve opzetjes en daaruit kun je al enigszins afleiden of de sound werkt of niet. Die hoef je dan niet meer opnieuw uit te vinden.”

“Wanneer je 2 tot 3 maanden hebt om er fulltime aan te werken is dat wel heel prettig maar het is voor ons niet noodzakelijk. Je hoeft tegenwoordig niet meer de hele week met elkaar in de studio te zitten. Belangrijker is het om de focus op het album gericht te kunnen houden. Dat je, bijvoorbeeld wanneer het erg lekker gaat, de mogelijkheid hebt om langer door te kunnen gaan in de studio. Vaak zijn er veel kleine dingetjes die dat kunnen bemoeilijken. Het ging deze keer allemaal zeer voorspoedig. Alone With You hadden we samen met nog een paar tracks al klaar liggen.”

Het eerste dat opvalt bij beluistering van het album is het gebruik van instrumenten en de ‘warme sound’ waarbij regelmatig de term ‘organisch’ wordt genoemd. De aanwezige invloeden van de seventies en eighties blijken op toeval te berusten. Volgens Kneppers is dat niet zo vreemd: “Naarmate je ouder wordt draag je wat meer bagage mee dus het zal zeker ergens meespelen. Ikzelf denk dat het wellicht op een natuurlijke manier een bepaalde kant is uit gegaan. Wij denken er niet over na. De sound van ‘Boogie Angst’ vinden wij zelf erg lekker en dat werkt nu ook weer heel goed. Je ziet dat er momenteel in de dance meer met instrumenten wordt gewerkt. Wij hebben de laatste jaren iets meer de nadruk gelegd op de wat meer heftige en voornamelijk elektronische variant. We hadden nu de behoefte om weer wat anders te doen”. De Jong vult hem aan: “Je hebt house-DJ’s en je hebt de funk- en soul-DJ’s. Volgens mij is het juist de combinatie die het zo interessant maakt. Mark is daar heel goed in. Hij draait natuurlijk al lang en beschikt dan ook over het overzicht waardoor hij ook wat meer relaxte muziek in zijn set durft te stoppen zonder dat de aandacht verslapt. Hij heeft de rust wat bij veel jonge gasten nog wel eens ontbreekt. Die leggen hoofdzakelijk de nadruk op het knallen.”Samenwerkingen
“De sound van Juicy Fuit past ook het beste bij ons,” aldus Plug die vervolgens aangeeft dat er bij het opnemen niet nagedacht wordt of het al dan niet mogelijk is om het live te spelen. “We doen geen compromissen behalve aan het album zelf. Er zijn tracks die live niet te doen zijn. Er zullen daarvan misschien remixen verschijnen maar daar blijft het dan ook bij.” Het rijtje namen voor wie er de afgelopen jaren remixen zijn gemaakt is ronduit imposant. Het heeft vele deuren geopend voor Kraak & Smaak in het buitenland. Toch is er voor gekozen om voor het nieuwe album voornamelijk onbekende artiesten te benaderen. Zo is er de Amerikaanse rapper Eric Biddines en zanger Meeka Kates maar zijn ook de Australische Parcels bereid gevonden om een aandeel te leveren. Het meeste trots is het drietal op de samenwerking met Mayer Hawthorne die te horen is op de track I Don’t Know Why. “Het is een lang gekoesterde wens die hiermee is uitgekomen.”

Uiteraard zijn ook, de inmiddels vertrouwde klanken van de vocalisten Berenice en Ivar vertegenwoordigd die vooral op het podium een belangrijke rol vervulden maar die nu dus ook in de studio zijn betrokken voor het album. Eveneens interessant is de samenwerking met Gallowstreet, de twaalfkoppige brassband uit onze hoofdstad. Bang dat de diversiteit voor menig luisteraar een probleem kan vormen zijn de heren niet. “Dit album heeft wat meer luisterbeurten nodig”, volgens Kneppers.
Plug denkt daar iets anders over: “Ik denk juist dat deze toegankelijker is dan de vorige. De Jong denkt dat het album bij meerdere draaibeurten steeds beter wordt. “Alles moest kloppen. We hebben alledrie heel vaak geluisterd naar het album als geheel. Of er singles op moeten staan is dan niet relevant. We waren het er vrij snel over eens dat het album in zijn geheel sterk is. We hadden ook veel meer nummers dan dat er op staan dus we hadden ook nog wat keuzemogelijkheden.”

Hoewel er veel materiaal uit het verleden nooit is uitgebracht is er voor Juicy Fruit uitsluitend nieuw materiaal gebruikt. “Die met Mayer Hawthorne wordt overigens wel als single uitgebracht.” Aangezien Hawthorne ook iets nieuws heeft waarmee hij de wereld rond gaat reizen, achten de drie het niet uitgesloten dat de paden van beide partijen elkaar nog ergens zullen kruisen. “Alles zal afhangen van de agenda’s en of die op elkaar kunnen worden afgestemd.” Iets concreter lijkt de samenwerking die er zeer waarschijnlijk in de nabije toekomst gaat plaatsvinden met de jongens van Gallowstreet.

Talenten
Het trio ziet een enorme uitdaging in de samenwerking met talenten. Voor het eigen label Boogie Angst zijn de eerste acts al getekend. “We hebben het voornamelijk opgericht om talenten op weg te kunnen helpen”, legt Kneppers uit. “Er gaat veel tijd in zitten maar het is goed te combineren met de eigen bezigheden. Het is bovendien ontzettend leuk om met enthousiaste, jonge en energieke muzikanten te werken.” De namen die we in de gaten moeten houden zijn L’Enfant, Moods, Saux en Feiertag. Volgens De Jong is er een groot verschil tussen het verspreiden van muziek via een audio-platform als SoundCloud en het daadwerkelijk iets uitbrengen. “Ze vinden het leuk om te kunnen zien wat het effect is. Wij hebben veel ervaringen opgedaan die we met ze kunnen delen en we hebben een aardig netwerk opgebouwd in binnen- en buitenland. Het is overigens absoluut geen noodzaak om er een Kraak & Smaak aan te hangen. Het zou zelfs contra-produktief kunnen werken.” Veel jongens gaan nog te vaak allerlei kanten op omdat ze dikwijls te veel opnemen in de eigen produkties. Op basis van alle ervaring van Kraak & Smaak is er echter maar één advies dat ze de talenten kunnen meegeven: “Behoud je eigen sound want daarmee kun je je pas echt onderscheiden.”

LIVEDATA 20/07 Festival op ’t Eiland, Nijmegen 22/10 Melkweg, Amsterdam 12/11 013, Tilburg 18/11 Doornroosje, Nijmegen 09/12 TivoliVredenburg, Utrecht

Alexandra Savior

Alexandra Savior is een nieuwe ster aan het firmament. Zo nieuw dat Shades haar debuutsingle is. Twee weken geleden scoorde ze de IJsbreker en nu is er ook een videoclip!

Heel veel weten we niet van de jonge zangeres, behalve dat ze uit L.A. komt 21 is en een protegee van Alex Turner van Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppets. Alexandra en Alex hebben een groot deel van het afgelopen jaar doorgebracht in de studio in Los Angeles om te werken aan Alexandra’s eerste album. Turner tekent voor de productie samen met zijn technisch toeverlaat, James Ford. Een demo van één van de songs, Risk verscheen vorig jaar de soundtrack van True Detective, maar dat is eigenlijk niemand opgevallen. Dat Alexandra’s debuutsingle en aanstaande album onopgemerkt zullen blijven zit er echter niet in. Daarvoor is Shades veel te goed en Alex Turner te bekend. Shades heeft de bite van een Artic Monkeys song en die retro feel die zo typerend is voor TLSP. Op haar beurt klinkt Alexandra zo cool zoals alleen een California Girl klinken kan. Voor haar album hebben Alex en Alexandra een dozijn songs opgenomen, de single Shades natuurlijk maar ook een nummer waarvan de title je waarschijnlijk niet onbekend zal voorkomen, Miracle Aligner. Wat blijkt is dat Turner en Savior Miracle Alginer in eerste instantie hadden geschreven voor haar album, maar dat idereen, inclusief Miles Kane zo enthousiast was over de compositie dan The Last Shadow Puppets het nummer hebben gekaapt en onlangs zelfs als single hebben uit gebracht. Met alle gevolgen van dien, waaronder een notering in de Graadmeter. Binnenkort staat Alexandra Savior dus met twee composities in onze indie-lijst. Dat is wat heet een goed begin.

Pixies – Um Chagga Lagga

The Pixies is een van de belangrijkste bands uit de popgeschiedenis. De band van Frank Black introduceerde de hard-zacht afwisseling binnen een song, waar bands als Nirvana en Smashing Pumpkins hun hele sound op bouwden. The Pixies zijn ook nog op een andere manier een voorbeeld geweest, dat veel navolging heeft gekregen. De band is na een stilte van 10 jaar weer bij elkaar gekomen en heeft toen eindelijk de vruchten kunnen plukken van hun pionierswerk. In Europa en zeker in ons land waren de Pixies van meet af aan al vrij heilig. In de V.S. is er een decennium over heen gegaan voordat het besef begon in te zinken dat Frank, Kim, David en Joey muziekgeschiedenis hebben geschreven. De comeback tour was dan ook een gigantisch succes. Boze tongen beweerden dat Frank Black zijn band alleen maar weer bij elkaar had geroepen omdat hij zijn kinderen wilde laten studeren. Voor het geld dus. Het gedoe met Kim Deal wel of niet in de band was koren op de molen van de cynici. Maar wie de Pixies op het podium bezig zag, wist dat er nog genoeg over was van de oude magie om verder niet te zeuren. Dat laatste wil nog wel eens een probleem zijn bij bands die net als The Pixies na een breuk de draad weer oppikken (looking at you Stone Roses ;). Het maken van nieuwe opnamen ging de band minder goed af. Er verschenen een aantal EP’s, die uiteindelijk op het album Indie City belandden. Een succes was het niet, artistiek noch commercieel. Het is dan ook met enig lood in de oren dat we Um Chagga Lagga opzetten. De vrees voor teleurstelling blijkt gelukkig ongegrond. Wat compositie betreft is de nieuwe Pixies single geen match voor Where Is My Mind of Debaser, maar qua energie valt er helemaal niks te klagen. Um Chagga Lagga racet met succes naar de eindstreep en zorgt voor extra pret met de (Bombay achtige) call en response vocalen van mr Black en de nieuwe Kim Deal, bassiste Paz Lenchantin. Een album, Head Carrier volgt later dit jaar.

Jeangu Macrooy – To Love Is To Hurt

Jeangu Macrooy is een singer-songwriter van het type Maarten Luther. Hij staat er, want hij kan niet anders. Net als verre voorganger John Lennon werd hij er door zijn naasten op geattendeerd dat zo’n gitaar allemaal leuk en aardig is, maar dat je er moeilijk brood mee op de plank krijgt. En net als Lennon dacht hij ‘dat zullen we wel eens zien!’ Jeangu pakte zijn gitaar verhuisde van Suriname naar Twente om zich daar te verder te verdiepen in de theoretische en praktische aspecten van het muzikantenvak. Niet lang daarna kwam hij producer en platenbaas Pieter Perquin tegen, die hem hielp met zijn eerste EP. De Brave Enough EP verscheen een half jaartje geleden en is een van de meest geslaagde debuten van 2016. Wat Macrooy redelijk uniek maakt is het spectrum van zijn onderwerpen, uiteraard zingt hij over liefde, maar ook over angst en respect. Ook al kan je Jeangu Macrooy zien als traditionele singer-songwriter, zijn arrangementen zijn vrij onorthodox en de zes songs op zijn EP zijn uiterst gevarieerd. Jeangu Macrooy tourt dit najaar door Nederland als deelnemer van de Popronde. De goede verstaander weet genoeg.

Stationschef 216: Valkhof Festival / Jonatan Brand

Vandaag, min of meer as we speak start de 2016 editie van het Valkhof Festival in Nijmegen, geen weekend maar een week lang muziek in alle soorten en maten! De tijd dat in de derde week van juli alleen maar wandelaars naar de stad aan de Waal kwamen ligt ver achter ons. Wat ooit is begonnen als licht vertier voor de sportievelingen en hun familie is uitgeroeid tot een feest van nationale allure met een keur aan internationale artiesten. De mannen, die de bands boeken zijn Jonatan Brand en Robert Meijerink. Hun opdracht is niet makkelijk. Doel is om voor een zo breed mogelijk publiek te programmeren, maar ook om de ‘serieuze’ popliefhebber te bedienen.

Valkhof festival begon ooit als De Affaire, een muziekfestijn voor hip en alternatief Nimwegen en die erfenis wil men graag in ere houden. Onze Bazz parkeerde eerder deze week zijn bus aan de Waalkade van Noviomagus en ging op zoek naar programmeur Jonatan Brand om samen met hem een kijkje te nemen achter de coulissen van ‘s lands leukste en langste gratis festival. Zijn verslag hoor je vanavond om 19:00 uur of in de herhaling donderdag a.s. om 22:00 uur.

Deze bands (en vele vele anderen) zullen tussen 16 en 22 juli te zien zijn op een van de vijf podia van het Valkhof festival In Nimega. En de helen week te horen zijn op wp.pinguinradio.com.

together Pangea – Sick Shit
Dollkraut – Rollercoaster
Jo Goes Hunting – Act of Leaving
Flying Horseman – Faithfully Yours*
Loyle Carner – Ain’t Nothing Changed
Con Brio – Never Be The Same
Donnie – Batras
Klangstof – Hostage
Pumarosa – Cecile
Protomartyr- Devil In His Youth
Rats on Rafts – Some Velvet Morning
Seramic – People Say
The Super Soakers – Close To The Sun
Guts – Brand New Revolution
Oddisee – That’s Love
Bazart – Chaos
Lucius – Dusty Trails
ZooN – Wood
Jambinai – Time of Extinction
Animals As Leaders – Physical Education
The Budos Band – Black Venom
Flamingods – Taboo Groves
Kitty Daisy Lewis – Going Up The Country
Black Bottle Riot – Soul in Exile
Condor Gruppe – Bird’s Lament

Porches – Car

De eerste paar keer klinkt Car van Porches als een oude diesel, die maar moeilijk op gang lijkt te komen. Pas na een paar proefrondjes blijkt de Car van Porches een hybride bolide met de wegligging van een four-wheel drive en de pit van een Porsche. Porches is een band met één vast lid, Aaron Maine uit New York en een erelid, zijn vriendin Greta Kline, die zelf muziek maakt als Frankie Cosmos. Maine, die ook muziek heeft uitgebracht onder de namen Ronald Paris en Ronnie Mysterie is nu zo’n zes jaar muzikaal actief met stijgend succes mogen we wel zeggen. Zeker na tussenkomst van het succesvolle Domino Recordings (o.a. Arctic Monkeys/The Kills) zit Maine’s loopbaan in een stroomversnelling. Zijn ( 2e) album Pool heeft met Be Apart en Underwater al twee van de beste tracks van popjaar 2016 opgeleverd en Car lijkt een zelfde lot beschoren. Car is een afwijkend nummer voor Porches. Meestal zijn het keyboards en computers die de sound bepalen. In Car zijn het de gitaren die regeren, een verandering van spijs die doet smullen. Op 29 oktober zal Porches te zien zijn in Paradiso onder de vlag van London Calling.

Breekijzer: Pixies

The Pixies is een van de belangrijkste bands uit de popgeschiedenis. De band van Frank Black introduceerde de hard-zacht afwisseling binnen een song, waar bands als Nirvana en Smashing Pumpkins hun hele sound op bouwden. The Pixies zijn ook nog op een andere manier een voorbeeld geweest, dat veel navolging heeft gekregen. De band is na een stilte van 10 jaar weer bij elkaar gekomen en heeft toen eindelijk de vruchten kunnen plukken van hun pionierswerk. In Europa en zeker in ons land waren de Pixies van meet af aan al vrij heilig. In de V.S. is er een decennium over heen gegaan voordat het besef begon in te zinken dat Frank, Kim, David en Joey muziekgeschiedenis hebben geschreven. De comeback tour was dan ook een gigantisch succes. Boze tongen beweerden dat Frank Black zijn band alleen maar weer bij elkaar had geroepen omdat hij zijn kinderen wilde laten studeren. Voor het geld dus. Het gedoe met Kim Deal wel of niet in de band was koren op de molen van de cynici. Maar wie de Pixies op het podium bezig zag, wist dat er nog genoeg over was van de oude magie om verder niet te zeuren. Dat laatste wil nog wel eens een probleem zijn bij bands die net als The Pixies na een breuk de draad weer oppikken (looking at you Stone Roses ;). Het maken van nieuwe opnamen ging de band minder goed af. Er verschenen een aantal EP’s, die uiteindelijk op het album Indie City belandden. Een succes was het niet, artistiek noch commercieel. Het is dan ook met enig lood in de oren dat we Um Chagga Lagga opzetten. De vrees voor teleurstelling blijkt gelukkig ongegrond. Wat compositie betreft is de nieuwe Pixies single geen match voor Where Is My Mind of Debaser, maar qua energie valt er helemaal niks te klagen. Um Chagga Lagga racet met succes naar de eindstreep en zorgt voor extra pret met de (Bombay achtige) call en response vocalen van mr Black en de nieuwe Kim Deal, bassiste Paz Lenchantin. Een album, Head Carrier volgt later dit jaar. Maar eerst dus genieten van een week The Pixies als Breekijzer op Pinguin On The Rocks!

IJsbreker: Wild Beasts

Mag ik van Wild Beasts de Big Cat? Het lijkt wel een kaart in een kwartetspel. Wild Beasts is echter de naam van een band en Big Cat de titel van hun nieuwe single. De Britten hebben duidelijk nagedacht over de titel van hun jongste song. En niet voor het eerst. De debuutsingle van Wild Beasts heet, Brave Bulging Buoyant Clairvoyants. Die verscheen tien jaar geleden. Inmiddels zijn we bijna vijf albums verder en is Wild Beasts niet meer het clubje net iets te eigenwijze wijsneuzen, maar een van de interessantste artrock acts van dit decennium, een funky Muse, een aardse Arcade Fire, een nuchtere Tame Impala. Het Hollandse succes van Wild Beasts is tot dusver beperkt gebleven tot de singles Wanderlust en Mecca van het meest recente album, Present Tense (2014). De twee tracks, Get My Bang en nieuwe IJsbreker Big Cat, die het volk moeten opwarmen voor de komst van de nieuwe langspeler, Boy King (5/8) maken zoveel indruk dat de gedachte gerechtvaardigd is dat album #5 van het kwartet uit Kendal wel eens voor de grote sprong voorwaarts zou kunnen gaan zorgen. Onze goede raad is dan ook om Wild Beasts van dichtbij te gaan zien op 2 september als ze worden losgelaten op Vlieland in het kader van Into The Great Wide Open.