Elke ochtend om acht uur Sex, Clips & Rock ‘n Roll met vandaag het zwoele Don’t Stop van de Eindhovense popband Klyne!
Category: Nieuwe Muziek
D.D. Dumbo – Satan
Sommige songs moeten even marineren om de smaak tot zijn recht laten komen. Case in point, de rare maar uiterst boeiende single van DD Dumbo, waarachter de Australische psychonaut Oliver Hugh Perry schuilgaat. Het is je vergeven als je op basis van de titel denkt dat Satan een metal-song is. Alles behalve. Wel is Satan een op muziek gezette horror-story, maar dan een met een vette knipoog. Satan is een ongrijpbaar werkje van een dikke vier minuten, dat de boeken haalt als eerste song op Pinguin Radio (voor zover we weten) meteen fagot! DD introduceerde zichzelf in 2014 met een EP met vier vrij vage nummers, die het vooral moesten hebben van sound en sfeer. Satan klinkt weer top, maar is ook als compositie geslaagd, heeft een spannende opbouw en dus die fagot (of is het een hobo?). DD’s zit op 4AD, een luxe label dat als sinds 1979 garant staan voor avontuur en kwaliteit en de tegenwoordige thuishaven is van o.a. Daughter, The National en Bon Iver, acts waar DD Dumbo overigens in de verste verte niet op lijkt.
Interview Storksky: “Zo blij dat de liedjes nu eindelijk gespeeld worden”
Leuk idee voor een afstudeerproject; met super drummers wat liedjes opnemen. Daarmee ging Michiel Claessen nu alweer twee jaar geleden aan de slag. Wie niet waagt, die niet wint, dus nam hij contact op met Mario Goossens van Triggerfinger, Tim van Delft van De Staat, Jesper Albers van de Paceshifters en nog drie knallende namen. Het resultaat; zijn EP Storksky, die afgelopen week is uit gekomen, met daarop de gepolijste versie van zijn afstudeerproject.
Tekst Martje Schoemaker Foto Linda Koolen
“Toen Mario opeens ook ‘ja’ zei drong het pas tot me door dat het wel een heel mooi project aan het worden was.” En hoewel het zijn liedjes zijn, hoor je toch heel duidelijk wie er per track achter de drums zit. “Ik heb iedereen eigenlijk heel vrij gelaten in wat ze willen laten horen. We zijn maar met z’n tweeën, dus de helft van de muziek is altijd … ‘niet ik’. Dat is gewoon de drummer, dus je hoort altijd heel goed terugkomen wat iemand muzikaal inbrengt. Daarbij zijn ze ook allemaal heel actief geweest in het schrijfproces.” De teksten en de zanglijn zijn wel echt van Michiel.
Wat begon als een afstudeerproject is nu een volwaardige band geworden. Het is alleen maar een voordeel, dat het als project begon. “Omdat het zo kort was en duidelijk omlijst, konden de mensen meedoen. We zaten dan een uur of drie in de studio en dan stond het liedje er wel op. Het is nooit de bedoeling geweest dat zij ook live mee zouden doen. Ik wilde gewoon heel graag een keer met ze samenwerken.” Lastig zou je denken, nu Storksky onder andere op Pinkpop en de Zwarte Cross te zien is. “Mijn eerste idee was toch wel om het live ook afwisselend met andere drummers te doen, dus per show een andere drummer. Drummers op rotatie! Maar dat gaat niet werken, er is teveel repetitietijd.”De keus om met een vaste drummer te werken was dan ook snel gemaakt, maar wie zou de gelukkige worden? Verrassend genoeg bracht Pinkpop de oplossing. “Als de helft van je band uit Limburg komt, kon je meedoen aan een wedstrijd om een plekje op Pinkpop te veroveren. Nu kom ik zelf uit Limburg, maar woon al te lang daarbuiten om mee te mogen doen. Dus ik heb een Limburgse drummer gevraagd! Roy Moonen.” Misschien is het de Limburgse connectie, misschien de muziek, de klik was er in ieder geval direct. Na een aantal repetities was duidelijk dat dít de Storksky is die we op de podia gaan aantreffen.
Toch kan het misschien voor een teleurstelling zorgen, dat de drummers op de EP niet op het podium te zien zijn. “Nee, dat is nog niet gebeurd. Mensen begrijpen ook wel dat dergelijke combinatie niet te doen is. En wat wij neerzetten staat als een huis.” Ook zijn ze niet bij de release, maar dat komt meer omdat er helemaal geen releaseparty komt! “Ik heb genoeg mooie feestjes de aankomende tijd! Daarbij ben ik er al twee jaar mee bezig en had ik de EP al eerder willen uitbrengen. Ik vind het heel fijn dat hij er nu uit is en we door kunnen naar de volgende.”
Storksky is een feit, de band, de EP en we kunnen ze de aankomende tijd op vele podia aanschouwen. Nieuw materiaal is dus al in de maak, een heel album gaat het worden, wat volgend jaar moet uitkomen. “Ja… ik ben bezig met de schrijfsessies! Het concept blijft hetzelfde, dus ik ga kijken wie ik allemaal kan strikken om mee te komen drummen.”
LIVEDATA 09/06 De Nacht van Pinkpop @ Oefenbunker, Landgraaf 10/06 Pinkpop, Landgraaf 17/06 Altstadt, Eindhoven 18/06 Texelpop, Texel 24/06 ZOKS Festival, Venlo 25/06 Har Rock Open Air, Oirsbeek 15/07 Big Rivers Festival, Dordrecht 16/07 Wessummerbreeze, Wessem 22/07 Valkhof Festival, Nijmegen 24/07 Zwarte Cross Festival, Lichtenvoorde 31/07 Damaris Festival, Amsterdam 01/10 D-Vers, Sittard
Blonde Redhead
Elke ochtend om acht uur serveren we je een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll. De week beginnen we goed want de Clip van de Dag is ontzettend NSFW, sex dus. Blonde Redhead bracht het nummer Dripping al in 2014 uit en behaalde toen ook de Graadmeter, maar is nu pas officieel voorzien van een clip. En wat voor een.
9 albums en een dik dozijn singles en EP’s heeft Blonde Redhead op de teller, maar beroemd zijn ze er niet mee geworden. Niet dat tweeling Amadeo en Suzanne Pace en de van origine Japanse vocaliste Kazu Makino daar mee zitten. ‘Blonde Redhead is not in it for the money’, om Zappa te citeren. Voor wat dan wel? Voor het experiment, de artistieke bevrediging, de waardering van de fans. En die is er. Al 2 decennia lang wordt de band in leven gehouden door een niet geringe groep liefhebbers van averechtse rock in het dreampop idioom. Dripping is de eerste single van het Barragán album van het trio, dat sinds begin september online en fysiek te koop is. Zoals alle songs van Blonde Redhead geeft Dripping zijn pracht pas prijs na diverse draaibeurten. De gelaagde productie kwam tot stand onder de bezielde bevoogding van Drew Brown, wiens naam je ook tegenkomt op albumhoezen van Beck en Radiohead.
Big Thief – Paul
Big Thief komt tot ons met de warme aanbeveling van Sharon van Etten. Als je dat weet, weet je ook ongeveer wat voor soort vlees je in de kuip hebt, een serieuze band die net zoveel aandacht aan de tekst besteed als aan de muziek. Die teksten zijn uit het leven en fanatasie gegrepen van Adrianne Lenker. Big Chief komt uit Brooklyn en debuteerde zeer onlangs met het semi-ironische genaamde album, Masterpiece. De songs van Big Thief zijn melodieuze miniatuurtjes met een begeleiding van bas, drums en elektrische en inventieve gitaren. Samen met de meisje-achtige stem van Arianne zuigen ze de luisteraar in een album dat te vers is om te bepalen of het inderdaad een meesterwerk is, maar goed en bijzonder is het album zeker. Single Paul denkt de lading behoorlijk met z’n trage tempo, vervreemdende gitaarsolo en expressieve zang. Het label dat verantwoordelijk is voor de release van het Big Thief debuut is Saddle Creek van Conor ‘ Bright Eyes’ Oberst.
Lonely The Brave – Diamond Days
Lonely The Brave is een zwaarmoedige band. Vergeleken met de club van David Jakes is Elbow een feestorkest en Radiohead een stel lachebekkies. Alles aan Lonely The Brave is donker om niet te zeggen duister: de sound, de songs, de zang en de concerten. Die laatste zijn zelfs vrij letterlijk duister. Jakes, die toch al niet het middelpunt van de band wil zijn is live vaak zo goed als onzichtbaar. Het liefst houdt hij zich op achter op het podium buiten de schijnwerpers. Ondanks of misschien wel dankzij de afstand die dit schept heeft Lonely The Brave in relatief korte tijd een devote fanbase weten op te bouwen. De band kan daardoor min of meer continue op tournee blijven. Ook voor deze zomer staan er zo’n dertig shows in de agenda. in ons land zal Lonely the Brave op 17/7 te zien zijn op Welcome To The Village in Leeuwarden. Vrolijk is niet het woord, maar op het nieuwe album, Things Will Matter is de single Diamond Days een relatief lichtpuntje en derhalve zeer geschikt als single. Maar wil je de ware Lonely The Brave leren kennen? Duik dan diep in een van de twee albums of ga een keer naar een liveshow.
Stationschef 210: Mañana Mañana / Pieter Holkenborg
De Stationschef van deze week is van vrij veel markten thuis, als die markten maar met muziek te maken hebben en dan bij voorkeur een beetje stevige muziek. In de loop der jaren kon je Pieter Holkenborg tegenkomen op de bühne als zanger van Automatic Sam en andere heerlijke herrieschoppers. Hij is gesignaleerd op boekingsbureaus, in redacties, op promotiekantoren en zelfs voor de klas.
Toch heeft hij aan geen van die zeker niet onbelangrijke activiteiten de titel Stationschef van Pinguin Radio te danken. Die eer komt hem enkel en alleen toe omdat hij hoofdverantwoordelijk is voor één van de leukste festivals van Nederland en omgeving, Mañana Mañana. Het is dat het woord niet meer zo in zwang is, anders hadden we Mañana Mañana het ludiekste festival van Nederland genoemd. Niet alleen is de locatie feeëriek, het bosrijke landgoed Enghuizen in Hummelo, ook de programmering is in zijn breedte en diepte nogal uniek, zelfs voor een land waar het aantal festival ruim boven de duizend ligt.
Zo’n beetje alle muziekgenres die de laatste 60 jaar zijn beoefend, zijn present op Mañana Mañana, maar je treft er ook dichters, goochelaars, kunstfluiters, humoristen en andere volksvermakers. Geen wonder dat Mañana Mañana sinds de eerste editie in 2013 een bont publiek trekt, dat (minstens) één ding deelt, een onverwoestbaar humeur. Dit alles komt tot stand onder auspiciën van het zelfde team dus dat de Zwarte Cross tot zo’n daverend succes heeft gemaakt. En waarvan Pieter Holkenborg dus een belangrijke schakel is, zozeer dat hij zich een week lang Stationschef mag noemen van Pinguin Radio.
Het interview van onze Bazz met Pieter zenden we zaterdag (04/06) om 19:00 uur uit en wordt herhaald op donderdagavond om 22:00 uur.
Mañana Mañana vindt plaats op 16, 17, 18 en 19 juni in Hummelo inde Achterhoek.
Meer info Mañana Mañana
Dit vindt Pieter nou mooie muziek.
- Arvo Pärt – Für Alina
- Black Flag – Thirsty and Miserable
- Fugazi – Blueprant
- Can – Millionspiel
- Captain Beefheart – Tarotplane
- Santa Cruz – Demian (Always A Loner)
- Fred Frith – No Birds
- Funkadelic – Free Your Mind And Your Ass Will Follow
- Hooghwater – Keelhauling
- The Replacements – I Will Dare
- John Coltrane – Om (Part One)
- Oasis – Lyla
- Jimi Hendrix – Machine Gun
- Soulcorruption – Majestic Scene
- Mike Watt – Chinese Firedrill
- Morphine – Like Swimming
- Shaking Godspeed – High Hopes, High Times
- Slint – Washer
- Sparklehorse – Saturday
- The Cubical – Great White Lie
- Fleetwood Mac – The Green Manalishi
- The Stooges – T.V. Eye
- Urban Dance Squad – Nonstarter
- Void – Who Are You
- Yawning Man – Digital Smoke Signal
The Jacques – Eleanor Ring Me
Popmuziek en humor is traditioneel een moeizaam huwelijk, maar als je de grap beperkt tot de songtitel kom je er mee weg. Eleanor Ring Me refereert natuurlijk aan Eleanor Rigby van The Beatles. Toch zouden we The Jacques eerder een band noemen in de Stones traditie, dan muzikale erfgenamen van John & Paul. Toen we de band van de gebroeders O’Brien leerde kennen, een jaar of zo geleden waren ze nog nat achter de oren. Nog steeds mogen de bandleden in de VS niet legaal een biertje bestellen, maar muzikaal naderen ze de volwassenheid. Eleanor Ring Me is een gitaarrijke track die door Fin O’Brien half wordt gezongen en half gesproken. Het intro doet denken aan dat van Love Buzz van Shocking Blue/Nirvana, maar dat kan toeval zijn. Deze nieuwe single is de eerste release van The Jacques in 2016. Het ligt voor de hand dat er op termijn meer singles en misschien wel een album volgen, maar bevestigd is dat nog niet. Wel staat er weer een nieuwe Europese tournee op stapel met twee shows in Nederland: 31/6 op het Damaris Festival in A’dam en op 26/8 op het Zomerparkfeest te Venlo.
IJsbreker: Palace – Breaking The Silence
Palace is een relatief nieuwe band uit de Britse hoofdstad. Het kwartet verricht wonderen met bas, gitaar, drums en introverte zang met een topping van galm. Alsof Breaking the Silence is opgenomen in een kathedraal. Niet dus. Palace opereert vanuit een kraakpand in Londen. Daar hebben ze zelf een studio gebouwd, na slechte ervaringen in een veel te duur professioneel hok.
Palace, dat behoorlijk hoog scoort in de categorie moeilijk te googelen bandnamen heeft tot dusver twee EP’s en Breaking The Silence meegerekend vier singles op hun conto. Per release kruipt de band dichter naar het erepodium. De vroege singles wekten de interesse van Fiction Records, dat een naam heeft op te houden als thuishaven van o.a. The Cure en Tame Impala.
De EP’s resulteerden in een uitnodiging van Glastonbury om te komen spelen, niet 1 maar 2 keer (John Peel Stage en Into The Rabbit Hole)! Breaking The Silence doet denk aan Foals, maar dan met een bluesy nasmaak en is een prima introductie tot een band, die volgend seizoen vast te zien zal zijn op een festival bij jouw in de buurt.
Breekijzer: Thrice
De nieuwe Breekijzer is Black Honey, nee niet die leuke Engelse band die al meerdere IJsbrekers scoorde, maar de nieuwe single van Thrice. En die heet toevallig dus ook Black Honey. Het nieuwe album ‘To Be Everywhere Is To Be Nowhere’ is uit en check hieronder de single van de hardrock band uit Californië!