Nieuw en Nederlands. Jo Marches komt uit Utrecht en maakt moderne meidenmuziek, in geval van The Night met een sound die wel doet denken aan Beach House. Jo Marches is een band met minstens een lid dat onvervangbaar is, zangeres Johanneke Kranendonk. Dat wil niet zeggen dat haar begeleiders een ondergeschikte rol spelen, de draaierige synthesizers bepalen de sfeer, de surfgitaar maakt de song tijdloos en de ritmesectie zorgt voor de nodige opwinding. De man die het opnameproces in goede banen heeft geleid is David Hoogerheide, die we kennen van de band Krach en als muzikaal toeverlaat van Rita Zipora. Jo Marches is hier en daar al op een bühne gesignaleerd. Dit najaar gaat de band serieus de baan op als deelnemer van Popronde 2016. Hopelijk is er tegen die tijd een nieuwe single uit, en misschien wel een EP, The Night smaakt namelijk naar meer, veel meer.
Category: Nieuwe Muziek
Weaves – Tick
Weaves, een nieuwe band uit Toronto is de raarste rockband die we in tijden hebben gehoord, misschien wel ooit. Als je hun debuutalbum luistert, zal je regelmatig de neiging krijgen om te checken of je computer/cd player/iPod/telefoon hapert. Stotterende tempo’s, maffe composities, een zangeres die zo haar eigen opvatting heeft over timing en een producer die mogelijk dronken was, en dan ben je nog maar halverwege kant één. Weaves is artistiek en toegankelijk tegelijk, gek maar vrij geweldig. Het uitgangspunt was waarschijnlijk blues, maar tegen de tijd dat het album klaar was, bleken alle roots met zorg verwijderd. De band oogt ook zoals ze klinkt. Apart. Frontvrouwe Jasmyn Burke is groot en rood terwijl haar begeleiders eruit zien als nerds in Hawaii-shirts. Proberen in woorden uit te drukken hoe Weaves klinkt is onbegonnen werk, wat ons natuurlijk niet weerhoudt om een poging te wagen. Weaves klinkt als een kruising tussen Alabama Shakes en Flaming Lips, maar dan anders. Wat er in het verschiet ligt voor Weaves is de vraag, cultstatus of megasucces? Een ding is zeker Weaves zal niet onopgemerkt blijven.
Stationschef 213: Metropolis Festival
21 jaar alweer zorgt de rechtgeaarde muziekliefhebber dat hij op de eerste zondag van juli present is in het Rotterdamse Zuiderpark. Wie vraagt waarom is hoogstwaarschijnlijk geen doelgroep. Zondag 3 juli aanstaande is er namelijk weer een nieuwe editie van het Metropolis Festival, een van de weinige festivals in Nederland waar je naar toe gaat om bandjes te checken en ontdekken. En omdat je omringd wordt door soortgenoten is het er ook nog eens berengezellig.
Metropolis is GRATIS! Er is dus geen megabudget om gerenommeerde acts over te laten vliegen. In plaats daarvan kan je kennismaken met beginnende bands, acts die het stadium veelbelovend hebben bereikt en vaderlands talent dat je doorgaans niet tegenkomt op een festival dat meer dan 35.000 bezoekers trekt. Sinds de eerste editie in 1988 hebben bands als The Black Keys, Smashing Pumpkins, Interpol, The Strokes en TV On The Radio hun eerste schreden richting Nederlands succes gezet op de bühne van het Rotterdamse rockfestijn.
Wie er dit jaar vrienden voor het leven gaan maken, weten we pas over een tijdje, maar wat ons betreft maken Haelos, Methyl Ethel, White en Børns een goede kans, bands die we niet toevallig al regelmatig draaien op Pinguin Radio. Nationale acts doen het ook altijd goed op Metropolis. Zondag de 3e wordt ons land vertegenwoordigd door o.a. Iguana Death Cult, Indian Askin en The Jerry Hormone Ego Trip.
Voor een festival als dit, dat net als wij nieuwe muziek hoog in het vaandel heeft, maken we graag reclame daarom is Metropolis ‘Stationschef’ en hoor je muziek de hele week lang muziek van acts die op 3 juli te zien, te horen en te voelen zullen zijn in het Zuiderpark in de wereldstad aan de Maas.
25 songs van acts die te zien zullen zijn op Metropolis Festival 2016 op 3 juli in het Zuiderpark in Rotterdam.
- BØRNS – 10,000 Emerald Pools
- Haelos – Dust
- Loyle Carner – Ain’t Nothing Changed
- Iguana Death Cult – Seven Tongues
- Vince Staples – Norf Norf
- DOOXS – Nude
- Vaudou Game – Pas Contente (ft. Roger Damawuzan)
- Iguana Death Cult – Sirens
- The Jerry Hormone Ego Trip – Bel de Medicijnman
- Haelos – Earth Not Above
- BØRNS – Electric Love
- WHITE – Living Fiction
- Alex Vargas – Solid Ground
- Methyl Ethel – Idée Fixe
- Indian Askin – Answer
- WHITE – Future Pleasures
- Death Alley – Evil Chants
- Indian Askin – Really Wanna Tell You
- Death Alley – Motorhead
- Methyl Ethel – Twilight Driving
- Haelos – Pray
- WHITE – Blush
- Indian Askin – Asshole Down
- Death Alley – Supernatural Predator
- Vince Staples – Fire
Beware Of Darkness – Muthafucka
Beware Of Darkness is een trio uit Santa Barbara CA. De band is ‘ontdekt’ door Dave Sardy, een Amerikaanse producer met een ongelofelijke staat van dienst. Het aantal albums waarop zijn naam staat vermeld als producer zal rond de honderd liggen. En dan hebben we het over namen als Johnny Cash, Jay Z, Oasis, Slayer en –wat meer van deze tijd- Band Of Horses, Cold War Kids en Catfish & The Bottlemen. Beware Of Darkness komt dus met de beste aanbeveling denkbaar. De band bracht drie jaar geleden een eerste album uit dat met Howl een flinke hit opleverde. Het nummer zit in tal van games en word regelmatig ingezet tijdens Amerikaanse sportevenementen. Muthafucka is een voorbode van album twee, Are You Real dat later deze zomer verschijnt. Beware of Darkness is een gitaarband met een sound, die familie is van die van Black Keys en White Stripes. Behalve een tekst die niet bevorderlijk is voor airplay in Engelstalige landen heeft Muthafucka ook een monster riff en een boodschap, het is nooit te laat om opnieuw te beginnen. De naam Beware Of Darkness tenslotte komt van het gelijknamige nummer van George Harrison.
Rob Zombie
De nieuwe Breekijzer staat op naam van glamour hardrocker Rob Zombie, bekend van de metalband White Zombie. Rob is naast muzikant ook schrijver en filmregisseur. Z’n muziek heeft minder om het lijf, gewoon heerlijke rechttoe rechtaan gitaarriffs!
Twin Atlantic – No Sleep
Sinds hun oprichting in 2007 is Twin Atlantic constant op tournee geweest en als ze niet op de bühne of in de bandbus te vinden waren, zaten ze wel in de studio. Nu acht jaar en drie albums later is eindelijk het moment aangebroken waarop het Schotse kwartet de vruchten mag gaan plukken van hun noeste arbeid. Het lijkt een lijdensweg, maar zo’n lange aanloop heeft ook voordelen. Door het vele spelen is de band nu beter dan ooit en omdat ze er zo lang naar hebben toe gewerkt zijn ze nu ook mentaal klaar voor het succes.
Het nummer waarmee de grote stap voorwaarts wordt gezet heet No Sleep en is de voorbode van album numero vier dat begin september zal volgen. No Sleep wordt ingeleid door een riff waar Jimmy Page trots op zou zijn. Daarna wordt het nog beter, een sterk refrein zit verpakt in een song die hard is maar niet heavy, stoer maar niet macho. En ergens over gaat, slapeloosheid. De taal is Engels, maar de tongval van zanger Sam McTrusty is onvervalst Schots.
De producer van het nieuwe album is Garnett ‘Jacknife’ Lee, een voormalige punker uit Ierland, die in het verleden zeer goede resultaten heeft behaald met zijn werk voor kopstukken als R.E.M, U2 en Editors, nieuwkomers als Jake Bugg, Raury en Silversun Pickups plus omzetmakers als Taylor Swift, Robbie Williams en One Direction. Binnenkort kan Lee dus nog een succes bijschrijven op zijn imposante resumé. Volgende week, de 28ste juni staat Twin Atlantic in Paradiso, kleine zaal. Ga ze zien als je kunt, de volgende keer dat de band in Nederland speelt, zal je niet meer zo dichtbij kunnen komen.
Interview Skunk Anansie: “Festivals van deze grootte zijn eigenlijk altijd goed”
Skunk Anansie wordt in 1994 opgericht en het Engelse rockkwartet heeft inmiddels zes studio albums afgeleverd. Skunk Anansie is vooral bekend vanwege de charismatische zangeres Skin en de hitsingles Charity, Hedonism, Selling Jesus en Weak. Voor het vierde optreden van de band op Pinkpop heb ik backstage een gesprek met drummer Mark Richardson en basgitarist Richard “Cass” Lewis; helaas blijft er voor mijn interview vanwege tijdgebrek slechts 7 minuten over; dus het is short but sweet…..
Tekst Martien Koolen
Dit is jullie vierde optreden op Pinkpop, weet je nog iets van die andere drie gigs, en welke was de beste?
“Ik weet het echt niet meer, ze waren volgens mij allemaal wel ok. Festivals van deze grootte zijn eigenlijk altijd goed, maar misschien is Pinkpop wel het beste festival ooit, ha ha…”
Hoe ziet de set list er vandaag uit en wie bepaalt wat er op die set list komt?
“Skin maakt de set list want zij moet de nummers natuurlijk zingen. Meestal staan er ook een paar nieuwe songs op de set list tenminste als we een nieuw album willen promoten, zoals nu het laatste album Anarchytecture. Natuurlijk staan er ook altijd een paar oude songs op het programma want die willen de fans altijd horen en deze zijn voor een festival natuurlijk uitermate geschikt. Ons maakt het niet zo veel uit wat we moeten spelen, maar soms, heel soms, zegt een van ons wel eens nee tegen een bepaald nummer, ha ha. Dat hangt dan gewoon van onze stemming af.”Gaan we Beauty Is Your Curse een nummer van het nieuwe album horen vandaag?
“Ik weet het niet, misschien, hoe zo?”
De tekst van dat nummer is nogal interessant, want waar gaat het eigenlijk precies over?
“Dat ga ik jou zeker niet vertellen, dat mogen de fans zelf uitzoeken en interpreteren, ha ha..”
Anarchytecture is jullie zesde studio album en het duurde vier jaar om te maken, waarom zo lang?
“Ik weet het echt niet, maar het is wel een goed album geworden, dus het lange wachten is dan uiteindelijk toch de moeite waard geweest, denk ik.”
Hoe waren de recensies en reacties?
“Wij lezen geen recensies, het interesseert ons gewoon niet wat men van het nieuwe album vindt, daarom lezen we geen recensies; maar eigenlijk interesseert het ons natuurlijk wel. Als je te veel waardering of lof krijgt is dat niet goed voor de moraal in de band, maar als je alleen maar negatieve of slechte reacties krijgt deugt er ook ergens iets niet, toch?”
Wat hebben jullie op Anarchytecture anders gedaan dan op Black Traffic (2012) jullie vorige studio album?
“De muziek is in principe natuurlijk hetzelfde maar we hebben producer Tom Daigety (Simple Minds, MK) op dit album alle vrijheid gegeven; hij wilde toch iets anders met onze muziek doen, hij wilde eigenlijk een meer elektronische sound en dat hoor je wel degelijk.”
Komt er nog een Skunk Anansie DVD binnenkort?
“Ik denk het niet, het wordt ons wel heel veel gevraagd om een DVD van een aantal live shows te doen, maar ik zie het voorlopig nog niet gebeuren.”
Naar wat voor muziek luisteren jullie in je vrije tijd eigenlijk?
“Rock, hip hop, van alles wat. Anathema vind ik erg goed en Bones, maar er zijn zoveel goede bands en er is zoveel goede muziek. Sorry dat we slechts 6 minuten voor dit interview hebben… volgende keer beter en meer, toch?”
LIVEDATA 02/07 Concert At Sea, Brouwersdam 03/07 Rock Werchter, Werchter 08/07 Rock Zottegem, Zottegem 10/08 Sziget Festival, Budapest 02/02/2017 Heineken Music Hall, Amsterdam
Kero Kero Bonito
In onze rubriek Sex, Clips & Rock ‘n Roll staan we vandaag stil bij Kero Kero Bonito. Je zou denken dat deze cartoonpop zangeres uit Japan of Zuid-Korea komt, maar nee. Gewoon uit Londen. Kero is altijd lollig, dus check zeker de clip bij haar nieuwe single Break!
Sigur Rós
In de rubriek Sex, Clips & Rock ‘n Roll vandaag weinig sex en rock ‘n roll. Maar wel Sigúr Ros met een nieuwe videoclip!
De IJslandse band reist in 24 uur heel IJsland door en dat kan je volgen. De nieuwe clip past ook zeker bij dat avontuur. Sigúr Ros staat deze zomer op Lowlands! Kortom, IJsland is hip, zelfs op het EK Voetbal.
Interview Black Oak: “We zijn vooral wederzijds fan van elkaars muziek”
Wat begon als een gelegenheids EP genaamd Black Oak is nu een volwaardige superband met een debuutalbum op zak; Equinox. Geert van der Velde van The Black Atlantic en Thijs Kuijken van I Am Oak zijn eigenlijk al jaren een band, hoewel het meer een soort grap in de muzikale wandelgangen was. Tot ze eens echt muziek met elkaar gingen maken. En het resultaat mag er zijn!
Tekst Martje Schoemaker Foto Anneke Hymmen
“We hebben allebei een vorm van folkmuziek, die we mengen met popelementen. I Am Oak heeft er ook wat slow core inzitten, en The Black Atlantic heeft er wat meer psychedelische dingen doorheen. Voor Black Oak zijn we meer terug gegaan naar de basis; twee gitaren, twee stemmen en zijn we gewoon weer liedjes gaan schrijven, zonder te denken aan grote arrangementen voor bands.” Geert van Black Oak heeft net een aantal zeer geslaagde optredens achter de rug met zijn nieuwe band. Onder andere in Duitsland, waar het verhaal ooit begon tussen de twee. Zo is het cirkeltje weer rond.Samen muziek maken is heel leuk, maar levert vooral ook veel “oh ja” momenten op. Terug naar het singer-songwriten, alleen dan met z’n tweeën. Wie schrijft welke zin, waar komen de woorden vandaan. “We schrijven teksten voor Black Oak door te beginnen met nonsense in te zingen, voor elkaar. Daarna gaan we tegenover elkaar zitten, met dopjes in en dan gaan we elkaars nonsense proberen uit te schrijven. Om te kijken wat we precies voor melodielijnen bedacht hebben. Daar komt een soort tekst mood board uit, en dat gebruiken we als basis voor de teksten.” Geluiden, gebrabbel, babytaal en her en der wel echte woorden. De melodie blijft leidend voor hoe het nummer uiteindelijk, met woorden en al, zal gaan klinken. “Als je begint met de woorden, dan bepalen die de melodie. We hebben gemerkt dat dat niet de methode is voor ons.”
“Het blijft lastig voor twee song writers om samen muziek te maken. Maar door elkaars teksten ‘in te vullen’ onstond er heel organisch een liedje. Dat was heel fijn werken.” Het blijven natuurlijk wel twee bands, die naast dit project ook eigen albums hebben en een tourschema. “Goed om elkaar heen plannen, het kan! En elkaar ook de ruimte gunnen om ieder z’n eigen ding te blijven doen. De muziekwereld blijft snel, dus een dubbele boeking zal nog wel eens voorkomen.” Daarmee is Black Oak met album en al een feit en het aankomende jaar altijd wel ergens in de buurt te bewonderen.
LIVEDATA 25/06 Naked Song Festival @ Muziekgebouw Eindhoven, Eindhoven 02/07 Festival de Beschaving, Utrecht