Vorige week kondigden The Orwells de komst aan van hun nieuwe album met het ultra korte maar o zo krachtige Buddy, een explosief duet voor stem en gitaar. Deze week brengt de officiële eerste single van de aanstaande Orwells plaat. They Put A Body In The Bayou is net zo intrigerend als de titel doet vermoeden. De jongste release van de makers van edelwijsjes als Who Needs You en Mallrats (La la la) is een (true) detectivestory over corruptie, prostitutie en andere zaken, die niet geschikt zijn voor al te jonge luisteraars. De soundtrack van deze minithriller is een van de sterkste staaltjes rammelrock, die we dit jaar onder oren hebben gekregen. De hangrockers uit Chicago doopten hun derde langspeler Terrible Human Beings. Voor de sound van The Orwells seizoen 2016-17 heeft de no nonsense riffrock van The Pixies model gestaan. Met het nummer Black Francis telt het nieuwe album zelfs een onverbloemde ode aan het genie achter The Pixies. Net als het vorige album Disgraceland is ook Terrible Human Beings tot stand gekomen onder wakend oor van Jim Abbiss (Arctic Monkeys/ Kassabian/Editors) met assistentie van gitarist Matt O’Keefe. De releasedatum is 17/2/17.
Category: Nieuwe Muziek
Interview Ryley Walker: “Ik kan voor geen meter jazz spelen”
Het is een prachtige zomerse dag en we varen met het pontje naar de overkant van het Amsterdamse IJ, waar niemand minder dan de Amerikaanse gitaarvirtuoos Ryley Walker ons opwacht. Een jonge vent die niets van politiek gezanik moet hebben, zo blijkt. Met zijn gloednieuwe plaat Golden Sings That Have Been Sung op zak heeft hij dan ook geen enkele reden om zich druk te maken over een stel bekvechtende apen.
Tekst LiveGuideNL | Kees Braam Foto Tom Sheehan
“Ik ben geboren en getogen in Rockford, Illinois, maar groot geworden in Chicago”, vertelt Ryley, die zichtbaar geniet van zijn verse muntthee. Hij is een van de vele muzikanten die aangetrokken worden door het leven in de grote stad. “Ik wilde aan het dodelijk saaie leven ontsnappen, dus vertrok ik al snel naar Chicago.”
Hoewel Ryley daar al tien jaar vertoeft, is hij nog lang niet uitgekeken op ‘zijn’ stad. “Er zijn in Chicago genoeg kansen voor een muzikant. Ik heb zowat mijn hele band daar in het kroegencircuit ontmoet.” Hoewel er een grote jazzscene huist, komen ook de minder fanatieke jazzcats aan hun trekken. “In Chi-city speelt iedereen met elkaar, ongeacht de stijl. Gelukkig maar, want ik kan voor geen meter jazz spelen, haha!”
Toch bezit de 27-jarige gitarist meer dan genoeg andere skills. Een blik op zijn lange uitgeharde nagels zegt genoeg: deze man brengt meer tijd door met zijn gitaar dan met zijn vriendin. We bestellen nog een bakkie, waarna het gesprek een bijzondere wending krijgt als het onderwerp politiek wordt aangesneden.Wapens en andere bullshit
Met de Amerikaanse presidentsverkiezingen in aantocht, zijn we wel benieuwd naar de politicus in de muzikant. “Ik betrek politiek niet op mijn muziek, maar heb wel zo mijn voorkeur”, brandt hij los. “Op dit moment zijn er te veel klootzakken in Amerika, met Donald Trump als grootste voorbeeld. Hij is een zielige man die om aandacht schreeuwt en gebruikmaakt van de angst die in mensen schuilt.”
De verder zo kalme Ryley verandert voor even in een man met een vurige mening. “Dan is er nog die achterlijke Amerikaanse traditie dat we allemaal wapens en andere bullshit moeten hebben om onszelf te kunnen verdedigen. Wat mij betreft mogen ze wapens verbieden”, buldert hij verder. Een enkeling in het café kijkt geschrokken achterom.
Ryley zou graag een oplossing voor de wereldproblematiek aanreiken, maar beseft dat het zo makkelijk niet is. “Om te beginnen moeten die wapens verdwijnen en iedereen fatsoenlijk worden opgeleid. Ik denk dat er dan al veel verbetert.” Hij laat zich graag als socialist omschrijven. Verbaasd vragen we ons af waarom deze niet bepaald typische Amerikaan eigenlijk niet in Nederland komt wonen. “Ja, dat lijkt mij ook geen verkeerd idee.”
Na de korte uitbarsting keert de rust weer terug en praten we over wat er écht toe doet: zijn muziek. “Momenteel touren we heel de wereld over. Ik geniet van het reizen en ontdek steeds meer van onze planeet”, glundert hij. “Er zijn mensen die heel hun leven een saaie baan hebben en niets van de wereld zien. Daarom voel ik me heel gelukkig om dit te mogen doen.”
LIVEDATA 07/11 Tolhuistuin, Amsterdam 08/11 Vera, Groningen 10/11 AB Club, Brussel 11/11 Cactus, Brugge 12/11 Le Guess Who?, Utrecht 24/11 Patronaat, Haarlem
Klinkt als: niet-zo-jazzy gitaarspel plus contrabas en best-wel-jazzy getrommel
Het november-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Daarin onder meer interviews van Savages, Bear’s Den, Alex Vargas, Alcest en Elephant Stone.
Verder de rider van Bazart en uiteraard weer een nieuwe groupies exposed!
Foxygen
Foxygen was gestopt? Niet dus. De Amerikaanse psychedelische snoeperds komen gewoon 20 januari met de derde plaat “Hang”. Follow The Leader is daarvan de eerste echte single. Sam France en Jonathan Radio dansen er op los, onder andere op de tennisbaan. Op het album komen samenwerkingen met The Lemon Twigs, Steven Drozd van The Flaming Lips, Matthew E. White en een orkest. Dat belooft wat.
The Duke Spirit
Duke Spirit’s Surrender is een van de meest gekoesterde platen van vijf jaar Pinguin Radio. Helaas is de band (nog) niet in staat gebleken die song te evenaren, laat staan te overtreffen. Ook Serenade haalt niet het niveau van Surrender, maar komt wel akelig dicht in de buurt. Er is dus nog hoop! Serenade staat op een nieuwe EP, die de relatieve flop van het eerder dit jaar verschenen tweede album moet doen vergeten. En dat lijkt dus te lukken. De vier tracks op de Serenade EP zijn zonder uitzondering sterk en ook nog eens flink gevarieerd, iets wat je van het KIN album niet kon zeggen. Dit alles brengt ons tot de voorzichtige conclusie dat er nog wel degelijk leven zit in de band van Leila Moss. Mogelijk blijkt achteraf dat de band gewoon last had van het moeilijke tweede album syndroom en worden ze alsnog zo goed als we op basis van Surrender al dachten.
Temples
Elke ochtend beginnen we de dag om acht uur met een Clip van de Dag. Trip mee met de Britse psychrockers van Temples op hun geweldige nieuwe single Certainty, onlangs nog IJsbreker!
Temples is terug! Nu nog psychedelischer! Het Britse Temples bracht twee jaar geleden de juiste plaat op het juiste moment uit. Aangevoerd door Tame Impala beleefde de nieuwe geestverruimende rock zijn eerste bloeiperiode. Temples sloot daar naadloos bij aan met songs als Keep In The Dark en Shelter Song. Hoorde Temples toen nog bij de kopgroep, het laatste jaar is psych-rock (en broertje garage-rock en zusje beach-pop) een van de meest beoefende genres in heel indie-land. Verstandig dus dat Temples niet al te ver van de oorspronkelijk boodschap is afgeweken. Toch is er wel degelijk sprake van ontwikkeling. Op Certainty is het accent verschoven van gitaren naar keyboards, is de sound meer sophisticated en de zang ongeveer een octaaf hoger. Frontman James Bragshaw zei in een recent interview dat hij zich heeft laten inspireren door hele oude Disney soundtracks, die zijn harmonieus, maar met een duistere draai. Mission accomplished. Certainty is de smaakmakende voorloper van een tweede album van de band uit de Midlands, dat waarschijnlijk pas volgend jaar zal uitkomen.
MICH – Gotherdammerung
We hadden MICH helemaal gemist. We ontdekten de band pas deze week toen hun tweede single opdook in een van de playlisten, die we volgen. Prima single, de nieuwe van MICH, maar naar onze bescheiden mening, maar niet zo goed als hun eersteling die niets minder is dan uitstekend. Geprikkeld door het opvallend hoge niveau van de debuutsingle gingen we op zoek naar de makers. Nu is MICH niet de makkelijkste zoekterm, maar zet er Gotherdammerung achter en je wordt meteen een stuk wijzer. MICH blijkt gewoon Nederlands te zijn een ook nog eens te bestaan uit een aantal oude bekenden, zoals daar zijn Piet Parra, ontwerper/illustrator en helft van Le Le, Bastiaan Bosman van Aus Raus, Rimer Londen uit het Magnetron/Bas Bron-kamp en Mick Johan van Firestone. Zoals veel supergroepen is ook MICH begonnen als geintje; vier vrienden die uit hun dagelijkse schulp kruipen om samen lol te maken. Alleen drong het besef al gauw door dat de vrucht van hun gezamenlijke ontspanning te goed was om niks mee te doen. Dus werd Gotherdammerung online gezet en begon de zaak te borrelen. Nu is de aap uit de mouw, de teerling geworpen en lijkt er geen weg meer terug. En hoe klinkt MICH? Open en ingewikkeld tegelijk. Gotherdammerung doet denken aan de 80’s, maar is niet echt retro. Je kunt er op dansen, maar het is geen dance. Je hoort elektronische instrumenten, maar gitaren en analoge drums bepalen de uiteindelijk sound. De nieuwe single, I.D.i.o.T. Klinkt weer heel anders, maar daarover later meer. Conclusie bijzonder bandje dat MICH.
HONNE
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. En vandaag wil je misschien nog wel even in je bed blijven met de nieuwe clip van HONNE. De video bij de single Good Together is nogal intiem. En dat hoort natuurlijk bij de zwoele muziek van het Engelse popduo.
Liefhebbers van HONNE luisteren natuurlijk naar de nieuwe zender Pinguin Pop.
Hippo Campus – Boyish
Hippocampus is Latijn voor zeepaardje, hippocampus kan ook slaan op dat deel van onze hersenen dat een rol speelt bij het opslaan van nieuwe informatie. De Hippo Campus waar het ons omgaat echter is de band met die naam (los geschreven) uit Woodbury, een plaats in de Amerikaanse staat Minnesota. De bandleden zijn al samen sinds High School, in totaal nu zo’n drie jaar. Hippo Campus maakt inventieve Amerikaanse indie, mooi geproduceerd en gecomponeerd, maar verre van glad en met genoeg bite om toevallige passanten op afstand te houden. Hippo Campus ziet zichzelf als exponent van het streamingtijdperk, d.w.z. ze brengen liever regelmatig EP’s en singles uit dan om de paar jaar een album. De oogst van een kleine drie jaar Hippo Campus is twee EP’s en een handvol singles. In de V.S. is de band opgeklommen via live-optredens en festivalshows, hier zullen voorlopig de platen het werk moeten doen. Met sterke singles als Boyish moet dat echter geen probleem zijn.
Interview Donnerwetter: Een roadtrip door de pophistorie
Het Arnhemse Donnerwetter doet een greep in zestig jaar pophistorie en combineert inspiraties tot een broeiende soundtrack van een denkbeeldige roadmovie. Aan de vooravond van een clubtour, en met veel buitenlandse data in het vooruitzicht, spreken we met voorman Rocco Ostermann.
Tekst Chris Dekker
“Er lopen hier mensen van het gasbedrijf en er hangt al de hele ochtend een rare geur,” meldt Ostermann als we hem voor muzikantenbegrippen veel te vroeg bellen. De suggestie dat een gasexplosie tijdens een interview wel een mooie primeur zou zijn, wordt met Arnhemse nuchterheid beantwoord. “Liever niet voor de koffie.”
Nuchter maar zeer gedreven. Dat is het werkethos van de band en het bracht zanger/gitarist Rocco Ostermann, gitarist/zanger Wout Kemkens, toetsenist/bassist Matthijs Stronks en drummer Mike Visser naar de Popronde, DWDD, Oerol en Zwarte Cross. Voor wie Donnerwetter de afgelopen jaren gemist heeft, legt Rocco het nog eens uit.
“We combineren eigenlijk elke stijl. Van blues en soul tot Zappa, Beatles en Howlin’ Wolf. Het is als een soundtrack van een roadtrip door de pophistorie. Soms willen we bewust een floorfiller en dan moet alles wijken voor het ritme, maar meestal doen we gewoon iets. Op een bepaald moment komt dan dat uitroepteken op je voorhoofd; die ‘YES!’. We staan op de schouders van de groten, maar met al die inspiraties proberen we wat unieks te maken.”Met jou en Wout lijkt het op een band met twee kapiteins. Is dat zo?
“Nee, we vullen elkaar juist perfect aan. Vijf jaar terug ontmoetten we elkaar, we speelden een dag later samen en we zijn nooit meer gestopt. Alsof we tweelingbroers zijn, hebben we aan één blik genoeg en we stimuleren juist onze verschillende inzichten en verschil in karakter in de muziek. Het gaat als vanzelf en met veel lol. Alles kan, we proberen alles en dat geldt zeker ook voor Matthijs en Mike.”
Na een zomer van soms drie festivals op een dag, gaan jullie de zalen weer in. Past jullie broeierige sfeer beter in de brandende zon, of mag het zweet van de muren lopen?
“We hebben echt een topjaar achter de rug, met een goed ontvangen plaat en inderdaad heel veel festivals. Maar ik kijk toch wel uit naar de clubshows. Op festivals speel je vaak drie kwartier en met eigen shows, spelen we soms tegen de twee uur. We willen nog wel eens wat improviseren, haha! Daarnaast kunnen we nieuwe dingen proberen.”
En Europa lonkt.
“We hebben een boeker voor het buitenland, dus reken op meer data, en we praten binnenkort met ons label over promotie in het buitenland. Als je als band Europa in wilt heb je dat allemaal nodig. Wat dat betreft zouden we meer in Amerika passen. Bands zingen daar over liften, troosteloze vlaktes en eindeloze reizen in gammele treinwagons: die cultuur heb je hier niet. In plaats van uren diep in gedachten over highways te rijden, donder je hier de Afsluitdijk af of je belandt in, het overigens zeer fijne, België.”
Voor de nabije toekomst zit de band in ieder geval vol plannen.
“Naast de clubshows hebben we nog de Donnerwetter Day in maart, waarvoor de voorverkoop deze maand start. In Arnhem brengen we daar allerlei kunstdisciplines bij elkaar. Van muziek tot mode en van schilderkunst tot film. Vorig jaar ontstond het geleidelijk bij onze cd-presentatie, maar we willen er een jaarlijkse dag van maken om de Arnhemse kunstwereld op de kaart te zetten. Het mooie van die dag is dat al die kunstvormen elkaar inspireren, stimuleren en uitdagen. Verder hebben we in een kasteel in twee dagen vijf nieuwe nummers geschreven. Dat is gefilmd en tussen alle shows door komt dit binnenkort samen met een portret van de band als documentaire uit.”
LIVEDATA 05/11 Atak, Enschede 16/11 Cul De Sac, Tilburg 18/11 De Vorstin, Hilversum 25/11 Merleyn, Nijmegen 26/11 Mezz, breda 10/12 W2, Den Bosch 11/03/2017 Donnerwetter Day, Arnhem
Win Tickets voor Donnerwetter op 5 november in Atak
blink-182
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag een beetje plat, maar wel grappig; blink-182‘s clip bij de nieuwe single She’s Out Of Her Mind is een parodie op de video van hun klassieker What’s My Age Again. In die clip rent de band zelf naakt over straat, maar in de nieuwe versie nemen de drie social media-sterren Lele Pons, Hannah Stocking en Vale Genta een frisse neus.
Liefhebbers van blink-182 luisteren natuurlijk naar de nieuwe zender Pinguin Pop.