Category: Nieuwe Muziek

Menangle is een dorpje met nog geen 900 inwoners in New South Wales, Australië dus. 5 inwoners van het gehucht maken momenteel furore als The Rubens, 3 van the Rubens komen uit één en de zelfde familie, het zijn de broers Sam, Elliot en Zaac Margin. Grote kans dat de andere twee buurjongens zijn. Mogelijk door een combinatie van isolement en verveling is het vijftal aan het musiceren geslagen en hebben ze een sound ontwikkeld, die zowel toegankelijk en gelaagd is. Ondanks het succes van harde bands als AC/DC en Wolfmother is Australië toch vooral een land waar power pop, indie rock en tegenwoordig ook psych-pop heel goed gedijt. The Rubens vallen in al die drie categorieën. Gezegend met een goed gestemde zanger en het vermogen memorabele liedjes te schrijven draait The Rubens na twee albums al mee aan de top ‘down under’. De band heeft nog geen vertegenwoordiging in de oude wereld, maar dat is slechts een kwestie van tijd gezien de kwaliteit van hun materiaal en de huidige belangstelling voor alles wat  Australisch. (met dank aan Tame Impala). The Hoop, het titelnummer van het tweede (door David Kahn (P. McCartney/Strokes/R. Spektor)) geproduceerde album van The Rubens is een goed begin.

,Marlon Williams is wat de Engelsen noemen ‘an acquired taste’. Wij zeggen; je moet er van houden. De jonge Nieuw Zeelander overwoog ooit een carrière als operazanger, maar is mede onder invloed van zijn vader’s platencollectie het country-pad opgeslagen. Williams een countryzanger noemen is hem echter te kort doen. Zijn stem doet bij tijd en wijle denken aan die van Chris Isaak, terwijl zijn songs niet zouden misstaan op de setlist van Nick Cave, voeg daaraan een vleugje artisticiteit a la Antony (van The Johnsons) toe en je weet ongeveer in welke hoek je het moet zoeken. Op 19 februari verschijnt Williams’ debuut album. Eindelijk, want zijn eerste single is al bijna een jaar oud en daarvoor dook zijn naam op op diverse compilaties. Williams is een reiziger. Hij speelt overal waar hij welkom is en waar hij is geweest, wordt hij teruggevraagd. Afgelopen najaar stond hij op London Calling, in zijn uppie. Wie er was wilde meer. Dat kan maar dan moet je in april naar Londen, Brussel of Parijs, ons land staat deze ronde niet op het programma. Dat is dubbel jammer omdat Williams deze keer zijn band, The Ya-Ya Benders meeneemt. Check maar op Youtube wat je mist. Gelukkig komt zijn debuut album dus vrij snel en is er een nieuwe single, het intrigerende Dark Child.

Het geluid van 2016 is hoge mannenzang met een disco beat. Mainstream of indie, maakt niet uit. Van Sam Smith tot Tame Impala allemaal lijken ze bevangen door de geest van Barry Gibb. Ook de zanger van White haalt zijn hoge tonen, terwijl de ritme sectie voor een dansbare beat zorgt. White heeft met Living Fiction wel een song, die onderscheidend genoeg is om op te vallen. Het kwintet uit Glasgow kneedt de beat van LCD Sound System met het vernuft van Everything Everything tot een radioklare popsong. Vooralsnog is White een singles-band met een groeiende live-reputatie. White is hier al een keer op bezoek geweest, de band koestert warme herinneringen aan Paradiso als de beste plek waar ze tot nu toe hebben opgetreden, ‘the room was shaking, flesh was flying, it was the sort of crowd you dream of’. Goed nieuws dus dat White weer gaat touren, eerst door Engeland, daarna gaan ze naar Austin voor SXSW. Hopelijk komen ze daarna onze kant weer op om de zomer te voorzien van een soundtrack.

.

De Staat gaat als een raket momenteel. Hé hé mogen we wel zeggen, want dit is toch wel een gevalletje van ere wie ere toekomt. De Staat is namelijk een band van bedenkers, een band die klinkt als geen ander en van wie de invloeden ook niet een twee drie te herkennen zijn. Eigenlijk kent de Nederpophistorie maar twee andere bands, die hun stijl zelf hebben uitgevonden en ontwikkeld, Focus en Urban Dance Squad. Alle anderen borduren voort op bekende thema’s. Daar is niks mis mee, het is de aard van het rockbeestje, maar als er een act opstaat die een nieuw wiel uitvindt dan verdient dat alle respect en het liefst ook nog succes. Het is ook niet toevallig dat De Staat net als Focus en UDS ook buiten onze landsgrenzen welkom is. De meest succesvolle Hollandse acts kennen een buitenlands equivalent. De Staat niet, die is uniek in alle talen.

Uiteraard is er een rivier die Bishop heet om nog maar te zwijgen van het aantal bisschoppelijke scholen en de volksstammen met Bishop als achternaam. Kortom, we hebben er weer een, een artiest met een on-google-bare naam. Normaal zet je er dan singer of band achter, maar dan krijg je Elvin en Stephen Bishop, twee niet onverdienstelijk zangers uit de jaren zeventig. Maar we zijn door gegaan met de strijd.

We toetsten Bishop River song in en bingo! Soundcloud doemde op en een post op de site Fader met de kop ‘Bishop delivers stadium sized punch on river’. Nu is dat wat overdreven, maar River is inderdaad een vrij groots en meeslepend nummer in een stijl die je electro gospel zou kunnen noemen. Toen we eenmaal beet hadden kwamen we er achter dat River de tweede single haar is (de opvolger van Wild Horses), dat ze geboren is in Londen, waarschijnlijk de dochter is van een diplomaat of zakenman (naam onbekend), want opgegroeid in Japan en Hong Kong en dat ze tegenwoordig in L.A woont. En daarmee eindigt onze kennis. Maar, waar het uiteindelijk allemaal op neer komt, is dat River van Bishop bijzonder is, bijzonder goed.

Het feit dat we ook de nieuwe single van Youth Lagoon aan onze playlist toevoegen kan je zien als pure propaganda. Rotten Human gaat nooit en te nimmer een succes worden, maar is weer zo’n lijpe toptrack dat we vinden dat hij gewoon gehoord MOET worden. Youth Lagoon is het alias van Trevor Powers uit San Diego. Trev maakt dreampop, die regelmatig tegen een nachtmerrie aanschurkt. Hij zingt zijn songs met een omfloerste falsetto, waarmee hij net aan de goede kant van de hysterie blijft. Dat maakt dat zijn muziek niet erg geschikt is voor de massa, die niet graag geconfronteerd wil worden met donkere gedachten. Wereldwijd gezien zijn er echter genoeg lotgenoten, sympathisanten en avontuurlijke muziekliefhebbers om Youth Lagoon van een soort van loopbaan te laten genieten. Voor wie dieper op de materie in wil gaan, Rotten Human komt van het Savage Hills Ballroom album, dat is Youth Lagoon langspeler nummer 3. En op 13 februari kan je Trevor Powers en band lijfelijk ondergaan in Tivoli/Vredenburg in Utrecht.

Het gros van de artiesten verschiet hun kruit op hun eerste, soms tweede album. Al wat volgt is een herhaling van zetten, om niet te zeggen minder van het zelfde. Het zijn alleen de ‘echte’ acts die zich blijven overtreffen. Zoals Polly Jean Harvey, maakster van niet de makkelijkste, maar immer boeiende rockmuziek van Britse origine. PJ debuteerde als soliste in 1992 met het album Dry (daarvoor zat ze in een band). Er zouden er nog negen volgen, waarvan de meest recente, Let England Shake haar beste en misschien ook wel succesvolste album is. Inmiddels is ook album # 10 in zicht, The Hope Six Demolition Project. PJ nam het album op in een kelderstudio in Londen in vol zicht van het passerende publiek. PJ maakt serieuze muziek over serieuze thema’s. Haar nieuwe album biedt een muzikale weerslag van haar reizen naar oorlogsgebieden in Kosovo en Afghanistan. Een van de redenen van PJ’s artistieke uithoudingsvermogen is dat ze gelijke aandacht schenkt aan vorm en inhoud, aan tekst en muziek. Zo is The Wheel wederom een sfeervolle post-punk track met een waardevolle tekst, waarvoor je geen woord Engels hoeft te spreken om hem toch te waarderen. Als je het Engels wel beheerst is de bevrediging dubbel zo groot.  PJ staat dit jaar op Down The Rabbit Hole en op Rock Werchter.