Zwolse rappers Rico & Sticks komen op donderdag 13 december voor een optreden in thuishonk Hedon naar Zwolle. Dit optreden is het laatste gezamenlijke optreden wat Rico & Sticks de komende tijd zullen geven. De beats worden tijdens deze show verzorgt door de eveneens Zwolse producer Kubus.
Het optreden zal in het teken staan van hun laatste album IZM uit 2017 tevens komt er een selectie aan materiaal uit de rijke carrière van de rappers voorbij. Dit optreden is het slotakkoord op een uitgebreide tour die Rico & Sticks dit najaar geven.
Rico & Sticks werden vanuit Zwolle bekend met de formatie ‘Opgezwolle’ en wisten tal van grote successen te behalen en gelden als vaandeldragers van de Nederlandse hiphop scene. Samen met Typhoon waren zij tevens de eerste Nederlandse hiphop artiesten die een optreden gaven in de Ziggo Dome in Amsterdam.
Indie In Town is terug op 6 september in de Sugarfactory met Korfbal, Queen’s Pleasure, Sean Gascoigne, The Mighty Breaks, en DJ Young Wolf.
Korfbal
Korfbal ‘de ultieme sport’. Als je het korfballen beheerst, kun je iedere teamsport prima beoefenen. Als dat gegeven de korfbalsport geen nieuw respect geeft, dan doet deze band dat zeker. Met leden van Price, Rats on Rafts en The Homesick speelt Korfbal alle competitie zoek met hun melige garagepop.
The Mighty Breaks
Westcoast garagerock met een flinke orgel twist. Vier beste maatjes uit Voorschoten met een grote liefde voor ruige garage rock en alles wat met bier drinken te maken heeft. Gewapend met een dikke lading fuzz staan The Mighty Breaks als een huis op het podium. Garagerock als een ferme schop in het gelaat!
Queen’s Pleasure
Queen’s Pleasure speelt garage-achtige, soms psychedelische, met gitaarsolo’s overgoten, half-poppy oorverdovende alternatieve rock met energie voor tien. ‘John Frusciante en Jimi Hendrix maakten een tijdreis en belandden in de jaren zeventig om in The Ramones te spelen. Vervolgens besloten ze om een coverband van The Smiths te worden. Dat is de sound van Queen’s Pleasure.’
Sean Gascoigne
Sean Gascoigne is de meest opvallende one-man-band van Nederland. Een halve Brit uit de Achterhoek, wonend in Amsterdam. Zijn teksten zijn bitterzoet met een duistere rand. Zijn optredens zijn donker, grappig, schattig en echt. Sean Gascoigne is één van de meest geboekte artiesten van de Popronde in 2017.
200 by the Sea is er trots op de tweede reeks van 50 namen voor het festival bekend te kunnen maken.
Ronnie Flex & Deuxperience | De Kraaien | Kees van Hondt | Tape Toy | Scram C Baby | Avi On Fire | Sunny Sjoerd | Ten Times A Million | Het Gezelschap | Dwayne Franklin & Daddy Jacob | Alcuna Wilds | Vic Willems | The Grey Pants | Melissa Greener (USA) | DJ Team Candy Says (Bella Hay & Mau) | Melle de Boer | The Leslies (BE) | Diane Grace (BE) | De Havilland (BE) | Three Little Clouds | Arie Spaans | Dion Roman | Jibber Jabber & The Jams | Mango Zabba | Robin Kester | Borka Balogh | The Fiscus | Lone Wolf | Velosso | Scarlet Rose | Smudged Toads | Girlstalk | Charmplay | Bunny Bonanzas | Willie Darktrousers | My Own Army | Walden | Awash | Paracetamøl | Morres | Bart van der Harst | Temple Fang | Joop Colsen | Kaatje Amok | Michelle de Groot | Coba | Banty Holler | Schevedingen | The Raspers | Vera Kramer
Ronnie Flex & Deuxperience in het Kurhaus
Een van de meest gestreamde artiesten op Spotify, meer dan 250 miljoen views op YouTube, drie nummer 1-hits, diverse platina platen, twee hits in Duitsland en Oostenrijk, shows op Pinkpop en Lowlands, een uitverkochte tour én een eigen show in Ahoy. Nee, echt niemand kan meer om Ronnie Flex heen. Met Deuxperience op het podium (inclusief twee fantastische achtergrondzangeressen) laat Ronnie Flex zich inspireren door zijn Caribische roots. Op zondag 30 september is Ronnie Flex & Deuxperience de absolute headliner in het legendarische Kurhaus.
Ook zijn we trots om Het Gezelschap (met Jordy van De Likt) en Dwayne Franklin & Daddy Jacob (met in de gelederen Giorgio van De Likt) op 200 by the Sea te verwelkomen.
Eerder maakten we al Splendid, Hallo Venray, Hausmagger, Suburbs en Muji Roux bekend, samen met nog 45 andere acts. In aanloop naar het festival komen daar nog eens 100 bij om het totaal op 200 te brengen.
200 by the Sea
Van donderdag 27 september tot en met zondag 30 september vindt er een nieuw en uniek live muziekfestival plaats op Scheveningen: 200 by the Sea! In het kader van Feest Aan Zee, de viering van 200 jaar badplaats Scheveningen, geven op 15 podia in 5 locaties maar liefst 200 bands, singer-songwriters en dj’s een fantastische show.
Deze gigantische line-up bestaat uit bekende acts in de popmuziek, internationale acts, opkomende acts, artiesten uit Scheveningen en Den Haag en talenten uit de regio.
Locaties op Scheveningen
200 by the Sea vindt van donderdag 27 tot en met zondag 30 september plaats op 15 podia in de volgende Scheveningse locaties: See Lab, Kurhaus en in de Keizerstraat Poppodium Saturnus, De Maatschappij en Braai. Op zondag 30 september vieren we de absolute finale in de Kurzaal van het Kurhaus (o.a. Ronnie Flex & Deuxperience en Splendid). Een Scheveningse locatie met muziekhistorie, aangezien op 8 augustus 1964 hier het legendarische concert van The Rolling Stones plaatsvond.
Tickets vanaf nu verkrijgbaar
Tickets voor het festival zijn vanaf nu verkrijgbaar via popagendascheveningen.stager.nl/web/tickets.
De optredens in Braai en De Maatschappij zijn gratis toegankelijk.
Passe-partout (See Lab en Saturnus) 3 dagen do 27/09 t/m za 29/09: € 15,00. Dagkaart: € 7,50.
Kurhaus (o.a. Splendid) op zondag 30/09: € 25,00 in de voorverkoop en € 35,00 aan de deur.
*Alle bedragen zijn exclusief € 1,00 servicekosten
Op woensdag 10 april 2019 geeft de Britse reggae- en popgroep UB40 ft. Ali Campbell, Astro and Mickey Virtue, een concert in de Ziggo Dome in Amsterdam. De kaartverkoop voor dit concert start aanstaande vrijdag 10:00 uur via Ticketmaster.
UB40 keert volgend jaar opnieuw terug naar Nederland. De tour staat in het teken van hun 40 jarig jubileum. De band werd in 1978 opgericht en de naam verwijst naar het ‘Unemployment Benefit Form 40’, het formulier waarmee Engelse werklozen zich moesten aanmelden om een werkloosheidsuitkering te krijgen. Na het eerste album Signing Off uit 1980, konden de bandleden zich permanent uitschrijven bij de plaatselijke UWV. UB40 speelt dan jaarlijks in honderden uitverkochte concertzalen en domineert met hun vele hits de internationale hitlijsten.
De originele bandleden brachten in de eerste 30 jaar achttien studio- en vier live albums uit. Ze verkochten wereldwijd meer dan zeventig miljoen platen en ontvingen vier keer een Grammy-nominatie voor beste Reggae-album. Ruim vijftig van hun singles behaalden de internationale hitlijsten waarvan maar liefst tweeëndertig keer de Nederlandse top-40 en vijf keer de eerste plaats.
In 2008 verlaat leadzanger Ali Campbell de groep en gaat solo verder. In 2013 herenigt Ali Campbell zich weer met de inmiddels twee andere ex-leden van UB40, Astro en Mickey Virtue. Het drietal tourt opnieuw de hele wereld rond en speelt de vele UB40 hits in uitverkochte zalen. Hun energieke optredens zijn nog steeds ‘a trip down memory lane’ met grote hits als Food For Thought, One In Ten, Kingston Town, Cherry Oh Baby, (I Can’t Help) Falling in Love With You en Red, Red Wine.
UB40 ft. Ali Campbell, Astro and Mickey Virtue – 40th Anniversary Tour
Woensdag 10 april 2019, Ziggo Dome, Amsterdam
Aanvang: 20:00 uur | Entree: € 49 en € 69 (excl. servicekosten)
Meer info over dit concert vind je op: mojo.nl/ub40
De kaartverkoop voor het concert start vrijdag 7 september om 10.00 uur via www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).
Na een uitverkochte show in Paradiso afgelopen jaar, komt Jeremy Loops in 2019 terug naar Nederland voor maar liefst vijf shows. In januari/februari 2019 komt de Zuid-Afrikaanse folk held naar Paradiso (Amsterdam), 013 (Tilburg), Annabel (Rotterdam), Doornroosje (Nijmegen) en De Oosterpoort (Groningen). De kaartverkoop start op vrijdag 7 september om 10 uur via de websites van de zalen.
Zoals zijn naam suggereert gebruikt Jeremy zijn loop pedals als integraal onderdeel van zijn liveshows. Daarbij maakt hij bovendien gebruik van elementen uit een breed muzikaal spectrum: van hip-hop en electronica tot traditionele Afrikaanse muziek. Zijn muziek is een gewoven verzameling van geluiden die hij maakt met zijn gitaar, mondharmonica, ukelele en beatbox, die via looppedalen en echo- en distortionapparaten worden vervormd en gevuld tot een eclectisch, harmonisch, maar bovenal pop-achtig geheel. Een overweldigende mix van moderne folk, hiphop, bluegrass, funk en stokoude blues.
Jeremy Loops, geboren als Jeremy Hewitt, werkte twee jaar op een jacht dat over de hele wereld voer. Hij leerde zodoende – noodgedwongen bij gebrek aan instrumenten – veel geluiden uit zijn looppedaal te toveren. Het maakte van hem de heuse alleskunner, die met zijn bandleden nu van elk live optreden een muzikaal feest weet te maken. Hij speelde zichzelf in de kijkers door zijn support tour voor Twenty One Pilots en een uitverkochte Europese headline tour waarin hij 30.000 tickets verkocht.
Zijn meest recente album Critical As Water (2018) is geproduceerd door Will Hicks (Ed Sheeran’s ‘Perfect’, Lilly Allen, Bastille) en heeft inmiddels al miljoenen streams op Spotify. Voor de liefhebbers van gelaagde nummers, improvisatie en publiekinteractie is een live show van deze moderne folksinger en multigetalenteerde beats- en ritmekunstenaar een ware must see.
Punkband IDLES vormde zich in 2012 in Bristol. Hun debuutalbum liet 5 jaar op zich wachten en zag vorig jaar het daglicht in de vorm van Brutalism. IDLES brengt vooral recht in je gezicht punkrock met teksten die vooral vanuit zanger Joe Talbot’s ervaringen putten en waarschijnlijk even sarcastisch als humoristisch opgevat kunnen worden.
Na twee keer luisteren betrapte ik me erop al mee te gaan zingen. Toonvast hoef je daarvoor niet te zijn, dat is Joe ook zelden, maar dat is nou net wat de sound van IDLES, een moderne Sex Pistols wellicht, zo tekent. Afkomstig van deze plaat is ook de hit Danny Nedelko, wat een onmisbare track is op ieder alternatief feestje.
Liefhebbers van Iceage, Shame, Preoccupations en Ought moeten deze plaat op zijn minst een kans geven! IDLES is één van de spannendste gitaarbandjes die Engeland de voorbije jaren heeft voortgebracht. Deze status mogen ze met deze plaat nog wel een tijdje vasthouden. Tekst Mania | Remco Moonen
Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site! En in de herhaling de eerste zondagavond (van de maand) van 22:00 tot 24:00 uur.
De Kroniek der betere Popmuziek
Door Robert van Gijssel
Ariana Grande en Nicki Minaj, de twee grote nieuwe vrouwen van de Amerikaanse pop, kenden elkaar al even. Ze draaiden om elkaar heen, traden samen op bij grote prijzengala’s en awardshows. Ze maakten als een soort ‘odd-couple’ samen een paar spetterende liedjes en dito videoclips – denk aan de kauwgumbalkleurige fitness-extravaganza van Side To Side. Dus heel vreemd is het niet dat Grande en Minaj vlak achter elkaar met een nieuw album kwamen in augustus. Twee heel fijne albums, ook dat nog, die hoog eindigen in deze kroniek van de betere popmuziek en dus ook in de maandelijkse en niet te missen Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.
Op Sweetener van Ariana Grande is de invloed van popmeester Pharrell Williams hoorbaar. Hij prikt de beheerste en soulvolle stem van Grande vast op aanstekelijke en uiteraard behoorlijk funky pophits, zoals Borderline en Successful, die volgens de recensent in de Volkskrant tot de allermooiste liedjes uit de catalogus van de 25-jarige Grande behoren. Indrukwekkend is ook het slotlied Get Well Soon, waarin Grande het uiterste vergt van haar stem (en vooruit; de software die haar stem in goede banen leidt). De laatste veertig seconden stilte van dat lied, die echt bij het nummer horen, zijn bedoeld als respectvol eerbetoon voor de slachtoffers van de terroristische aanslag op de Manchester Arena, waar Grande destijds optrad. Een pijnlijke stilte dus, en een mooi slot van een waardige popplaat.
Dat is Queen van Nicki Minaj ook. Al valt er ook genoeg te lachen – de raps van Minaj zijn soms echt hilarisch. Of keihard, zoals in het aangenaam ijzige coole en haast kwaadaardige nummer Coco Chanel, dat zij opnam met een van de strijdsters van de vrouwelijke hiphop, Foxy Brown. In Ganja Burn, een megahit voor Minaj, is de rapster wat zachtmoediger en wordt haar sound zomers en sierlijk. De track Majesty ontleent meerwaarde aan het half gerapte, half gezongen refrein van Eminem, die na zijn vorig weekend gedropte verassingsplaat Kamikaze ineens ook weer helemaal hot is. Een hiphopfeestje, dus.
Nog een sterke vrouw, in een heel ander genre. Helena Hauff was al een paar jaar the one to watch, in de kwaliteitstechno. De drumcomputers en basslines van Hauff zijn bars, bruut en overstuurd: de ‘distortion’ is een belangrijk stijlkenmerk van de producer. En zij lijkt met dat kille, acid-achtige geluid een saluut te brengen aan de donkere jaren tachtig, en de pioniers van de elektronische muziek zoals Nitzer Ebb, Clock DVA en de Detroitse techno van Drexciya. In de toptrack met de uitbundige titel Hyper-Intelligent Genetically Enriched Cyborg laat zij kleine, menselijke en akelig mooie melodietjes toe tot haar verduisterde technobunker, en dat maakt haar plaat stilistisch ijzersterk . En eigenlijk regelrecht verslavend.
Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.
John Cale is een van de meest alom gewaardeerde en invloedrijke rockboegbeelden op aarde. Tegelijkertijd is hij het ook het moeilijkst te plaatsen, met meer dan twintig soloplaten op naam. Avantgarde, klassiek, pop, elektronica, Cale is de absolute grootmeester van de muzikale kruisbestuiving. Op 3 december 2018 komt John Cale naar Theater Rotterdam (Schouwburg), de kaartverkoop start vrijdag 7 september om 10:00 uur.
Van The Velvet Underground tot aan The Stooges
Het kenmerkende dronende vioolgeluid van John Cale maakte het legendarische The Velvet Underground in de jaren zestig een onderscheidend en baanbrekend collectief. Het is sindsdien vaak gekopieerd, maar Cale blijft rusteloos grenzen verleggen.
De eigenwijze muzikant past zijn klassiek geschoolde kennis en vaardigheden door de jaren heen toe om rockhelden als The Stooges, Patti Smith, Modern Lovers en Happy Mondays naar een hoger plan te tillen. Hij werkte met grote componisten als LaMonte Young, John Cage, Terry Riley en Brian Eno, en nam in de jaren zeventig een shock rock persona aan.
Rotterdam
Lang verhaal kort, John Cale heeft eigenlijk alle facetten van muziek tot het maximale beoefent. Op maandag 3 december 2018 speelt deze levende legende een mooi overzicht van zijn beste werk in de grote zaal van Theater Rotterdam (Schouwburg). Dit concert wordt georganiseerd door Rotown, Motel Mozaique Concerts en Theater Rotterdam en heeft zit- en staanplaatsen.
John Cale
Maandag 3 december 2018
Theater Rotterdam, Schouwburg
Grote zaal, staan- en zitplaatsen (ongeplaceerd)
Zaal open: 19.00 uur | Aanvang: 20.00 uur
Tickets a 31,50 (inc. servicekosten) vanaf vrijdag 7 september om 10.00 uur verkrijgbaar via ticketmaster.nl | rotown.nl | motelmozaique.nl | theaterrotterdam.nl
Op vrijdag 29 maart 2019 komen The Kooks naar AFAS Live in Amsterdam. Afgelopen vrijdag brachten ze nog hun langverwachte 5e album Let’s Go Sunshine uit. De voorverkoop voor het concert start aanstaande vrijdag 7 september om 10:00 uur.
The Kooks hebben een bijzondere band met Nederland. Sinds hun eerste optreden in Nederland tijdens Eurosonic in 2006 heeft de band uit Brighton ons land vele malen bezocht. Ze weten zich al vanaf het begin te onderscheiden van hun indie-tijdgenoten door te flirten met andere muzikale stijlen als reggae, rock en pop. Het is een succesverhaal dat hun shows van de kleine clubs naar de grootste festivalpodia en –tenten brengt. Zo stonden ze afgelopen jaren in Nederland onder andere al op Lowlands, Pinkpop en in een uitverkochte (toenmalig) Heineken Music Hall en hebben daarmee inmiddels lang en breed bewezen de grote podia aan te kunnen.
Afgelopen vrijdag, 31 augustus, kwam het meest recente album van The Kooks uit, Let’s Go Sunshine. Het album is wederom een bevestiging dat The Kooks zich niet laten grijpen binnen één genre, als ze hun indierock moeiteloos laten samensmelten met retro funk, domerige pop en country punk.
Met een gezamenlijk aantal van meer dan 1 miljard streams lijkt er recent een nieuwe generatie fans van de band te zijn opgestaan. Deze nieuwe generatie jonge indiepopfans stuiten op The Kooks klassiekers als Naïve (al 10 jaar lang aanwezig in de Spotify top 200), She Moves In Her Own Way en Sway via de verschillende streamingdiensten.
Luke Pritchard, zanger en frontman van de band is verheugd: “In the middle of making this album, the band became big again. I don’t know how the fuck that happened. We were making an album to save ourselves, and it gave us confidence towards to end. (…) It felt like something had happened.”
Op 29 maart komt de band (naast Pritchard bestaande uit gitarist Hugh Harris, bassist Peter Denton en drummer Alexis Nunez) nummers van hun nieuwe plaat spelen en vergeten daarnaast ongetwijfeld hun grootste hits niet.
The Kooks
Vrijdag 29 maart 2019 | Afas Live, Amsterdam
Aanvang: 20:00. Tickets: €36 (excl servicekosten)
Meer info over dit concert vind je op: www.mojo.nl/thekooks.
De kaartverkoop voor het concert start vrijdag 7 september om 10:00 uur via www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant. Deze editie hebben we overigens de beste albums van het afgelopen jaar voor je geselecteerd.
De kroniek van de nieuwe muziek
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
Ariana Grande – Sweetener (Universal) Sinds de terreuraanslag vorig jaar in Manchester bij een concert van Ariana Grande, kijken we toch iets anders tegen de Amerikaanse zangeres aan. Ze nam op grootse wijze de regie in handen tijdens de herdenking van de slachtoffers een paar dagen na de aanslag en dwong zo ook de bewondering af van mensen die tot dan toe weinig ophadden met de tienerster.
Tekst Gijsbert Kamer
Op Sweetener, haar vierde album, verwijst de nu 25-jarige zangeres nauwelijks naar de ook voor haar traumatische aanslag. Alleen het laatste, sterke, en meest persoonlijke nummer Get Well Soon loopt door tot precies 5 minuten en 22 seconden, wat volgens diverse Grande-watchers op sociale media geen toeval kan zijn. Dit moet volgens hen een verwijzing zijn naar de datum van de aanslag: 22 mei.
Mogelijk. Zeker is dat met Get Well Soon een ijzersterk popalbum ten einde komt, waarop Grande veel beter, rustiger en meer ingehouden, zingt en waarop de liedjes veel meer kleur hebben dan op eerdere platen.
Dat komt ongetwijfeld door de hulp van Pharrell Williams, die bij de meerderheid van de liedjes betrokken is als componist en producer. Pharrell levert hier zijn beste werk in jaren. Met fijnzinnige percussie, synths en baslijnen in de juiste funk-stand en aandacht voor details. Het titelnummer, Borderline (let op de zoemende synths) en Succesfull behoren tot de mooiste liedjes in Grandes oeuvre. Jammer is hooguit dat Pharrell niet alle liedjes voor zijn rekening nam. Nummers als God Is a Woman en No Tears Left To Cry zitten vol met clichés waaraan Grande met de hulp van Pharrell juist zo knap ontsnapt.
Blood Orange – Negro Swan (Domino / V2) Dev Hynes maakte deze eeuw al springerige punkpop met Test Icicles, akoestische folk als Lightspeed Champion en komt nu met zijn vierde album als Blood Orange. Op Negro Swan koppelt hij opnieuw op sublieme wijze zwoele soul aan Prince-achtige funk, zoals we dat kennen van een D’Angelo of Frank Ocean.
Tekst Gijsbert Kamer
Broeierig, verleidelijk en toch geheimzinnig. Want het gaat de in New York woonachtige Brit er niet alleen om mooie liedjes te maken, hij is een man met een missie.
Negro Swan is een grote schreeuw om aandacht voor de onaangepasten en een smeekbede om begrip voor eenieder wiens verschijning afwijkt van wat voor normaal doorgaat. Hynes, zelf inmiddels een veelgevraagd componist en producer die al werkte met Solange, Kylie Minogue en FKA Twigs, schakelt de hulp in van onder meer rapper A$AP Rocky, Diddy en de transgender-activist Janet Mock. Je herkent de zacht knisperende beats onmiddellijk. Zoemende synths, jazzy piano’s en verknipte gitaarakkoorden vormen de bedding voor Hynes’ Curtis Mayfield-achtige falset. Hoe verleidelijk en zwoel de sound ook is, de teksten komen hard binnen. ‘My first kiss was the floor’, verwijst Hynes in Orlando naar zijn jeugd waarin hij continu in elkaar werd gemept. Op Negro Swan koppelt hij voortdurend herinneringen aan zijn moeilijke jeugd in Londense voorsteden als Dagenham en Ilford aan de steeds onverdraagzamer wordende Amerikaanse samenleving waarvan hij nu deel uitmaakt.
Negro Swan is een fijnzinnig opgebouwd, introvert klinkende plaat vol slepende melodieën. De warme, bijna zalvende sound staat echter haaks op de wanhopige roep om liefde en acceptatie die uit alle liedjes op dit vierde Blood Orange-album opklinkt. Dat maakt het geheel alleen maar intrigerender.
Travis Scott – Astroworld (Epic / Sony) Voor de goede verstaander is het derde studioalbum van rapper Travis Scott een ode aan zijn thuisstad Houston: de titel Astroworldverwijst naar een plaatselijk pretpark dat in 1999 sloot, R.I.P. Screwis een saluut aan de invloedrijke DJ Screw (1971-2000) en overal op het album duiken lokale rappers op, zowel levende (Lil’ Keke, Don Toliver) als dode in samples (Fat Pat, Big Moe, Big Hawk).
Tekst Menno Pot
Nothing – Dance on the Blacktop (Relapse Records) Het is goed om iets over de achtergrond van Nothing te weten. Zanger, gitarist en liedschrijver Domenic Palermo komt uit de nihilistische en nietsontziende Amerikaanse hardcoregemeenschap, en zat in een paar gruwelijk agressieve bands. Bij een vechtpartij tijdens een concert liep het uit de hand: Palermo stak een concertganger met een mes en belandde twee jaar in de gevangenis. Daar kwam hij tot het inzicht dat geweld en agressie geen uitweg bieden uit de zwartgalligheid van het leven.
Tekst Robert van Gijssel
Zijn nieuwe band Nothing heeft nog steeds een onheilspellende onderlaag van bas en gitaren, maar nu zoemen ze in trage mineurakkoorden, zoals die van de shoegaze-bands Slowdive en My Bloody Valentine. Het derde album, Dance on the Blacktop, is het pronkstuk: Palermo heeft uit de sombere droompop van de voorgangers echt een eigen stijl opgetrokken. Nummers als Zero Day, Blue Line Baby en Plastic Migraine lijken eerst wat mijmerende gitaarbeschouwingen, maar gaan na een paar draaibeurten toch aan je hart kleven. De refreinen zijn treurig maar ferm, vooral door die steeds zwaarder dreunende gitaren die de misantropische teksten kracht bij zetten. Een plaat om bij naar vallende blaadjes te kijken.
Interpol – Marauder (Matador / Beggars) Het leek erop dat het New Yorkse Interpol het vertrek van bassist Carlos Dengler niet te boven zou komen. El Pintor (2014) het vijfde Interpol-album en het eerste zonder Dengler, was beslist niet slecht, maar het deed je wel afvragen hoe het nu verder moest.
Tekst Gijsbert Kamer
De urgentie van de eerste Interpol-platen ontbrak. Nooit was het de band gelukt weer net zo hard binnen te komen als met hun eerste twee albums Turn On The Bright Lights (2002) en Antics (2004).
Maar met een nieuwe producer (Dave Fridmann van onder meer Mercury Rev en de Flaming Lips) lukt het ineens wel. Er is aan het geluid nauwelijks iets veranderd. IJzige gitaren, donkere zang en in mineurakkoorden gedrenkte liedjes domineren. Maar Paul Banks zingt eindelijk weer alsof er echt iets op het spel staat. Oprecht getergd, in liedjes die sterker en vuriger lijken dan op de laatste Interpol-platen. En dan blijkt Interpol met een formule die sleets leek geworden toch weer te kunnen vlammen.
Neil & Liam Finn – Lightsleeper (PIAS) Wat een goed idee, vader en zoon Finn die samen een plaat maken. Papa Neil, met dat knappe gevoel voor melodieuze liedjes waarmee hij Crowded House ooit tot grote hoogten bracht. En zoon Liam die op zijn platen meer het experiment zoekt, maar toch altijd weer bewijst eveneens te weten hoe je een goed liedje maakt.
Tekst Gijsbert Kamer
Samen maken ze met Lightsleeper een mooi, wat dromerig album. Puntige liedjes ontbreken, maar wie van de sfeer van Beach Boys-platen uit de vroege jaren zeventig houdt, moet dit album beluisteren.
Meet Me in the Air roept de betreurde Beach Boy Dennis Wilson in herinnering. Zo staan er meer van die wonderschone, mijmerende liedjes op de plaat. Vader en zoon wisselen elkaar steeds af als zanger, maar het hele album kent eenzelfde licht psychedelische sfeer. Aardig detail: tussen de namen van andere Finn-familieleden duikt ook die van Mick Fleetwood op als drummer bij een aantal nummers.
Israel Nash – Lifted (Loose Music) De Texaan Israel Nash omschrijft zijn eigen muziek tegenwoordig als ‘hippie spiritual’. En dat zet hij dan ook maar op de hoes van zijn nieuwe plaat Lifted. Er zou eens verwarring kunnen ontstaan.
Tekst Robert van Gijssel
Want toen de zanger nog Israel Nash Gripka heette, op platen als Barn Doors and Concrete Floors uit 2011, maakte hij nog doorleefde maar basale countryliedjes: een man met een gitaar. Daarna, en vanaf de plaat Rain Plans uit 2013, liet Nash de haren wapperen. Goed nieuws voor de liefhebbers van vooral die hippie-Nash: Liftedis weer een betoverend mooi hippierootsplaatje, waarbij je haast gaat denken dat het ooit nog goed komt met de wereld. lees meer
77:78 – Jellies (Heavenly / PIAS) Vergeten bandje van tien, vijftien jaar geleden: The Bees van het Engelse eiland Wight, die een eigenwijs, zonnig brouwseltje van pop, indiefolk, sixties-psychedelica en soms een beetje reggae maakten. In Amerika bestond al een band met dezelfde naam en daarom moesten de Britten zich A Band Of Bees noemen.
Tekst Menno Pot 9 augustus 2018
Acht jaar na het laatste Bees-album duiken bandleden Aaron Fletcher en Tim Parkin op als 77:78. Jellies is van hetzelfde laken een pak als The Bees, wat uitstekend nieuws is. Lekkere blazers in Compass Pass, pittige sixtiespop-met-orgeltje in Chilli, zweterige dub in Papers – en her en der echo’s van een paar andere Britse dierbaren van rond 2000, Badly Drawn Boy en The Beta Band, bijvoorbeeld.
Jellies is een heerlijke neo-psychedelische popplaat voor een broeierige zomer waarin de hitte je af en toe naar het hoofd stijgt, maar kan desgewenst ook dienen ter eigenhandige verlenging van zo’n zomer.
Helena Hauff – Qualm (Ninja Tune / PIAS) Omdat we nu eenmaal graag labels plakken op muziek, en zeker op de abstractere klanken uit de elektronische hoek, heet het werk van de Duitse dj en producer Helena Hauff tegenwoordig ‘neo-gothic’. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ondergetekende recensent drie jaar geleden, bij het debuut van Hauff genaamd Discreet Desires, ook al verwees naar de duistere en wat toverachtige achtergronden van Hauffs productie. De sfeer op de opvolger Qualm, die een stuk mooier is dan de voorganger, is opnieuw spookachtig en kil. Maar de tracks zijn dieper doordacht, en komen soms tot leven bij fijne en zelfs menselijke melodietjes.
Tekst Robert van Gijssel
Het stijlkenmerk van Hauff is de vervorming van de ‘distortion’, die zij toepast op de bassdrums, toms en snaredrums van haar drumcomputer. De metertjes staan steeds in het rood, waardoor de beats rafelig en overstuurd en dus vrij angstaanjagend kunnen klinken. Met deze ritmische esthetiek verwijst Hauff naar de begintijd van de elektronische muziek; de ‘Electronic Body Music’ van bands als Nitzer Ebb én de edele techno uit Detroit, uit de jaren tachtig. Maar Hauff is op haar best als ze met de filterknopjes van haar acid-apparaat speelt, en haar nummers dus met subtiele bliepjes in elkaar steekt.
De tracks van Qualm zijn vrijwel allen live gespeeld in de studio-opstelling van Hauff. Daardoor klinkt een enkel nummer wat te veel als een jam-sessie: er is weinig ontwikkeling. Maar als Hauff wel aan nabehandeling lijkt te hebben gedaan, zoals in het geweldige Hyper-Intelligent Genetically Enriched Cyborg, wordt zo’n nummer ook bijzonder meeslepend dankzij steeds nieuwe, ijle synthesizermelodietjes waarbij je als luisteraar met de ogen dicht echt even op een kleine ruimtereis kunt gaan. Een prachtig, stilistisch en consistent dance-album, dat hoog gaat scoren op de elektronische jaarlijsten.
Nicki Minaj – Queen (Young Money / Cash Money Records) De voortekenen voor het vierde album van Nicki Minaj waren niet best. De misschien wel beste vrouwelijke rapper van de laatste jaren raakte verwikkeld in onverkwikkelijke relletjes op sociale media en bracht een paar slappe tracks uit zoals Thought I Knew You met The Weeknd en Bed met Ariana Grande.
Tekst Gijsbert Kamer
En of het nu zo handig was om zich te verbinden met de wegens gewelds- en seksuele misdrijven in opspraak geraakte rapper 6ix9ine voor het nummer FEFE is ook maar de vraag.
Maar afgelopen weekend verscheen het album Queen en bleek dat je halverwege toch kunt vaststellen dat Nicki Minaj zichzelf op haar vierde album heeft overtroffen. lees meer
—
Luister hier naar de vorige editie! Volkskrant Radio – augustus 2018
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Punkband 
Ariana Grande – Sweetener (Universal)
Blood Orange – Negro Swan (Domino / V2)
Travis Scott – Astroworld (Epic / Sony)
Nothing – Dance on the Blacktop (Relapse Records)
Interpol – Marauder (Matador / Beggars)
Neil & Liam Finn – Lightsleeper (PIAS)
Israel Nash – Lifted (Loose Music)
77:78 – Jellies (Heavenly / PIAS)
Helena Hauff – Qualm (Ninja Tune / PIAS)
Nicki Minaj – Queen (Young Money / Cash Money Records)