Morrissey – Low In High School (BMG)
Sinds 1988 brengt Morrissey met een zekere regelmaat soloalbums uit, nadat The Smiths een jaar eerder ophield te bestaan. Dat The Smiths het niet overdreven lang volgehouden hebben, een jaar of vijf, heeft alles te maken met diezelfde Steven Patrick Morrissey, want hij (58) is geen makkelijke jongen. Het vleesgeworden cynisme, dat wel. Wanneer je van die humor houdt, heb je een goeie aan ‘m.
Kenmerkend is de wisselvalligheid van Morrisseys albums. Kwalitatief net zo grillig als het fenomeen zelf. Low In High School is zijn elfde soloplaat en een van zijn beste bovendien. Morrissey steekt in grootse vorm. Al geldt dat niet voor alle songs op deze in Rome en St-Remy opgenomen plaat.
Laten we het vooral hebben over de verslavend goeie liedjes op Low In High School, zoals When You Open Your Legs en The Girl From Tel-Aviv Who Would’nt Kneel die net als Israel over het ‘Beloofde Land’ gaan. “The land weeps oil. What do you think all these conflicts are for?”, zingt Morrissey ontspannen in het heerlijk swingende, tegen tango aanschurkende The Girl From Tel-Aviv Who Would’nt Kneel, met dat voortreffelijke pianoriedeltje en de viool, die in de finale voor nog meer vernuft zorgt. En wat te denken van het heerlijk, vrolijk huppelende Spent The Day In Bed. Een met orgelspel geïnjecteerd zondagochtendnummer om ú tegen te zeggen. “Stop watching the news! Because the news contrives to frighten you“, zingt Mozzer.
Narratieve liedjes, zoals ook I Wish You Lonely, dat qua thematiek raakt aan The Smiths’ Unhappy Birthday, van Strangeways, Here We Come (’87).
Home Is A Question Mark, I Bury The Living en All The Young People Must Fall In Love zijn de – hoewel zéker niet slecht – wat zwakkere broeders op Low In High School, dat met negen voltreffers een cijfer scoort waarmee Morrissey zonder meer content zou zijn tijdens zijn high school-periode. Een dikke 8. Een 8+ maken we ervan. De headmaster was ook tevreden geweest. Pieter Visscher
De carrière van de inmiddels 72-jarige Ferry begon alweer 46 jaar geleden toen hij met Brian Eno, Phil Manzanera, Andy Mackay, Paul Thompson en Graham Simpson artrockgroep Roxy Music oprichtte. Het zestal, dat zich als eerste band onderscheidde door stijl en muziek als totaalplaatje te presenteren, scoorde internationale hits met nummers als Love Is The Drug, Avalon, More Than This en de schitterende John Lennon-cover Jealous Guy. In 1983 nam de band een creatieve pauze, die uiteindelijk maar liefst achttien jaar zou duren, waardoor Ferry zich nog meer kon richten op zijn toch al prominente solowerk.
Velvet 4 Sale, het nieuwe werk van Meg Remy aka U.S. Girls, klinkt heerlijk moody, is ritmisch en meeslepend. Remy en mixer/co- producer Steve Charley omarmen een nog warmer en uitdagender geluid in verhouding tot voorganger Half Free uit 2016. Meg Remy is erg productief zo blijkt, op meerdere vlakken; muzikaal, schrijvend en beeldend. Ze zal de aankomende liveshows met achtkoppige band toeren.
