“Deze plaat is donkerder en doordachter”, zegt Joan Wasser over haar nieuwe Joan As Police Woman-album, Damned Devotion (release 9 februari 2018). “De titel is overduidelijk dramatisch, maar het is een onderwerp waar ik mijn hele leven al mee in de knoop zit: hoe leef je een toegewijd leven zonder geobsedeerd te raken of gek te worden?”
Ze staat alom bekend als een opwindende liveperformer met eerlijke teksten Damned Devotion is volgens Wasser de ruwste tot nu toe. Bij deze plaat worden de composities teruggebracht naar de kern. “Ik ben altijd op zoek naar nieuwe manieren om wildere, vrijere songs te creëren”, vertelt ze.
Over de song What Was It Like, voegt ze toe: “Het is duidelijk dat ik geen album kan maken zonder het onderwerp de dood. Mijn beide vaders zijn overleden sinds mijn laatste plaat. What Was It Like gaat over de vader waar ik bij opgegroeid ben, over het feit dat ik hem dankbaar ben voor zijn kalme voelbare aanwezigheid, maar ook al waren we close, ik nooit echt zou weten wie hij was. Ik had vier ouders (Wasser was als kind geadopteerd) en nu zijn er daar drie van overleden. De vragen die ik had willen stellen, maar nooit heb gesteld zullen altijd in mijn hoofd blijven.”
Kun je handsfree bellen? Dan kun je ook in de auto naar Pinguin Radio luisteren, afhankelijk van je abonnement luister je al 20 uur radio voor maar 1 gig per maand! Hoe? Gewoon via onze app!
Vrijdag 10 november kun je genieten van de prachtige nummers van de legende Johnny Cash, want dan staat de Amerikaanse band Church of Cash in De Kroepoekfabriek te Vlaardingen. De band wordt door kenners gezien als de beste Johhny Cash tributeband ter wereld.
CHURCH OF CASH
Church of Cash werd opgericht in Honolulu, Hawaï, in 2010 door Jay Kalk. Na eerder Azië, Amerika en Honolulu met veel succes veroverd te hebben is nu ook De Kroepoekfabriek aan de beurt. Velen zijn geroepen, maar weinigen zijn uitverkoren om The Man In Black te mogen vertolken.
De band heeft zon 130 nummers in hun repertoire zitten en schakelt moeiteloos tussen de rebellie van Folsom Prison Blues en San Quentin, de rockabilly in de tijd van Sun Recordings en het vuur en de broosheid uit de comebackalbums van de American Recordings-reeks. Zeker een aanrader dus!
LOS RANCHEROS
De Vlaardingse Danny Torres is de aanstichter van dit ‘Dead-or-Alive-Combo’. Met Spaanse en Engelse roots schiet deze bebaarde schavuit muzikaal uit de heup. Gedekt door drummer Manfred de Winter, gitarist Martin van der Raad en bassist Rob op ’t Ende. Het met tequila, mescal en bier doordrenkte kwartet maakt country met een vette rock-’n-rollknipoog. De partyband uit Vlaardingen en Schiedam weet iedere kroeg of zaal tot een dampende rodeo om te toveren.
Archive, opgericht door Darius Keller en Danny Griffiths, brengt in 1996 zijn debuutalbum Londinium uit. Met een mix van donkere triphop en (progressieve) rock is de band een autoriteit in het genre. Archive schuwt niet ook andere paden te bewandelen, zo worden uitstapjes gemaakt naar progressieve rock en zijn er klassieke arrangementen te horen in sommige nummers. Vooral het derde album You All Look The Same To Me is een hoogtepunt uit het Archive-oeuvre. De stem van toenmalige zanger Craig Walker gaat perfect op in een soort donkere en psychedelische rock.
Archive bewandelt een zeer gevarieerd en ambitieus carrièrepad. Ze creëren een eigen stijl en durven constant te veranderen. Ook nu is het weer tijd voor een nieuw hoofdstuk in het verhaal van de band die met diverse vocalisten werkt. Begin 2015 kwam het tiende studioalbum van de Britten uit, Restriction, waarvan in hetzelfde jaar nog een remixversie uitkwam, Unrestricted. Indrukwekkend ook is Restriction-voorganger Axiom, een zeven nummers tellend album welke als soundtrack dient voor de gelijknamige korte film. Voor liefhebbers van Massive Attack, Radiohead, Hooverphonic, UNKLE, Steven Wilson en Pink Floyd.
Belgiës grootste heavy music festival Graspop Metal Meeting bulkt van trots bij de aankondiging van zijn eerste headliner voor de 23e editie. Niemand minder dan de legendarische hardrocker Ozzy Osbourne zal tienduizenden metalheads aan het headbangen brengen als afsluiter op zondag 24 juni.
De iconische frontman is een van de invloedrijkste heavymetalzangers en tot op vandaag een van de beste live-entertainers uit de geschiedenis. Ozzy Osbourne komt met zijn Farewell World Tour naar Graspop Metal Meeting 2018. Zijn zesde visite aan Dessel al. Op feestelijke wijze neemt hij zo officieel afscheid van zijn Belgische publiek na een indrukwekkende carrière van vijf decennia. Meer indrukwekkende namen kondigt Graspop Metal Meeting zeer binnenkort aan. De ticketverkoop gaat van start op zaterdag 18 november om 10 uur via ticketmaster.be en proximusgoformusic.be.
Vijf decennia. 18 262 dagen. Meer dan 2500 shows. Tijdens zijn aankomende afscheidswereldtour, viert Ozzy Osbourne – Rock & Roll Hall of Fame lid en Grammy® winnende zanger en songwriter – meer dan vijf decennia als performer (zowel als soloartiest, als leadzanger van Black Sabbath opgericht in 1968). Op deze tour, met data verwacht tot in 2020, zal de legendarische artiest nog één maal naar alle uithoeken van de aardbol reizen. Daarna trekt hij een streep onder het wereldwijde touren. Al zal Ozzy Osbourne zich ongetwijfeld nu en dan nog wel een keer laten verleiden tot een beperkt aantal exclusieve live shows hier en daar. Ozzy wordt op zijn afscheidstour vergezeld door oude getrouwen: Zakk Wylde (gitaar), Blasko (bas), Tommy Clufetos (Drums) en Adam Wakeman (keyboards).
“People keep asking me when I’m retiring,” zegt Ozzy. “This will be my final world tour, but I can’t say I won’t do some shows here and there.”
Graspop Metal Meeting is verheugd en vereerd deel uit te maken van Ozzy Osbourne’s Farewell World Tour. Gooi je metal-horns in de lucht en zet je nekspieren aan het werk, want Ozzy neemt zondag 24 juni officieel afscheid van zijn Belgische fans in Dessel.
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.
De kroniek van de nieuwe muziek
Door Robert van Gijssel
Natuurlijk, de Nederlandse pop doet het goed. Vooral in eigen land. Kijk naar de eindeloze reeks optreden van de Utrechtse band Kensington in de Ziggo Dome. Of naar Chef’ Special en De Staat, of de Nederlandse hiphop.
Maar buiten de landsgrenzen houdt het succesverhaal van bijvoorbeeld zo’n band als Kensington vaak snel op. Waarom? Omdat ieder omringend land wel een band als Kensington of Chef’ Special in huis heeft. Funkende liedjesrock met stadiongalm is nu eenmaal geen uniek bandgeluid, dat de wereld kan veroveren. Al gaat Chef’ Special het toch nog eens dapper proberen in de Verenigde Staten – we hopen er het beste van.
Het wordt interessant als een band héél anders klinkt dan welke andere band, in welk land dan ook. Kijk naar Klangstof, dat met unieke elektronische indiepop met bovendien veel dancegevoel de wereld overgaat, van Groot-Brittannië tot de Verenigde Staten. Of naar de psychedelische, tribale trancerock van My Baby. Die hebben ze ‘daar’ niet, waar dat ‘daar’ dan ook moge wezen. Klangstof en My Baby speelden op grote festivals, van het Amerikaanse Coachella tot het Britse Glastonbury en Isle of Wight. Dat doet voorlopig niemand ze na – behalve natuurlijk onze grote dancejongens van Martin Garrix tot Oliver Heldens, maar dat is weer een heel ander spelveld.
De afgelopen weken verschenen een paar bijzondere Nederlandse platen, die best eens grensoverschrijdend zouden kunnen worden. Omdat ze allemaal – in héél uiteenlopende genres – net even anders klinken, en niet als iets dat je al zo veel vaker had gehoord.
De plaat Luwten bijvoorbeeld, van de gelijknamige band rond zangeres en multi-instrumentalist Tessa Douwstra. De single Go Honey ging al rond op de internationale popblogs, en dat zal de debuutplaat ook overkomen. Die staat namelijk vol met dromerige folkliedjes en subtiel gearrangeerde pop, die ons echt even toespreekt in een andere taal. Omdat er, volgens recensent Gijsbert Kamer, bijvoorbeeld in ieder nummer een klein prikkelend accent is aangebracht, dat de aandacht grijpt. Luister naar de ‘minimal piano’ in het intro van In Over my Head, dat de hamerende opmaat is naar een prachtig aanzwellend kamerpopliedje. Uniek.
En dat is toch ook de Nederlandse deathmetalband Sisters of Suffocation, die – u raadt het al – geheel uit vrouwen bestaat. En ja, dat is bijzonder in het genre van de morbide en technische stuntmetal. En dus worden ook de Sisters opgepikt buiten de grens. En niet alleen omdat het weer eens wat anders is: vier vrouwen tesamen in één bandje, in een door mannen gedomineerd genre. Ook omdat de grunt van zangeres Elsemiek Prins werkelijk prachtig is, want lekker duister en luguber en dynamisch bovendien. In een origineel en intens nummer als I Am Danger schakelt zij lenig tussen die diepe doodsbrul en een hoog krijsend schreeuwgeluid uit de hardcore. Een spannende plaat, die in de niche van het genre ook écht opvalt.
En dat doet de Nederlandse americanazanger JW Roy natuurlijk ook, maar hij is het gewend. Roy doet al langer mee in het internationale rootscircuit, en met zijn nieuwe plaat A Room full of Strangers kan hij trots op tournee – gelukkig eerst in eigen land. Het album schiet heen en weer tussen rockende country, Tex-Mex en kampvuurballades, maar wordt bij elkaar gehouden door de thematiek in de teksten. Roy maakt de balans op van zijn leven, na het overlijden van zijn vader. Dat doet hij, bijvoorbeeld in het nummer The Big Chief, bij mooie poëtische teksten en dus steeds precies het goede sentiment.
Ook mooi, en óók best verrassend: de eerste plaat met eigen liedwerk van de Britse dj en producer Dave Clarke, getiteld The Desecration of Desire. En de meesterlijke verleidingskunsten van de r&b-zangeres Kelela, op haar plaat Take Me Apart.
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
Dave Clarke – The Desecration of Desire (Skint/BMG) De Britse dj en producer Dave Clarke, die al zo’n tien jaar in Amsterdam woont en werkt, is een gigant op het gebied van de hardere technostijlen. Zijn muzikale inspiratiebronnen reiken verder dan die van de elektronische dansmuziek alleen.
Door: Robert van Gijssel
Dat liet hij al horen in zijn VPRO-radioprogramma White Noise en nu ook op zijn eerste plaat met eigen liedwerk. The Desecration of Desire is een plaat met liedjes, met gezongen bijdragen van bijvoorbeeld de Amerikaan Mark Lanegan. Bijzonder om Lanegan, ooit zanger van de grungerockband The Screaming Trees, te horen als vertelstem in het stampende technopopnummer Charcoal Eyes (Glass Tears), dat herinneringen oproept aan de donkere synthpop en new wave van de jaren tachtig.
Dat tijdperk is duidelijk favoriet bij Clarke, die hint naar industriële ‘body music’, punk en postpunk, maar toch ook een heel eigen sound neerzet in dreigende want aardedonkere electrotracks als Frisson en Is Vic There?. In plaats van gitaren laat Clarke de bassynthesizers scheuren en knetteren, bij machinale technobeats en dreunende dubbaslijnen van bijvoorbeeld het nummer I’m Not Afraid, een koel en door zangeres Anika ijzig voorgedragen hoogtepunt van de plaat.
Curtis Harding – Face Your Fear (ANTI-/Epitaph) Met het overlijden van zowel Sharon Jones als Charles Bradley heeft de hedendaagse retrosoul een flinke deuk opgelopen. Gelukkig hebben we Curtis Harding nog, de Amerikaanse zanger-gitarist die in 2014 zo veel indruk maakte met zijn album Soul Power.
Door: Gijsbert Kamer
Daarop was in een aantal rauwe nummers te horen dat hij behalve van rapper-zanger CeeLo Green ook veel had opgestoken van de samenwerking met Cole Alexander van punkrockband de Black Lips. Op Face Your Fear is de sound gepolijster.
Daar zal producer Danger Mouse zeker debet aan zijn geweest, maar wees niet bevreesd: het tweede album van Curtis Harding was het wachten meer dan waard. Echt gladjes wordt het nergens, de productie is zwoel, warm en gelardeerd met een strijkje waar nodig.
In het sterke openingsnummer Wednesday Morning Atonement sluiten de romige arrangementen en de krachtige stem van Harding een mooi verbond. Ook de falset van Harding werkt goed in het titelnummer. Op het northernsoulstampertje On and On kan gedanst worden, net als op het door een Motownbeat gedreven Need Your Love. Tegen het eind lijkt Harding even door zijn songs heen, maar het sluitstuk As I Am is een fraaie slijper in de beste Muscle-Shoalstraditie.
Op 21 november zal Curtis Harding in Paradiso ongetwijfeld wat ruwer te werk gaan dan op deze nieuwe, tintelend mooi verzorgde plaat. Zijn liedjes zullen er beslist tegen bestand zijn.
Colleen – A Flame My Love, A Frequency (Thrill Jockey/Konkurrent) Het zou een plaat of vier duren voordat de Franse Cécile Schott (Colleen) haar instrumentale ambientachtige muziek zou verrijken met haar mooie, wat omfloerste stem.
Door: Gijsbert Kamer
Op haar zesde album heeft Colleen de beenviool weggelaten, het instrument waaruit ze – vanaf het begin van deze eeuw – zulke spannende elektronisch bewerkte muziek wist te halen.
Ervoor in de plaats komt de Septavox-synthesizer, die een geluid voortbrengt als een soort onderwaterklokkenspel. De wonderlijke muziek van zowel Arthur Russell (de minimalistische kant) als Stereolab (het exotische popgevoel) is nooit ver weg.
En als Colleen gaat zingen, komt ook de betreurde Trish Keenan (1968 – 2011) van Broadcast in beeld. De toon van de muziek is licht, maar lichtvoetig zijn de composities bepaald niet. Heel lang voel je een soort spanning en dreiging die uiteindelijk verdampt in de schoonheid van het samenspel tussen stem en synthesizer. Heel bijzonder.
JW Roy – A Room Full of Strangers (Royal Family Records) Net als je denkt dat het stormpje van de Nederlandse country wat is gaan liggen, zeilt er weer een plaat binnen van Jan Willem – oftewel JW – Roy, een van de hoogwaardigheidsbekleders van de nederamericana.
Door: Robert van Gijssel
Roy trekt de luisteraar de plaat binnen met zijn warme maar toch ook wat nasale vertelstem, die je per nummer hoger gaat waarderen. Vooral in een aangrijpend en intiem nummer als Broke Brothers, waarin JW en zijn broer Jeroen de vergankelijkheid bezingen bij mijmerende accordeons en tingelende gitaartjes.
Het overlijden van vader Roy is een terugkerend thema op de plaat, en het slotnummer The Big Chief is een mooi gezongen grafdicht, dat dankzij de weidse piano en klaaglijke viool precies het goede sentiment meekrijgt.
A Room Full of Strangers is een plaat van vele stemmingswisselingen; in Right Or Ride Along rocken Jan Willem Roy en zijn vaste band The Royal Family stevig door bij echoënde surfgitaren en een stoempende bas, en in Riddle of the Sands doet Roy zelfs even mystiek aan – het zal de jengelende sitar zijn. Prachtig is in dit nummer de vocale bijval van de engelenkeeltjes van het Nederlandse duo Tangarine.
Luwten – Luwten (Double For Me/Eigen beheer) Hoe goed het ook gaat met de Nederlandse popmuziek, hoeveel mooie platen er ook verschijnen en hoeveel digitale records er wekelijks ook verbroken worden, er is maar heel weinig dat echt nieuw of anders klinkt.
Door: Gijsbert Kamer
Daarom alleen al een hartelijk applaus voor het debuut van Luwten. De naam gaat al sinds januari rond, ook op internationale blogs, want Luwten maakte indruk op festivals als Eurosonic/Noorderslag en Into The Great Wide Open. De single Go Honey kreeg de nodige aandacht en nu is er een album. Een wonderschone popplaat waarop enigszins dromerige folk een prachtige combinatie vormt met verstilde elektronica en subtiele, bijna verontschuldigende percussie.
Tessa Douwstra is de vrouw achter Luwten. Ze tekende voor de composities, zingt de liedjes en speelt diverse instrumenten. De inbreng van Frank Wienk (bekend als Binkbeats), die zorgvuldig de zwevende beats, trillende xylofoons en zoemende gitaren rangschikte, maakt de plaat af.
Wienk, die onder meer percussie speelde bij Kyteman, levert precisiewerk. De details in de productie zijn prachtig. De zachtaardige elektronische arrangementen kleuren mooi bij Douwstra’s wat dromerige, soms omfloerste stem. Elk liedje krijgt subtiel een net wat ander kleurtje. Heel mooi werkt het stukje klassieke ‘minimal’ piano in In Over My Head, of het mysterieuze krakende intro van No Ifs. Mooie, dromerige muziek die nooit alleen maar mooi wil klinken. Altijd is er een klein accent dat prikkelt. Een stukje elektronica of percussie. Nooit opdringerig, maar net opvallend genoeg om de aandacht vast te houden.
Sisters of Suffocation – Anthology of Curiosities (Suburban Records) Een vrouwelijke oppergrunter in een deathmetalband, dat is niet uniek. Denk maar aan een band als het Zweedse Arch Enemy, die immer wordt aangevoerd door een brullende damesstrot.
Door: Robert van Gijssel
Maar een geheel uit vrouwen samengestelde deathmetalband, dát is wel bijzonder. Zo’n mirakel komt natuurlijk weer uit Nederland, waar het respectabele genre van de technische turbometal nog altijd een factor van belang is.
De Sisters of Suffocation zijn al een paar jaar een verfrissende verschijning in het metalclub- en festivalcircuit, en het werd tijd voor een stevige debuutplaat. Die ligt met Anthology of Curiosities in het cd-schap. Nummers als de overrompelende binnenkomer Shapeshifter voldoen in vele opzichten aan de eisen die het genre nu eenmaal stelt: donderende ‘blast beats’ in moordend tempo, hakkende gitaarriffs die dat tempo proberen bij te benen en natuurlijk die lugubere grunt uit de onderbuik.
De brul van Elsemiek Prins is prachtig; bruut, donker en volumineus. In tracks als I Am Danger en Limb From Limb schakelt zij dynamisch tussen diepe grunt en hoog krijsende angstschreeuw.
Maar de Sisters doen meer met de kunst van de death metal. Zij slaan gaten in de muur van geluid, met hier en daar wat zuivere en melodieuze uitweidingen op de gitaar (zoals in topnummer I Swear), of sinister lispelende stemmen die ons iets engs willen influisteren. Als de drums en gitaren er daarna weer in beuken, gaan de nekharen steeds net wat hoger overeind staan.
Het maakt dit debuut speels en spannend, en nergens heb je het idee dat hier een genregetrouwe invuloefening is volbracht. Dit bandje is klaar voor een internationale doorbraak in het wreedste metalcircuit.
Kelela – Take Me Apart (Warp/V2) Samen met onder meer SZA en FKA Twigs is de Amerikaanse Kelela een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de nieuwe lichting r&b zangeressen. Ook Kelela (Milanekristos) werkte de afgelopen jaren nadrukkelijk aan een eigen, knisperende, door elektronica gedomineerde eigen sound.
Door: Gijsbert Kamer
Haar eerdere singles en het mini-album Hallucinogen (2015) klonken al veelbelovend, het debuutalbum Take Me Apart laat een even zelfverzekerd als vernieuwend geluid horen.
De productie is in handen van onder anderen Arca, die de lagen elektronica nogal eens van spannende percussie voorziet. De elektronica, waarin de fraaie, vaak zwoel en verleidelijk klinkende stem van Kelela is gebed, klinkt geen moment afstandelijk of kil. Hoe voller en grootser de arrangementen, hoe meer warmte afstraalt van de liedjes, waarin Kelela zich als een wellustige minnares presenteert. Soms als bedrogene, belust op wraak, maar meestal als genotszoeker. “You don’t know my bed/Well tonight you might find out”, zingt ze in het titelnummer.
Janet Jackson ten tijde van The Velvet Rope (1997) is een referentie, ook door de vergelijkbare manier van zingen. Maar veel van de echt schitterend geproduceerde liedjes roepen ook Marvin Gaye’s Let’s Get It On in herinnering. Zoals Gaye 45 jaar geleden strijkers vol en zwoel liet klinken, zo welluidend zijn de opgestapelde synths bij Kelela.
Meesterlijke verleidingskunsten worden er op Take Me Apart tentoongespreid, zowel in de muziek als in de teksten. Kelela’s bijdragen op de platen van Solange en Gorillaz deden het verlangen naar haar echte eigen debuut groeien. Op Take Me Apart worden alle beloften ingelost.
Quiet Hollers – Amen Breaks (Goomah) Ze zijn een beetje een Nederlandse ontdekking, de rockband Quiet Hollers uit Louisville, Kentucky. Dat even naargeestige als bloedmooie liedje Mont Blanc, afkomstig van het titelloze tweede album uit 2015: híér hadden we het vorig jaar ineens in de smiezen. In de VS kende vrijwel niemand de band van frontman Shadwick Wilde.
Door: Menno Pot
Bij het verschijnen van de nieuwe plaat Amen Breaks is dat nog steeds zo: de Europese tournee van oktober en november telt vijftien optredens, waarvan acht in Nederland.
Amen Breaks is een veel beter album dan het vorige, waarop de singles er nog bovenuit staken. Het is melodieus en melancholiek, intelligent geschreven, meeslepend gespeeld. Als Wilde met kalme stem een roestbruin liedje zingt (Heavy Rings) denk je aan The National; als het tempo en Wildes stem omhoog gaan, is Band of Horses dichtbij (Pressure), maar bovenal begint zich een authentiek soort Quiet Hollers-schoonheid uit te kristalliseren: desolate pracht als in Funny Ways of The Path, met prachtig vioolspel van Aaron West.
Liam Gallagher – As You Were (Warner) Na de implosie van Oasis (2009) pakten de nieuwe projecten van de broers Gallagher ongeveer uit zoals verwacht. Noel Gallaghers High Flying Birds: goede songs, maar soms een tikje saai. Liams band Beady Eye: veel branie, maar qua tunes houdt het niet over.
Door: Menno Pot
Drie jaar na het verscheiden van Beady Eye debuteert de jongste Gallagher onder zijn eigen naam. De woorden waarmee hij zijn interpunctieloze twitterberichten pleegt af te sluiten, promoveerde hij tot albumtitel: As You Were, ‘op de plaats rust’.
Het album verrast op het eerste gehoor totaal niet: typisch Liam, véél Beatles-verwijzingen (in zowel muziek als tekst) maar nooit zo goed als Oasis, dus wat moeten we ermee? Het zou een oneerlijk vonnis zijn, want Liam verdient voor dit album wat meer krediet.
De opening Wall of Glass is écht een lekkere song. Greedy Soul stampt fijn door. For What It’s Worth is een mooie ballad. Aan het eind zit I’ve All I Need, een rustig liedje van een tevreden mens, mooi van melodie en (zoals wel meer) aangenaam beheerst gezongen.
Met zijn producers Greg Kurstin en Dan Grech-Marguerat creëerde Liam een lichte sound, eleganter dan het massieve geluid van de twee rockbands op zijn cv. Zo goed als Oasis rond 1995? Natuurlijk niet, maar voor de High Flying Birds van zijn broer doet ‘Liam solo’ hier niet onder. Dat zal hij graag horen.
John Carpenter – Anthology (Sacred Bones Records/ Konkurrent) Het heavy-platenlabel Sacred Bones verraste soundtrackliefhebbers drie jaar geleden met een paar mooie verzamelingen. Op de serie Lost Themes speelde filmmaker en componist John Carpenter met zoon Cody nooit gebruikte thema’s uit zijn eigen filmcatalogus. De platen werden cultkrakers en Carpenter (69) kon zomaar op wereldtournee.
Door: Robert van Gijssel
Wat nog ontbrak, was een compilatie met grote en dus wel gebruikte herkenningsmelodieën uit horrorfilms van The Thing tot Halloween en The Fog. Gelukkig, die is er nu wel, en alweer uitgebracht bij Sacred Bones. Vader en zoon Carpenter speelden de thema’s voor deze compilatie opnieuw in en dus klinken de scheurende metalgitaren in de herkenningstune van In The Mouth of Madness vol en net wat gemener. De synthesizers en piano in het huppelende melodietje uit The Fog resoneren warm en weldadig.
In deze stukken hoor je de kracht van Carpenters muziek: geniaal in eenvoud en ogenschijnlijk onschuldig, maar op een vreemde manier dreigend, vooral dankzij het gebruik van precies de goede analoge synthesizers naast dissonante en goedkoop rockende gitaren. Een ultieme horrorscoreverzameling en de verplichte aanvulling op de eerder uitgebrachte Lost Themes.
—
Luister hier naar de vorige editie! Volkskrant Radio – oktober 2017
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
LCD Soundsystem – American Dream, The National – Sleep Well Beast, Protomartyr – Relatives in Descent, The Dream Syndicate – How Did I Find Myself here, Ariel Pink – Dedicated to Bobby Jameson, Meridian Brothers – Dónde Estás Maria, Mount Kimbie – Love What Survives, Bicep –Bicep, Steffi – World of the Waking State enSatyricon – Deep Calleth upon Deep.
Eindelijk is daar Luwten, het langverwachte solodebuut van Tessa Douwstra (Orlando, Wooden Saints) De single Go Honey gooide enige tijd geleden al hoge ogen, maar een album bleef maar uit. En dat terwijl het toch al enige tijd af was! Althans, dat vermoeden wij, want live bracht Luwtende nummers die erop staan al volop ten gehore. Bijvoorbeeld als voorprogramma van Eefje de Visser – waarmee de muziek, maar ook Douwstra’s stem wel gelijkenis mee heeft, zij het dat de nummers van Luwten niet Nederlandstalig zijn. Excuseer ons daarom voor ons Engels, want the devil was in the details. En Douwstra en producer Frank Wienk (BINKBEATS) bogen zich tot op het laatst over de kleinste details om de plaat áf te maken. Het resultaat is er naar!
Luwten doet haar naam direct eer aan op openingsnummer Difference, want de schoonheid van dit nummer lijkt nog wel meer te liggen in de stilte tussen de noten dan in de noten zelf. Het nummer begint zacht, zwelt langzaam aan om weer even in te binden voordat naar een ingehouden climax wordt toegewerkt. Via Go Honey belanden we bij Element Of Surprise, dat ook al zo mooi is opgebouwd en dat broeierig en toch lichtvoetig klinkt. Het gaat vrijwel naadloos over in Pinball, dat minder luchtig, wat donkerder klinkt met een bijna new-ageachtige toets. Dat tegen een fijne beat aan schuurt, zonder echt dansbaar te worden.
Ondertussen is wel duidelijk dat Luwten speelt met subtiliteit, waaruit blijkt dat klein ook groots kan zijn. Hoewel veelvuldig ingetogen, pakt ze toch dikwijls fors uit. Zo kabbelt het jazzy No Ifs bijna plechtig voort, terwijl de luisteraar op Indifferencemet krachtige instrumentale uithalen bij de les wordt gehouden. Het wonderschone Double For Me roept blijde herinneringen op aan de rustige nummers van Everything But The Girl, waarna onvermoeibaar een sprong wordt gemaakt naar het meest uptempo nummer van Luwten, In Over My Head, dat verder wordt getypeerd door een lange in- en outro en staccato zang. Via laatste single We Talk, naderen we het einde van een dijk van een debuutalbum. Dat zoveel aandacht is besteed aan details is echt toe te juichen. Het is dan ook een aanrader om het album met een goede koptelefoon op te beluisteren. De luisteraar zal dan niet anders kunnen dan bekennen dat de diverse subtiele laagjes nauwgezet op elkaar aansluiten, wat ten laatsten male wordt bewezen op slotnummer Fits Like A Glove.
Luwten levert met Luwten een evenwichtige popplaat af, die eigenzinnige folkliedjes prachtig weet te verpakken in een elektronisch jasje, waarbij zowel klank als stilte volop de ruimte krijgen. Tekst Muzine | Theo Stepper
Precies een jaar na de release van zijn debuut kondigt Balthazar-frontman Maarten Devoldere alweer zijn tweede langspeler al aan. Het album, genaamd Warhaus, met daarop de singles Mad World en Love’s A Stranger is 3 november verschenen. 17 november speelt Warhaus in de Rotterdamse popzaal Annabel. Support door Faces On TV
Warhaus is het nieuwe project van Maarten Devoldere, het linkerbrein achter Vlaamse indiepopvedetten Balthazar. Balthazar ging altijd een, relatief gezien, democratisch samenwerkingsproces aan, terwijl Warhaus het tegenovergestelde is. Bij Warhaus laat Devoldere doelbewust zijn ego ontketenen, om meer creatieve risico’s nemen.
Onder de noemer ‘Breder dan klassiek’ toert strijkorkest Amsterdam Sinfonietta in januari 2018 door het land met rapper/zanger Typhoon en special guest Jef Neve. Inmiddels begint het programma vorm te krijgen.
Naast een geheel eigen versie van een paar klassiekers zoals When I Grow Too Old, uit de film The Night is Young uit 1935, vernieuwt Typhoon voor de show een aantal van zijn nummers en brengt het gezelschap verder bekende Typhoon-songs als Hemel Valt en Niets Verwacht ten gehore. Ook staan er nummers op het programma die Typhoon het afgelopen jaar samen met Jef Neve, de succesvolle Belgische jazzpianist, heeft geschreven en die nog maar twee keer in intieme setting zijn uitgevoerd. Alles wordt speciaal voor de tournee gearrangeerd.
Met de jaarlijkse concertreeks ‘Breder dan klassiek’ gaat strijkorkest Amsterdam Sinfonietta een samenwerking aan met artiesten van buiten de klassieke wereld, waarbij beide partijen uit hun comfortzone stappen. Elk jaar weer zorgt de kruisbestuiving, met in de laatste editie Rufus Wainwright, voor uitverkochte zalen. De komende tour met Typhoon en special guest Jef Neve brengt het gezelschap onder meer naar Zwolle, Groningen, Enschede en Rotterdam. De voorverkoop is reeds van start gegaan.
TYPHOON
Typhoon gooide hoge ogen met zijn album Lobi Da Basi, waarvoor hij o.a. twee Edisons ontving, en is tevens een geliefde live performer. Dat bewees hij samen met zijn Titanenband op nagenoeg álle podia in ons land. Hij speelde op festivals als Lowlands, Pinkpop en North Sea Jazz, verkocht al zijn clubshows uit, stond twee keer in een uitverkocht AFAS Live (Heineken Music Hall) en was huisband bij DWDD.
Typhoons werk is spannend, impulsief en grensverleggend. En passant ontstaan de meest ongebruikelijke muzikale combinaties tussen stijlen als blues, surfrock, jazz, hiphop, chansons en soul.
Voor de zomer sloot Typhoon zijn uitverkochte theatertour Moro Lobi af, waarin hij zichzelf uitdaagde om in een theatersetting zijn bijzondere reizen over de wereld en in de muziek te delen.
JEF NEVE (special guest)
Pianist Jef Neve is de succesvolste Belgische jazzmuzikant van het moment. In zijn composities komt zijn klassieke opleiding tot uiting, evenals zijn affiniteit met de muziek van Joni Mitchell, Radiohead en leermeester Brad Mehldau. Hij toerde o.a. met artiesten als Gabriel Rios en José James. Na enkele platen als trio verscheen eind 2014 Neve’s eerste soloalbum, One, gevolgd door zijn nieuwste album Spirit Control in maart van dit jaar. In oktober 2017 won Neve op het Film Fest Gent de World Soundtrack Award voor Beste Score voor een Belgische Productie, voor zijn score van de film Sprakeloos.
AMSTERDAM SINFONIETTA
Amsterdam Sinfonietta is in 1988 opgericht en inmiddels is het uitgegroeid tot een dynamisch en virtuoos ensemble dat optreedt over de hele wereld. Het strijkorkest speelt onder leiding van artistiek leider Candida Thompson en wordt geroemd om zijn innovatieve programmering en hechte samenspel.
Met de jaarlijkse ‘Breder dan klassiek’ tour deelden ze eerder het podium met o.a. Wende, Patrick Watson, De Dijk en Rufus Wainwright.
BREDER DAN KLASSIEK TOUR
Do 4 januari 2018, Arnhem, Musis
Vr 5 januari 2018, Zwolle, Theater De Spiegel
Za 6 januari 2018, Leiden, Stadsgehoorzaal
Ma 8 januari 2018, Groningen, De Oosterpoort
Di 9 januari 2018, Amsterdam, Het Concertgebouw
Wo 10 januari 2018, Utrecht, TivoliVredenburg
Vr 12 januari 2018, Tilburg, Concertzaal
Za 13 januari 2018, Eindhoven, Muziekgebouw Eindhoven
Zo 14 januari 2018, Enschede, Muziekcentrum
Di 16 januari 2018, Heerlen, Theater Heerlen
The National is een geval apart. De band uit Brooklyn debuteert in 2001 heel veelbelovend en presteert per plaat beter. Na album twee kunnen ze hun baan opzeggen en fulltime muziek gaan maken. Het zal echter nog even duren voordat er echt sprake is van een doorbraak.
Recensenten komen superlatieven tekort, de nieuwe singles worden miljoenen keren aangeklikt op de streamingsdiensten en de clips trekken heel veel bekijks op YouTube. Ter illustratie van de populariteit van de New Yorkers momenteel in ons land, The National stond vorige week tweemaal in een uitverkochte AFAS Live en Day I Die kwam daar erg goed uit de verf.
Op zich is dit allemaal best bijzonder, want er zijn niet veel bands met zo’n carrièreverloop, maar wat The National echt tot een geval apart maakt, is dat de band dit eclatante succes heeft bereikt met wat je toch wel stemmige muziek mag noemen. Ook de single, Day I Die (de titel alleen al) is absoluut ongeschikt voor feesten en partijen. De meeste acts die in de AFAS Live staan bieden wel wat luchtiger vermaak dan de band van de gebroeders Dessner, Devendorff en Matt Berninger. En hebben vaak een kortere adem.
Dave Clarke – The Desecration of Desire (Skint/BMG)
Curtis Harding – Face Your Fear (ANTI-/Epitaph)
Colleen – A Flame My Love, A Frequency (Thrill Jockey/Konkurrent)
JW Roy – A Room Full of Strangers (Royal Family Records)
Luwten – Luwten (Double For Me/Eigen beheer)
Sisters of Suffocation – Anthology of Curiosities (Suburban Records)
Kelela – Take Me Apart (Warp/V2)
Quiet Hollers – Amen Breaks (Goomah)
Liam Gallagher – As You Were (Warner)
John Carpenter – Anthology (Sacred Bones Records/ Konkurrent)
Luwten – Luwten (Double For Me Recordings)
