Category: Recensies

The Sophs – Goldstar

The Sophs – Goldstar (Rough Trade)

Verscheidenheid geeft kleur aan het leven. Op muzikaal gebied sowieso. Neem nou dit sprankelende debuut van het uit Los Angeles afkomstige zestal The Sophs. De alternatieve rock van de Amerikanen schiet alle kanten op.

Op een album waar geen misperen zijn te ontdekken. Met een glansrol voor Ethan Ramon. De sterk articulerende frontman, die alle kanten op wil en ook kán met zijn stem. Geestdrift, pure liefde en alles daar tussenin. Het is smullen.

Over die verscheidenheid: “Elke keer dat we van genre veranderen, doen we dat in een wanhopige poging om de wereld ons te laten begrijpen”, aldus Ramon. De forse knipoog naar werk van de Belgische surrealist René Magritte op de albumhoes is tekenend.

Een song als They Told Me Jump, I Said How High is ronduit verslavend en verraadt dermate veel vakmanschap dat we nu al benieuwd zijn naar de opvolger van het briljante Goldstar. Dat The Sophs met hun opwindende mix van onder meer pop, rock, punk, funk, country, latin én de meesterlijke vocale acrobatiek van Ramon heel erg groot worden staat vast. Sensationeel debuut. Pieter Visscher

The Blackouts – Ray Gun

The Blackouts is een opkomende band van de Amerikaanse oostkust, met wortels in zowel Philadelphia als New York City. De zeskoppige formatie begeeft zich in het indie- en alternatieve rockcircuit en wordt qua sound vaak vergeleken met bands als The Strokes, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand. Maar wij horen vooral (heel veel) Strokes.

De band bouwt gestaag aan een reputatie met een geluid dat rauw, energiek en ongepolijst aanvoelt. Denk aan snelle gitaren, rammelende energie en een live-uitstraling die eerder draait om intensiteit dan perfectie. Van zweterige clubvloeren tot uitverkochte shows: The Blackouts laten zich kennen als een band die vooral doet wat goed voelt, zonder het al te strak af te kaderen.

Met ‘Ray Gun’ hebben ze onlangs hun eerste single uitgebracht, in samenwerking met Universal Music Group (Bungalo Records). Voor de opnames reisde de band af naar het Verenigd Koninkrijk, waar ze werkten met producer Gordon Raphael, bekend van onder meer The Strokes en Regina Spektor. De track is een energieke en toegankelijke indierocksong en vormt de eerste voorbode van hun aankomende debuutalbum.

Mary In The Junkyard – Crash Landing

Het Britse Mary In The Junkyard begon veelbelovend.

Al snel bleek echter dat het bereik van de band beperkt bleef tot liefhebbers van spooky fluister-indie met laten we het voorzichtig ‘aparte’ meisjeszang noemen. Zelf spreekt men van ‘angry, weepy chaos rock’. Maar wie weet hebben we de band uit Londen te vroeg afgeschreven. Nieuwe single Crash Landing is nog steeds geen uitbundige rocksong, maar een sfeervol nummer met een mooie spanningsboog. Clari Freeman-Taylor zal nooit een shouter worden. Haar sp(r)ookjesprinsessenstem past echter perfect in dit feeërieke decor. En al duurt het nummer ruim 5 minuten, het einde komt toch nog te snel. Het debuutalbum van Mary In The Junkyard, Roll Model Hermit volgt later dit jaar.

Widowspeak – If You Change

Het intro doet sterk aan R.E.M. Denken en de rest van If You Change van Widowspeak ook wel. Als Michael Stipe een meisje was geweest.

De naam van Neil Young dringt zich ook op wanneer Molly Hamilton even plaats maakt voor de gitaarsolo van haar partner Robert Earl Thomas. Het handelsmerk van Widowspeak is en blijft sfeer, die is op If You Change weer mooi ingetogen en breekbaar. Widowspeak, dat oorspronkelijk uit Tacoma, Washington komt, maar tegenwoordig resideert in Brooklyn, New York is alweer toe aan hun zevende langspeler. Die gaat Roses heten en lijkt op basis van eerste single, If You Change iets country-achtiger te worden dan haar voorgangers.

Gladie – I Want That For You

Gladie is een rafelrockband uit Philadelphia.

Vijf jaar geleden hebben we ook al eens iets van ze gedraaid, maar dat is eerlijk gezegd niet blijven hangen. Of dat met I Want That For You wel gaat gebeuren, zal de tijd leren. Maar het zou zo maar kunnen. Gladie heeft twee belangrijke troeven. Zangeres Augusta Koch, die gezegend is met een heerlijke rock ‘n’ roll stem, een beetje hees maar toch scherp en helder. En gitarist Matt Schimelfenig die een mooie sound paart aan een goede techniek. In de persoon van Jeff Rosenstock heeft Gladie ook de juiste producer gevonden. Jeff, die kan bogen op ruime ervaring in de punk/skate/indie scene heeft de band geholpen hun songs te stroomlijnen met behoud van de ruige randjes.

Soda Blonde – Suit & Tie

Als je er van houdt is er weinig mis met de oudere songs van Soda Blonde.

De eerste twee albums van de band uit Dublin zijn gevuld met verzorgde popsongs die qua stijl ergens tussen pop en rock inzitten; een gladde Cranberries zeg maar. De band, die voortkomt uit Little Green Cars werd er redelijk succesvol mee. Geen reden dus om het roer om te gooien. Maar dat hebben ze op nieuwe single Suit & Tie wel degelijk gedaan. De doorgaan beschaafd zingende Faye O’Rourke toont zich op de nieuwe single een expressieve vertolkster.  Ook de instrumentale omgeving waarin ze haar kunsten vertoont is een stuk spannender dan voorheen. Een rafelige synthesizer geeft Suit & Tie zelfs een industrieel geurtje. Soda Blonde kan nog steeds terugkeren naar kalmere wateren, maar als ze de koers van Suit & Tie aanhouden ga je ze nog wel vaker bij ons horen.

The Afghan Whigs – House Of I

Na een kluitje covers komt Afghan Whigs eindelijk weer eens met een nummer uit eigen keuken.

De eerste indruk van House of I is hoe energiek de band van Greg Dulli klinkt. Terwijl het toch echt geen jonkies meer zijn. Afghan Whigs uit Cincinatti viert dit jaar zijn 40ste verjaardag. Maar te horen is dat dus niet. Naast energie is er ook nog volop inspiratie. House Of I komt met een stevig rockende gitaarpartij en ook het Sympathy For The Devil koortje is goed gevonden. Met een lengte van krap 3 minuten laat de band de luisteraar ook verlangend naar meer achter. Hopelijk komt dat meer in de vorm van een nieuw album. Daarover wordt in de persberichten echter nog niet gerept. Wel staat er een optreden gepland op 10 juli op het Cactus Festival in Brugge. Dat is het eerste en vooralsnog enige optreden van de Whigs in Europa.

Future Islands – Sail

Future Islands bestaat 20 jaar.

De band viert dit heugelijke feit met de release van een compilatiealbum: From A Hole in The Floor to a Fountain of Youth met daarop een verzameling demo’s, b-kantjes, afvallers en andersoortige songs die nooit eerder het daglicht hebben gezien. Een daarvan is Sail, een ingehouden ballad met beschouwende praatzang van Sam Herring. Sail klinkt fris en nieuw en niet als vreemde eend of miskleun. Het geeft aan dat de muziek van de band uit North Carolina a) tijdloos is en b) van constante kwaliteit.

Cosey Mueller – Der Politiker

Die gute alte neue welle leeft nog steeds of weer blijkens Der Politiker van Cosey Mueller.

Wij kennen Cosey nog niet en onze oosterburen ook nog niet echt, maar de dame uit Berlijn werkt hard om daar verandering in te brengen. Der Politiker is de eerste single van wat haar vierde album moet gaan worden. Luisteraars die de roemruchte jaren 80 hebben meegemaakt zullen zich bij het horen van Der Politiker terug wanen op krakersfeesten waar obscure bandjes optraden met krakkemikkige synthesizers en net iets te harde gitaren. Daar overheen werd vaker gescandeerd dan gezongen. De teksten waren of nihilistisch of lekker links, maar meestal onverstaanbaar. So war es einmal. Die tijden laat Frau Mueller dus herleven met Der Politiker, haar meest hi fi klinkende track tot nu toe.

Pond – Terrestrials

Altijd leuk, een nieuwe single van Pond, dat bekend werd als backingband van Tame Impala, maar inmiddels al zo lang zo goed zelf bezig is dat het eigenlijk onzin is dat we steeds weer over Kevin Parker beginnen.

We beginnen opnieuw. Terrestrials is de zoveelste ijzersterke single op rij van het Australische Pond. De nieuwe single is niet meer zo psychedelisch als ouder werk, maar ook zeker geen recht toe recht aan popliedje. Terrestrials is meer een muzikaal labyrint waarin het heerlijk verdwalen is. De motor van Pond is Jay Watson, die pas nog nieuwe muziek uitbracht met zijn zijproject Gum. En dat terwijl het meest recente album van Pond ook nog vrij vers is. Geen gebrek aan inspiratie dus. Terrestrials gaat over de vreemdste species die hier op aarde ronddoolt…. de mens.