Category: Recensies

Robber Robber – Watch For Infection

Na ex-IJsbreker Talkback en hun geloofwaardige cover van Elvis’ Suspicious Minds komt Robber Robber nu met het intense, maar wederom zeer geslaagde Watch For Infection.

In de coupletten wordt de stem van zangeres-gitarist Nina Cates zwaar vervormd. De refreinen of wat daar voor door moet gaan, tackelt ze met haar eigen fraaie stemgeluid. In de backing gebeurt weer te veel om in een keer tot je te nemen. Meerder speelbeurten zijn daarom aan te raden. Robber Robber, uit studenten stad Burlington in Vermont is een van de interessantste bands van dit moment. Nu is interessant niet noodzakelijk een compliment, maar in geval van Robber Robber dus wel

They Might Be Giants – Wu-Tang

Een ode aan The Wu-Tang Clan, een van de succesvolste en invloedrijkste acts uit de hip hop historie zal toch wel een rap nummer zijn, denk je dan.

Maar dan heb je buiten They Might Be Giants gerekend, een band die zelden doet wat je verwacht. Hun Wu-Tang klinkt als ….The Beach Boys!? Wu-Tang is een perfect meerstemmige gezongen popsong, die bijna toevallig lijkt het wel over de band gaat die talenten als RZA, Method Man en Ol’ Dirty Bastard  heeft voorgebracht. Wie weet staat er ook gerapte een ode aan The Beach Boys op het nieuwe album van de twee Johns, The World Is To Dig dat in april uitkomt. In de wondere wereld van John Flansburgh en John Linnell is niets onmogelijk.

Anna Calvi, Iggy Pop – God’s Lonely Man

Iggy is goed bij stem op zijn duet met de Britse singer-songwriter Anna Calvi.

We horen de punkgodfather de laatste jaren vooral als crooner, maar Anna laat hem ouderwets rocken. Nou ja een beetje dan, de goed man is ook bijna 80.  God’s Lonely Man is het enige door miss Calvi zelf geschreven nummer op haar nieuwe EP. De andere songs op Is That All There Is zijn dus covers. Behalve Iggy Pop zijn ook Laurie ‘ Oh Superman’ Anderson, Matt ‘The National’ Berninger en Perfume Genius te gast op Anna’s nieuwste. 20 maart komt hij uit.

The Pale White – Absolute Cinema

We hebben het even opgezocht, maar 9 jaar geleden hebben we ook al iets gedraaid van The Pale White.

Daarna zijn we de band uit het oog verloren. Misschien wel omdat hun songs nogal onderling inwisselbaar zijn; redelijk heavy bluesrock met een 60’s signatuur. Met Absolute Cinema wijkt The Pale White enigzins af van dat patroon. Het nummer is nog steeds vrij stevig, maar minder bluesy, minder voorspelbaar en behoorlijk opwindend. Absolute Cinema is de voorloper van het derde album van het rockduo uit Newcastle. De nieuwe plaat verschijnt over anderhalve maand onder de titel ‘Inanimate Objects of The 21st Century’. De ambitie van de albumtitel boor je terug in de nieuwe single en dat is een goede ontwikkeling.

LIGHTSPEED – All Fine For Me

LIGHTSPEED is -kort door de bocht- het Vlaamse antwoord op Queen’s Pleasure.

Net als de Amsterdammers bieden de rockers uit Sint Niklaas een geüpdate versie van de Britpop. Verschil is misschien dat LIGHTSPEED daar een mespuntje grunge aan heeft toegevoegd. All Fine For Me is de eerste release van LIGHTSPEED sinds hun debuut EP uit 2024 en laat een band horen die pittiger en compacter is geworden. Als de band live net zo goed is als op plaat, gaan ze zeker hoge ogen gooien op de festivals en clubpodia van de lage landen. En mocht het allemaal niet lukken dan kan zanger Rik Bontinck altijd nog emplooi vinden een en Oasis Tribute band.

SOFIA ISELLA – Numbers 31:17-18

SOFIA ISELLA heeft nog geen album uit, maar weet al wel maandelijks meer dan een miljoen luisteraars aan zich te binden.

Dat doet ze met duistere songs; galmende, gotische spookhuis-ballades met titels als ‘Us and Pigs’, ‘Cacao and Cocaine’ en ‘All Of Human Knowledge Made Us Dumb’. De dame maakt dus geen muziek die je even lekker opzet terwijl je met iets anders bezig bent. Ook nieuwe single Numbers 31:17-18 klinkt alsof hij bij nacht en ontij is opgenomen in een verlaten landhuis waar het al eeuwenlang spookt. Maar goed is het wel, spannend ook en smaakvol.

Miss Sofia Isabella Miranda is een 21 jarige, klassiek geschoolde zangeres, multi-instrumentalist, dichter en componist uit L.A. Haar vader is een Chileense cineast, haar moeder auteur. Soof heeft weliswaar nog geen album uit, maar al wel een klein dertig songs online staan. Haar doorbraak dankt ze aan TikTok, haar bekendheid aan shows in het voorprogramma van o.a. Glass Animals, Florence+Machine en Taylor Swift. Sofia noemt Taylor ook als inspiratiebron, maar dat is gelukkig niet te horen. De invloed van een ander voorbeeld, Trent Reznor is dat wel.

Op 25 staat Sofia Isella in de Melkweg voor een inmiddels als stijf uitverkochte zaal.

Bruce Springsteen – Streets Of Minneapolis

Natuurlijk gaan we de nieuwe single van Bruce Springsteen draaien. Niet omdat hij nou zo goed is, maar omdat hij belangrijk is!

Met Streets of Minneapolis voegt The Boss zich bij het snel groeiende koor dat in verzet komt tegen ICE, Trumps vreemdelingenpolitie dat steeds meer trekken begint te vertonen van een privémilitie. Muzikaal biedt Streets weinig verassingen. Maar de tekst komt uit het hart en de boodschap kan niet luid genoeg worden verkondigd. Hopelijk komen nog veel meer sterren in opstand en verschijnen er nog veel meer protestsongs – looking at you Bob Dylan –  want dit wrede en zinloze geweld en sluimerende fascisme moet een halt worden toegeroepen.

Annabelle Chairlegs – Patty Get Your Gun

Annabelle Chairlegs is zo’n artiest die waarschijnlijk niet heel erg beroemd gaat worden, maar het wel verdiend om een groter publiek te bereiken dan nu het geval is.

Annabelle Chairlegs is de artiestennaam van Lindsay Mackin uit Austin TX. Of de naam van haar band dat kan ook. Miss Chairlegs maakt garagepunk met grappige teksten. Ty Segall zag haar trio op een psychrockfestival en herkende gelijkgestemde geesten in de professioneel rammelende band. Hij bood zich aan als producer, en daar kon de band natuurlijk geen nee tegen zeggen. Het resultaat is goed en grappig gitaaralbum geworden met spitsvondige teksten die door Annabelle net niet binnen de lijntjes worden gezongen. Hopelijk bereikt het ‘Waking Up’ album dus een groter publiek dan zijn twee voorgangers. En komt Annabelle Chairlegs snel een keer onze kant op voor een festivalletje of twee.

RIP Magic – 5words

Als je het weet kun je het horen: 5words van RIP Magic is een productie van James Murphy van LCD Soundsystem.

Het nummer is ook uitgekomen op Murphy’s DFA Records. De nieuwe single van RIP Magic, een kwartet uit Londen o.l.v. Marco Pini, die we ook kennen van de band Sorry, is een punky electro-song. Het nummer lijkt geïnspireerd door de ‘no wave’ beweging, die rond 1980 New York in de ban hield. 5words is de opvolger van een vorig jaar in eigen beheer uitgebrachte debuutsingle. In maart gaat RIP Magic, dat vorig jaar al op Left Of The Dial stond op tournee in de UK en VS. Gevreesd moet worden dat Pini’s nieuwe band zijn oude naar de kroon zal steken. Zie de live-versie van 5words die is opgenomen op het Reeperbahn Festival in Hamburg.

Grauzone 2026 divers, intens en experimenteel

Grauzone is ook in 2026 het festival waar je bij moet zijn geweest als liefhebber van bands die het experiment niet uit de weg gaan in de wereld van de (post)punk, elektro, avant-garde, darkwave, synthpop en gothic en aanverwanten. Voortreffelijk georganiseerd andermaal. Geen wanklanken, louter genot en inspirerende acts. 

Grauzone 6, 7 en 8 februari 2026, Den Haag
Tekst en foto’s: Pieter Visscher 

Band die vrijdags meteen in het oog springt is het Haagse punktrio Vals Alarm in het café van het Paard. Een band die niet maalt om een verkeerde noot en dan is zangeres Yanna Panagopoulos ook nog eens in topvorm. Warfield ligt in het verlengde van She Wants Revenge en dat is niet zo vreemd, want Justin Warfield, is ook de frontman van die band. Dansbare postpunk uit LA, die de jaren 80 doen nagalmen. Er wordt zonder omwegen optimaal geflirt met het schitterende decennium.
Mintfield betekent bedwelmende shoegaze, uit Mexico. Sferisch, ook door de  fluisterzachte stem van Estrella del Sol Sánchez, die ook giftig uit de hoek kan komen tijdens plots ontwrichtende soundscapes, maar net zo makkelijk wordt het weer dromerig. Avishag C. Rodrigues uit New York kennen we als gitarist van postpunkformatie Cumgirl 8. Op eigen benen neemt ze een andere afslag en doet haar geluid geregeld denken aan dat van Godspeed! You Black Emperor. Vernietigend bij vlagen.


Ditz (foto) heeft met zanger Cal Francis (in vrolijke bloemetjesjurk) een woeste set in petto. Straffe drummer! Noiserockgeluid met wat rustiger uitstapjes dat staat als een huis. Een van de hoogtepunten van Grauzone 2026. Mooi ook het vrij vaak onzichtbare gezicht van de bassist, wiens enorme bos haar tijdens het spelen continu zijn uitzicht belemmert. Ditz speelde drie jaar terug ook op Grauzone. Toen nog in het café van het Paard. Terechte promotie. Grote band! “It’s our first gig this year. We were a bit nervous.” Niks van gemerkt.


Pixel Grip (foto) heeft met de uitdagend geklede zangeres Rita Lukea een fijne blikvangster in huis. Het trio met de stevige dansbeats komt prima uit de verf in de uitmuntende grote zaal van het Paard. Een van de prettigste poppodia in Nederland. De snoeiharde punk van The Chisel uit Londen is geregeld politiek geëngageerd. “They fucking observe ya!”, horen we zanger Callum Graham schreeuwen. Hij kan weleens gelijk hebben. Er wordt druk gepogood in de zaal. Zo zien we het graag. Iets rustiger maar minstens zo lekker is de jonge Utrechtse postpunkformatie Fit die drie kwartier het dak in het Paardcafè eraf mag rocken en dat dan ook doet.

Die Spitz, vier vrouwen uit Texas met hun woeste powerrock, worden speels aangekondigd door Natasja Alers en Marc Emmerik, de twee voornaamste organisators van het festival, dat er opnieuw in is geslaagd een weergaloos programma samen te stellen waar we de crème de la crème van de underground aan het werk zien.


Stella Rose (Gahan), dochter van Depeche Mode-zanger Dave Gahan, zagen we al eerder opreden in Nederland. Zo stond ze in Paradiso. Solitair. Met elektronica uit een laptop en een gitaar om haar nek. Het was imposant. Inmiddels heeft Stella Rose (foto) een ritmesectie om haar heen verzameld en weet ze met haar bezwerende, door PJ Harvey geïnspireerde indierock het publiek in Den Haag voor zich te winnen. Geweldige stem. Wat een wapen. De genen van pa zijn natuurlijk meegenomen.
Jehnny Beth zou je met gevoel voor overdrijving een gelijkgestemde kunnen noemen. De eigenzinnige frontvrouw van Savages heeft onder haar eigen naam een steviger geluid ontwikkeld. Furieuze indierock met een kop en een staart. Indrukwekkend. Voortreffelijk neergezet op het hoofdpodium.
In de Lutherse Kerk zien en horen we Kontravoid met zijn snoeiharde dansbare elektronica. De teksten zijn onverstaanbaar, maar een kniesoor die daar wat van maakt. De intense Canadees Cameron Findlay heeft ditmaal een zwarte hoed op en een wit masker. Er wordt volop gedanst. Fijne akoestiek.
“Hello international people. We are The Etters and we are a punkband!”, kondigt zanger Jerry het prettige trio aan. Het is gezellig druk in rockcafé de Zwarte Ruiter waar de Nederlandstalige punk van de drie erin gaat als koek. “Het volgende nummer heet Engnek en dat gaat over enge mannen”, roept de drumster. Ander sterk materiaal dat we voorbij horen komen luistert naar titels als Jij Krijgt Geen Hoofd Van Mij, Patat Met Een Snack, Lauwe Halve Liters en de vloervuller Kleine Lul. Elpees vinden na afloop gretig aftrek. Dat verbaast niemand.

Uit Parijs afkomstig is de dark wave-formatie Minuit Machine die het hoofdpodium van het Paard ruim een uur laat bewegen. Amandine Stioui is goed bij stem en weet de met name in het zwart geklede massa voor haar uitgebreid in beweging te laten komen. Years Of Denials‘ zware elektronica loopt ook geen seconde uit de pas op Grauzone 2026, dat olympisch goud in de wacht had gesleept zou het in Milaan hebben plaatsgevonden. Topfestival.