Category: Recensies

Manu Louis – Club Copy

Manu Louis – Club Copy (Igloo Records/Outhere Music)

Manu Louis is een Belgische muzikant die resideert in Berlijn. In de stad die al sinds de jaren 70 zo verweven is met elektronica. Manu aardt er uitstekend, zo te horen, want Club Copy is een vrij briljante verzameling tracks geworden.

Er zijn jazzy elementen te vinden op het tien nummers tellende album, terwijl Louis vooral de uithoeken van het elektronische verkent. Dat levert soms verdomd dansbare nummers op. Zoals Economy, wanneer hij vocaal ondersteund wordt door de Brusselse experimentele jazzvocaliste Lynn Cassiers. Dat is prachtig. Het is het op één na langste (4.14) nummer op Club Copy. Full (49 seconden) is het kortst.

Winter duurt maar net anderhalve minuut. Een instrumentaal interludium dat veel wegheeft van een vingeroefening en ook niet veel groter moet worden gemaakt.

Tijdens het swingende Encore 1X (kolderieke titel) horen we Louis in ‘t Frans zingen op een springerige beat en een wat subversief drumritme. Hij zet een – volstrekt overbodig – stukje autotune in en voordat je het weet is de song al afgelopen, met z’n twee minuten en veertig seconden.

Winner is een soort elektroblues van ruim twee minuten, leunend tegen een muur van kerkorgelgeluiden. Afsluiter Ecology, met z’n vierenhalve minuut, is het meest poppie liedje op Club Copy. Een tekst om in te lijsten. Van Gummbah-achtig allooi: een man die zijn vriend uitlegt dat er een urgentie is om te vluchten, zoals de zaken er momenteel uitzien. Dus hier zijn ze, met hun kleine hondjes, de bankiers, dromend van een strand, op de maan… Manu Louis doet wat-ie wil. Check die albumhoes ook. Pieter Visscher

 

Friko – Crashing Through

Friko is zanger/gitarist Niko Kapetan en drummer Baily Minzenberger. Het duo komt uit Chicago en produceert onrustige rock.

Dat doen ze nog niet zo heel lang, een jaartje of twee, drie. Op eigen houtje wist Friko voldoende tamtam te maken om de aandacht te trekken van een medium sized label. ATO Records kennen we van bands als Alabama Shakes, Amyl & The Snifters en King Gizzard & The Lizard Wizard. Voorwaar geen slecht gezelschap om in te verkeren. Friko maakt powerpop met het accent op power.  Er zijn echter ook uitstapjes richting barok-pop en van een experimentje op zijn tijd is het duo ook niet vies.  Crashing Through is Friko is van alles wat; poppy, meerstemmige zang, recalcitrante gitaren en meer tempowisselingen dan de stoptrein tussen Leiden en Dan Haag. Misschien dat je een paar draaibeurten nodig hebt voordat het kwartje valt, maar grote kans dat je het nummer daarna een tijdlang niet meer uit je hersenpan kunt krijgen. We kijken uit naar een album.

Paceshifters – Figure It Out

Figure It Out, de opvolger van het bespiegelende Runaway Child is een bevlogen rocksong. Niet zo onstuimig misschien als de jonge hondenrock waarmee het trio uit Overijssel furore maakte, maar zeker geen easy listening.

Paceshifters heeft nu een jaar op vijftien op de teller en liever dan net te doen alsof ze de eeuwige jeugd hebben getuigen hun nieuwe songs van groei; muzikaal een mentaal. Op Figure it Out en misschien nog wel meer op het derde nieuwe nummer, Sirens laat Seb Dokman horen een geweldige zanger te zijn in de beste John Lennon traditie. De drie genoemde titels staan op de Where the Rivers Meet EP.

Op 29 december vieren de Paceshifters hun 15e verjaardag in de Tolhuistuin te Amsterdam.

The South Hill Experiment – O SOFIA

O SOFIA van The South Hill Experiment is een raar plaatje. Je bent gewaarschuwd.

Het woord experiment zit iet voor niets in de bandnaam. De motor achter The South Hil Experiment zijn de broers Gabe en Baird Acheson, oorspronkelijk uit maar tegenwoordig operationeel in L.A. BAIRD drijft ook nog een gelijknamig project en Gabe zit ook in Goldwash. Beide namen worden ook vermeld als medemakers van O SOFIA en de andere releases van The South Hill Experiment.

En dan nu de muziek. Die is poppy en jazzy en goeddeels elektronisch van klank. Het meest in het oor springende instrument van O SOFIA is een digitale koebel De leadzang is vervormd, de koortjes zijn meerstemmig. Of er een tweede EP of een eerste langspeler in voorbereiding is, kunnen we nog niet vertellen. Wel dat dat ongetwijfeld een bijzonder plaatje gaat worden.

Drench Fries – Poolside

Voor band met een woordspeling als naam moet je doorgaans oppassen. Popmuziek en humor gaan zelden goed samen. Maar met Drench Fries lijkt zo op het gehoor niets mis.

Veel is er nog niet te vertellen over het negen nummers oude Drench Fries. De kleine lettertjes leren dat alle songs geschreven zijn door Levi David Natras. Hem zien we waarschijnlijk op de foto op Spotify. Op de foto’s op Soundcloud en Facebook zien we ook nog een toetsenist. Internet is het er nog niet over eens of Drench Fries nu uit Seattle, St Louis of Brooklyn komt. Relevant is dat allemaal niet echt, waar het om draait is de muziek. Die zouden we willen rubriceren onder het kopje indiepop, lieve Beatle-esque kop-staartliedjes, fijn gezongen en fraai afgemaakt met smaakvolle gitaarsolo’s.

Coco – Do This Right

Do This Right van Coco is een van de mooiste liedjes van de laatste tijd, misschien wel van het hele jaar.

De nieuwe single van het Amerikaanse trio heeft wel iets weg van de oude Radiohead, maar dat heeft eigenlijk iedere introspectieve indie-ballad wel, de laatste 25 jaar. De zacht zalvende zang wordt halverwege onderbroken door een gitaarsolo die zo mogelijk nog onthaaster is. Coco neemt ook alle tijd om uit te wiegen. Pas na een dikke vijf en halve minuut wordt het stil.

Coco is de naam van een gelegenheidstrio dat zo goed boerde met hun debuutalbum dat ze maar besloten om voorlopig nog even door te gaan. Of dat ten koste gaat van de bands waaruit de leden afkomstig zijn; Maia Friedman is van the Dirty Projectors, Dan Mola zit in Lucius en Oliver Hill in Pavo Pavo zal de toekomst leren. Dat zal ook afhangen van het tweede album van het dromerige poptrio dat ze simpelweg 2 hebben gedoopt. 2 komt op 1 maart uit.

Bob Marleys iconische Catch A Fire ziet Abraham

Catch A Fire, de baanbrekende eerste release van Bob Marley And The Wailers op Island Records, universeel beschouwd als het album dat reggae op het wereldtoneel zette, is opnieuw uitgegeven, om de 50ste verjaardag van zijn bestaan te vieren. Slave Driver, een van de krachtigste nummers op het album, is als single uitgebracht, vergezeld van opmerkelijke liveoptredenbeelden tijdens de legendarische Edmonton-show in Engeland, in 1973.

De langverwachte nieuwe film Bob Marley: One Love, die het leven en de muziek viert van een icoon dat generaties inspireerde met zijn boodschap van liefde en eenheid, is vanaf 12 januari 2024 in de bioscoop te zien. Geproduceerd door Ziggy Marley, Cedella Marley en Rita Marley, en met Stephen Marley als muziekbegeleider vertelt de film het inspirerende verhaal van hoe Bob enorme tegenslagen overwon en door de kracht en schoonheid van zijn revolutionaire muziek een van ‘s werelds meest gerespecteerde muzikale en culturele reuzen werd. De film, geproduceerd in samenwerking met de familie Marley, bevat Kingsley Ben-Adir als Bob en Lashana Lynch als zijn vrouw Rita.

Catch A Fire is het vijfde studioalbum van Bob Marley and the Wailers en was het eerste dat werd uitgebracht door Island Records UK. Het album had oorspronkelijk een beperkte release en werd toegeschreven aan The Wailers. De toekomstige versies van Catch A Fire, gehuisvest in een gedenkwaardige hoes, in de vorm van een Zippo-aansteker ontworpen door grafische kunstenaars Rod Dyer en Bob Weiner, zouden het klassieke portret bevatten van Marley die een spliff rookt, gemaakt door Esther Anderson. Vanaf dat moment was de artiestennaam Bob Marley en The Wailers.

Catch A Fire is beschikbaar in twee speciale formaten; een set van 3lp + 12 inch, een set van 3 cd’s, maar ook digitaal op alle platforms. Lp1/cd1 bevat de volledige laatste studio-opname, lp2/cd2 is het livealbum met tien nummers, Live From The Paris Theatre London, terwijl lp3/cd3, getiteld Sessions, alternatieve, uitgebreide en instrumentale Jamaicaanse versies van het originele album bevat. De extra 12 inch, verkrijgbaar bij het vinylaanbod en ook op cd3, bevat drie klassieke nummers, Slave Driver, Get Up, Stand Up & Stop That Train, live opgenomen tijdens het legendarische optreden in het Sundown Theatre in het dorp Edmonton, Noord-Londen. Deze historische opnames waren voorheen alleen als bootleg verkrijgbaar. De achterkant van de 12” heeft een geëtste afbeelding van de iconische Zippo-aanstekerillustratie.

Zowel de lp- als de cd-versies bevatten een boek met klassieke afbeeldingen van Marley, afkomstig van fotoshoots met Adrian Boot, Arthur Gorson, die twee weken lang afbeeldingen heeft gemaakt van Bob in Jamaica, Dennis Morris en Neville Garrick. De uitgaves bevatten ook krantenknipsels uit die tijd, terwijl gloednieuwe hoesnotities zijn geschreven door de beroemde muziekjournalist en auteur Chris Salewicz.

Het album heeft enorme lovende kritieken gekregen, waaronder de vermelding op de Rolling Stone-lijst van de 500 beste albums aller tijden, de op een na hoogste plaats van de vijf Bob Marley-albums op de lijst, na het postume verzamelalbum Legend. Het wordt ook terecht beschouwd als een van de grootste, belangrijkste en invloedrijkste albums aller tijden, in alle genres.

The Mocks – Do You Want Me Too?

The Mocks feesten alsof het 1966 is! De tijd van the Beatles en The Stones, of om het dichter bij huis te zoeken The Golden Earrings en The Motions.

In hun streven naar authenticiteit heeft de band uit Nieuw-Vennep hun nieuwe single zelfs mono gemixt. Zo ver is zelfs The Kik nooit gegaan. Er is er dan helemaal niks moderns aan Do You Want me Too?? Niet echt. Aan de andere kant hoor je wel dat mid sixties beat nooit echt uit de mode is geweest. Net als de haarstijl. Sporen zijn terug te horen in grunge, Britpop, punk garage rock en noem maar op. Uiteraard is Do You Want Me Too? ook uit op ouderwetse single.

Nusantara Beat – Layung

Nusantara Beat hoort bij de eerste pluk bands die de door ESNS organisatie is uitgenodigd om in Groningen te komen spelen begin volgend jaar. Wie de band wel eens live heeft gezien begrijpt waarom. Vorig jaar stonden ze er ook al zonder releases, dat zegt wel wat!

Nusantara Beat bestaat uit doorgewinterde muzikanten die elkaar gevonden hebben in hun Indonesische achtergrond. De meesten kennen elkaar van school, de popafdeling van het Amsterdamse conservatorium of anders wel van de bands waarin ze spelen naast Nusantara Beat. Bands als POM, EUT, Jungle By Night, The Mysterons en Altin Gün. Net als die laatste band speelt Nusantara Beat vooralsnog voornamelijk bestaand werk. In hun geval dus uit de Indonesische archipel. Als je eerdere versies opzoekt hoor je dat de band de traditionals compleet naar hun hand zet. Zo zijn bij Layung de traditionele instrumenten vervangen door een een vintage synth en een funky ritmesectie. De voertaal is wel authentiek en ook de zanglijnen zijn nog heerlijk oosters en exotisch. Album is onderweg.

Sprints – Shadow Of A Doubt

Stel je voor dat Karla Chubbs van Sprints ooit eens de ware tegen het lijf loopt en domweg gelukkig wordt. Dan zou ze nooit meer nummers schrijven als Up and Comer en Adore, Adore Adore of het nieuwe Shadow of A Doubt.

Met deze drie songs bereid de band uit Dublin de weg voor van de release van hun eerste langspeler begin januari. Angsten, trauma’s en depressies zijn telkens terugkerende thema’s in de teksten van de Sprints voorvrouw.  Gelukkig heeft ze haar muziek als uitlaatklep en zelfhulp therapie. Dat zij niet de enige die worstelt met het leven blijkt wel uit de snel groeiende aanhang van Sprints. Je hoeft overigens niet eens naar de tekstent te luisteren om te begrijpen dat Karla geen oppervlakkige liefdesliedjes zingt. De muziek weerspiegeld de pieken en dalen in haar hoofd.  Shadow Of A Doubt begint zo zacht dat je geneigd bent het volume wat op te schroeven, maar wees gewaarschuwd. Al snel springt de vlam in de pan en zet de band het op een beuken. Dat moest er duidelijk even uit.