Category: Recensies

Grian Chatten – The Score

Bij veel solo-uitstapjes vraag je je af wat de reden is voor de buitenbandse activiteiten. Maar al te vaak klinken solo-platen niet essentieel anders dan het bandwerk. Bij Grian Chatten, in het dagelijks leven frontman van Fontaines D.C. dus wel.

Op zijn debuut onder eigen naam, The Score horen we hem als folkzanger. Met de klemtoon op folk en de nadruk op zanger. In den beginne droeg Chatten zijn teksten voor, aan traditioneel zingen deed hij niet. Hij en zijn band maakten met hun postpunkpraatstsijl. Op het meest recente album van FDC en al helemaal op hun cover van Nick Drake’s Cello Song waaide de wind al uit een andere, meer melodieuze hoek. Maar zo mooi binnen de lijntjes als op het sobere door Dan Carey geproduceerde The Score zong Chatten nog niet eerder. Niet dat er nu een nieuwe Paverotti is opgestaan, maar het valt op en maakt indruk. Goede indruk.

Het is daarom helemaal geen slecht nieuws dat Grian Chatten een compleet album in voorbereiding heeft. Fairlies is de titel van zijn eerste soloalbum dat uitkom op de laatste dag van juni.

Palehound – The Clutch

Ellen Kempner is de 28 jarige frontpersoon, enig lid eigenlijk van het Amerikaanse Palehound. Te horen is het niet, maar we danken het bestaan van Palehound aan Avril Lavigne. Het was de Canadese skater-songwriter die El liet ontdekken dat je tegelijkertijd stoer en gevoelig kon zijn en je emoties uiten in muziek.

In 2016 verscheen album Palehound  album 1, de release van album 4 wordt overtuigend ingeluid met nieuwe single The Clutch. El omschrijft haar stijl als journal-rock, dagboek-rock. Dat zegt iets over haar teksten, maar weinig over haar muziek. Die zou je kunnen plaatsen ergens tussen Dinosaur Jr en Senior , Neil Young dus. Dat betekent dat de elektrische gitaar een leidende rol speelt in. Ook in het potige The Clutch geeft El haar gitaar lekker de ruimte.

Dat nieuwe Palehound album heet Eye On The Bat, bat zijnde een honkbalknuppel en geen vleermuis. Op 14 juli komt hij beschikbaar.

Daughter – Stereo Mind Game

Daughter – Stereo Mind Game (4AD/Beggars)

Het derde studioalbum van Daughter is typisch zo’n plaat die pas na meerdere draaibeurten goed binnenkomt. Maar dan heeft-ie je wel te pakken ook.

Daughter is dat internationale trio dat sinds 2010 aan de weg timmert. Met die prachtige ontstaansgeschiedenis. De Engelse bassiste/zangeres Elena Tonra, de Zwitserse gitarist Igor Haefeli en drummer Remi Aguilella ontmoetten elkaar op school in Londen. Op het Institute of Contemporary Music Performance. “Laten we een bandje beginnen”, moet een van de drie toen hebben geroepen.

Stereo Mind Game is een vrij optimistisch album geworden, vindt de band. Wanneer je het afzet tegen de twee voorgangers zit daar zeker wat in. Toch wordt het nergens overdreven vrolijk. Wel mooi en dat is een stuk belangrijker wanneer het om muziek gaat. Vol levenslust ook. Positief.

De folky indiepop/rock zit vol subtiliteiten die het beste tot je komen via een (goeie) koptelefoon. De subtiele vioolarrangementen in een veelvoud van de tracks vragen zelfs om een virtueel applaus. Ook omdat je goed hoort dat er veel tijd (zeven jaar) is genomen om het twaalf nummers tellende Stereo Mind Game tot volle wasdom te laten komen. Daarvoor werd een enorm aantal sessiemuzikanten opgetrommeld.

Stereo Mind Game is een openhartige plaat, met thema’s die de geregelde complexiteit van het dagelijkse leven prachtig vangen. Vol sprankeling en een zekere blijmoedigheid. Een plaat die voelt als Bevrijdingsdag. Pieter Visscher

CVC – Docking The Pay

Het is een beetje een boude vergelijking want Van The Man is nooit vrolijk, maar de zanger van CVC klinkt een beetje als een vrolijke Van Morrison op nieuwe single Docking The Pay.

Het nummer heeft iets van de celtic soul schwung die Van ook had in zijn beste jaren. Als volbloed Welchman mag frontman Francesco Orsi ook zeker Keltisch bloed claimen. Docking The Pay klinkt dus best anders dan ex-IJsbreker Sophie van de Church Village Collective. Eigenlijk heeft elk nummer op het debuutalbum van de band uit Cardiff wel een ander smaakje. Het woord is veelzijdig. Of dat ook live geldt kun je met eigen oren vaststellen op 19 of 20 mei als de band acte de presance geeft op London Calling.

Miles Kane – Troubled Son

Eerlijk gezegd waren we wel een beetje klaar met Miles Kane. Het was vooral meer of eigenlijk minder van het zelfde wat hij te bieden had.

Misschien vind hij dat zelf ook, want op zijn nieuwe single klinkt hij als herboren. In feite is ook Troubled niks nieuws onder de zon, maar Mile heeft het eindelijk weer eens op zijn heupen. Het is lang geleden dat we hem zo vol vuur hebben horen spelen. De verklaring van mister Miles zelf is dat hij ‘back to the basics’ gaat op zijn nieuwe album. Volgens hem is Troubled Son representatief voor zijn 5e album. Daarop snijdt de ook alweer 37 jarige Shadow Puppet thema’s aan als onzekerheid, tegenslag en fouten maken. De twijfel in zijn teksten hoor je dus niet terug in de muziek die lekker ongepolijst en ouderwets urgent klinkt. Welkom terug Miles!

The Big Moon – 2 Lines

The Big Moon vindt dat hun in oktober vorig jaar verschenen, 3e album Here is Everything wat onderbelicht is gebleven. Wij zijn het met hen eens en steunen de meiden door het openingsnummer van dat album te gaan draaien.

2 Lines is een weemoedig werkje met fraaie (samen)zang en potent gitaarwerk. Niks meer en niks minder. Even ter opfrissing van de geheugens. The Big Moon gooide hoge ogen in de Graadmeter met een paar tracks van hun Walking Like We Do album uit 2020. Your Light is zelfs een bonafide Pinguin classic.

Het vrouwelijke viertal onder aanvoering van Juliette Jackson resideert in Londen en viert volgend jaar haar tweede lustrum. Naast sterke melodieën schrijft Juliette ook eerlijke teksten over hoe haar leven is veranderd nu ze net haar eerste kind heeft gekregen.

 

PS. de clip is een live uitvoering met groot dameskoor, kippenvel.

Ben Howard – Could’t Make It Up

Ben Howard is een man die stilstaan ervaart als achteruitgaan. Verwacht van hem dus geen herhaling van zetten, maar altijd iets nieuws. Ben is de man die weigerde zijn hits te spelen omdat hij er op was uitgeluisterd.

Was zijn vorige album een nogal introverte affaire met bewust kleingehouden liedjes op nieuwe single Could’t Make It Up horen we heer Howard op standje pop. Alleen de doorgewinterde fans zullen in deze verzorgde productie meteen de man herkennen die debuteerde met onstuimige in traditionele folk gewortelde kampvuursongs.

Even wennen dus, maar de fans zijn dus wel wat gewend en bereid Ben te volgen op al zijn muzikale avonturen. Het bijbehorende album heet Is It? en staat voor 16 juni. Op 19 en 20 juni staat heer Howard in Koninklijk Theater Carré. Waarschijnlijk zal hij dan ook Could’t Make It Up spelen, maar zeker weten doe je het bij hem dus nooit.

Be-Bop-A-Lula is vooral heel erg Spinvis

Het zevende album van Nieuwegeiner Spinvis is getiteld: Be-Bop-A-Lula. Titel waar we niet veel mee kunnen. Met de plaat wel. Be-Bop-A-Lula mag er zijn.

Be-Bop-A-Lula is gepikt; de titel van een rockabillynummer, dat voor het eerst op plaat werd gezet door Gene Vincent and His Blue Caps. In 1956. Volgens Spinvis was het de geboorteschreeuw van de rock-‘n-roll. “Voor de een betekent het niets, voor de ander alles”, aldus Erik de Jong, die tijdens het maken van Be-Bop-A-Lula een schilderij maakte. Elke dag een uurtje, in z’n garage. Het schilderij is de cover geworden. De Jong denkt dat het geen rock-‘n-roll is wat hij maakt. Hij weet ook niet wat het wel is. Wij wel: het is vooral Spinvis.

Be-Bop-A-Lula is een album waarop we horen dat Spinvis wat anders wil, maar ook dat hij toch voor eens en voor altijd Spinvis blijft. Her en der zijn wat muzikale accenten verlegd, in een verzameling liedjes die door geen ander op deze planeet zou kunnen worden opgenomen. Spinvis heeft een nichegeluid dat onontkoombaar zijn stempel draagt.

De plaat opent met de carnavalesk getitelde, vlotte track Tingeltangelhersenpan, die gedragen wordt door een wat blikkerige beat. Het minst instrumentrijke nummer, maar een opener die er mag zijn. Ontregelende tekst, zoals we De Jong kennen: “Ik ben een klusjesman. Zit in de tram op een blauwe planeet.”

Al die knotsgekke lyriek is pure honing voor de ziel. Erik de Jong heeft een geheel eigen kijk op deze wereld en vangt dat beeld in veertien liedjes. Niet heel veel anders dus dan wat we van Spinvis gewend zijn. Herkenbaar zijn ook weer de heerlijke vioolpartijen, de cello en de altviool, die de liedjes nóg wat avontuurlijker maken. Be-Bop-A-Lula betekent een Spinvis in topvorm. Pieter Visscher

 

 

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – april 2023

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

  1. A Certain Ratio – 1982
  2. Baaba Maal – Being
  3. Blondshell – Blondshell
  4. Depeche Mode – Memento Mori
  5. Feist – Multitudes
  6. Lael Neale – Star Eaters Delight
  7. Lana Del Rey – Did you know that there’s a tunnel under Ocean Blvd
  8. Metallica – 72 Seasons
  9. Paul St. Hilaire – Tikiman Vol. 1
  10. Yaeji – With A Hammer

Nusantara Beat – Djanger

Nusantara Beat is een band/project van een club (ex) studenten van de popafdeling van het Amsterdamse conservatorium. Ze vonden elkaar vonden in hun Indonesische achtergrond.

We herkennen o.a. de zangeres van EUT, de drummer van Jungle By Night en de bassist van POM; ervaren en geschoolde muzikanten dus. Dat verklaart de kracht en pracht van hun debuutsingle. Djanger is een zacht groovende, licht psychedelische bewerking van een oud Balinees volksliedje. Denk Altin Gün dringt zich op, maar dan (heel) anders.

Nusantara Beat treedt veelvuldig op, en als het goed is hoeven we niet al te lang te wachten op een eerste album.