Recensies Archieven - Page 145 of 374

Elephant – Enemy

Laten we er maar eens een cliché tegenaan gooien. Elephant klinkt Onhollands goed op nieuwe single Enemy. Onhollands klonken de Rotterdammers altijd al. En goed ook, hun debuutalbum is niet voor niets een doorslaand succes.

Elephant beoefent een stijl die gerijpt is in de zon van Californië. Om precies te zijn in de heuvels van Laurel Canyon, een wijk van L.A. die rond 1970 fungeerde als pleisterplaats voor ontluikende singer-songwriters en beginnende countryrockers, twee gildes die nauw verweven zijn.

Wat dat betreft horen we niks nieuws, maar het elan en zelfvertrouwen waarmee wordt gemusiceerd zijn wel nieuw. De band klinkt zo in zijn element op Enemy dat als platenmaatschappij Excelsior in een begeleidend schrijven had beweerd dat dit een nummer is van de band America dat speciaal voor hen is geschreven door Bee Gee Barry je het ook had geloofd. Onhollands +goed = dus Onhollands goed.

Wodan Boys – Thunder Glove

Heerlijke herrie uit het Haagse. Wodan Boys is hard op weg om Holland’s hofleverancier te worden van dorst en reuring en veroorzakende regenbestendige festivalrock in een stijl tussen punk en hard rock in.

Thunder Glove laat horen dat de band ook steeds beter wordt in het produceren van rocksongs die op een prettige manier over je heen walsen. Je krijgt de neiging om op de barricades te klimmen met in de ene hand een vaandel en in de andere een pilsje. Meer van dit graag, het liefst in albumvorm.

Tape Toy – November

Schrik niet Tape Toy fans, de nieuwe single van jullie helden is geen cover van het roemruchte opus van Guns & Roses, maar weer zo’n lekker eigenzinnig indieliedje zoals alleen Tape Toy ze fabriceert. Ook tekstueel blijft de band op vertrouwd terrein, hoe het hoofd koel en de rug recht te houden in deze turbulente tijden. En dan vooral als vrouw.

De boodschap wordt visueel sterk weergegeven in de clip waarin we professioneel worstelaar Julia mentale kracht zien opdoen door zich fysiek weerbaar te maken.

De Toys zijn ook weer lekker scheutig met gitaren en de smeulende opbouw van November maakt het nummer geschikt voor intensief gebruik. November staat met 4 niet minder aanstekelijke songs op de vers verschenen nieuwe EP van de Tape Toy TTYS.

Loupe – My Hands

Met My Hands laat Loupe horen niet alleen een van de allerbeste Nederlandse (indie) bands te zijn, maar ook dat ze in hun gelederen een zeer hoog begaafde gitarist herbergen.

Hoe Jasmine van der Waals haar instrument hier laat spreken, preken en smeken doen maar weinigen haar na, nationaal of internationaal. Haar bandmaten zijn zich bewust van de gitaargodin in hun midden en geven haar alle ruimte. My Hands is (waarschijnlijk) de laatste opwarmer voor de release van het debuutalbum van het Amsterdamse kwartet, Do You Ever Wonder What Comes Next dat op 16 juni wordt uitgebracht door Excelsior.

Op 24 april staat Loupe in een uitverkochte bovenzaal in Paradiso. Geef ze nog een jaartje en ze verkopen beneden ook uit.

Indian Askin – Possessed

Possessed is de eerste single van het nieuwe, afgeslankte Indian Askin. Wist Nelson Ayala zich voorheen gesteund door een 3 koppige band, zijn nieuwe single heeft hij zo goed als in zijn uppie opgenomen.

Niet dat je dat kunt horen. Nelson komt niet plotseling uit de kast als singer-songwriter. Possessed is puur Indian Askin, een aan een loodzware gitaarrif opgehangen banger die te horen zal zijn tot in de verste uithoek van het grootste festivalterrein.

Hij schreef de muziek zoals hij altijd al deed zelf, voor de tekst over een toxische relatie kreeg hij hulp van de Brits-Amerikaanse frontman van The Boxer Rebellion Nathan Nicholson, die blijkbaar een keer in het zelfde schuitje heeft gezeten.

Haelos – Hear Me

Het is inmiddels al weer drie decennia geleden dat Massive Attack, Tricky en Portishead een geheel nieuw genre introduceerden, dat als trip hop de popannalen in is gegaan.

Formeel zijn deze acts nog actief, maar in de praktijk doen ze er al lang het zwijgen toe. Het relatief nieuwe Haelos heeft zich als doel gesteld de trip hop vaandel hoog te houden. De band uit Londen bracht in 2016 het eerste van in totaal drie albums uit. Als de tekenen niet bedriegen werkt men momenteel aan een vierde. Officieel is er nog niks over bekend. Hear Me is echter het vierde nieuwe nummer dat afgelopen tijd is uitgekomen. En aangezien de vier releases het zelfde artwork hebben gaan we er even hoopvol vanuit dat ze een voorloper vormen van een nieuwe langspeler.

Unknown Mortal Orchestra – V

Unknown Mortal Orchestra – V (Jagjaguwar)

Muzikaal geen al te eenvoudig te vangen act, dat Unknown Mortal Orchestra en daar houden we wel van bij Pinguin Radio. Het moet, het liefst, een beetje wrijven en schuren.

Unknown Mortal Orchestra is de band rond zanger/gitarist en songschrijver Ruban Nielson die zo veel mogelijk uit het psychedelische vaatje heeft getapt de afgelopen vier albums van zijn band en op de vijfde worp, eenvoudigweg V getiteld, is dat niet veel anders. Wel is het zo dat alles wat achtelozer op plaat lijkt te zijn gezet, waardoor we zelfs kunnen spreken van pure onbevangenheid. Hetgeen leidt tot vrolijke deunen. Zo hebben we nog meer zin gekregen in de zomer. Nou, kom maar op met die zon.

Exemplarisch voor het gevoel dat V oproept is de zin “It’s a wonderful day“, die wel al snel voorbij horen komen op de plaat. Teksten die beter blijven hangen dan de muziek. Dat is een constatering die vaak weinig goeds betekent, geen aanbeveling, maar bij Unknown Mortal Orchestra is dat nou net niet het geval. We worden blij van V en dat lijkt de enige bedoeling die Nielson heeft gehad toen hij de veertien songs schreef.

Het album ademt 70’s. Er zit een bepaalde dromerigheid in de liedjes die we niet eerder zo sterk naar voren hoorden komen als op V. En dat een uur lang. Op plaat is het zelfs een dubbelaar geworden. De band uit Nieuw Zeeland heeft V opgenomen in het überzonnige Palm Springs én op Hawaii. De plaat voelt als een koude cocktail op een bloedheet terras. Veel antwoorden, alsook vragen. Wat moeten we nu bijvoorbeeld met die afbeelding op de hoes? Zal het handje er nog aan hebben gezeten, na de foto? Roept u maar… Pieter Visscher

Mustard Service – Backburn

Mustard Service komt uit Florida en dat kan je horen. Hun muziek is net zo zonnig als het klimaat van hun staat die niet voor niets The Sunshine State wordt genoemd.

Behalve het klimaat is ook de ligging van Florida van belang vlakbij de Cuba, Jamaica en Midden Amerika. Dat de leden van Mustard Service wortels in die gebieden zie je aan de namen van de bandleden, Marco Rivero Ochoa, Augusto Di Catarina, Gabriel Marinuchi, Leo Cattani en Adam Perez.

Met zo’n achtergrond zou je misschien latin invloeden verwachten, maar dat is niet het geval. Nieuwe single Backburn is een heerlijk op Anglo-Amerikaanse leest geschoeid, zorgeloos pop/rock/liedje. ‘s Winters zou zo’n nummer doodslaan, maar met de lente in de lucht kunnen we Backburn er goed bij hebben.

Teen Jesus and the Jean Teasers – Lights Out

Teen Jesus and the Jean Teasers is een opruiend meidenclubje dat eerder onze omgeving onveilig maakte met AHHH! Anna, Neve, Scarlett en Jaida komen uit Canberra offreren punky pop met een hardcore randje. Zelf zien ze zich als erfgenamen van de Riot Grrrl beweging van eind vorige eeuw.

Lights Out is van het zelfde laken een pak als AHHH! Dat wil zeggen, een besmettelijk enthousiast gebrachte meebruller over lichamelijke begeerte. In de acht jaar van hun bestaan is Teen Jesus nog niet toegekomen aan een album. Daar gaat later dit jaar verandering in komen. Zou niet verkeerd zijn als de Teeny Teasers de release hier komen vieren met een paar optredens.