Recensies Archieven - Page 148 of 381

Squid – Undergrowth

Het is het cliché der clichés, maar van Squid moet je houden. De band maakt het ons ook weer niet makkelijk op Undergrowth, een nummer dat ruim 6 en ½ minuut lang alle kanten opschiet, zelden de meest voor de hand liggende.

Wat we horen is een kruising tussen Frank Zappa, Can en Television. De man die orde schepte in deze ogenschijnlijke chaos is producer Dan Carey, die zich als mentor/ontdekker van o.a. Black Midi, Fontaines D.C. en zo’n beetje alle acts op zijn eigen Speedy Wunderground label een specialist heeft getoond op het gebied van neo-kraut, postpostpunk en piepknorpop.

Wat helpt is om er eens rustig voor te gaan zitten en je open te stellen voor wat Squid te melden heeft. Grote kans dat je orde ontdekt waar je eerst wanorde meende te horen.

Het tweede Squid album, O Monolith verschijnt op 9 juni bij Warp Records.

two blinks, i love you – birthday surprise

two blinks, i love you maakt kleine, maar fijne luisterliedjes. De songs zijn zo nadrukkelijk onnadrukkelijk dat ze alweer zijn afgelopen voordat je er erg in hebt. Dat lijkt een zwakte, maar is juist de kracht van Liverpudlian Liam Brown.

Schenk je zijn songs namelijk wel aandacht dan hoor je dat ze vol details zitten, gedreven zijn en emotie geladen. two blinks, i love you is een singer-songwriter met een verleden in de dance. Zijn EDM alter ego is pizzagirl. En dat hoor je. Aan de schwung, maar ook aan de subtiele elektronica. Liam schrijft, speelt en produceert zijn songs zonder hulp van derden. Dat geeft zijn muziek de intimiteit van een slaapkamer. Hij wordt dan ook wel gezien als vertegenwoordiger van de recente ‘bedroom’ stroming.

birthday surprise is pas de derde single van Liam alias two blinks die om een nog onbekende reden communiceert in kleine letters. Begin juni komt zijn eerste EP uit.

Stravaganze Consonanti is wat de wereld nodig heeft

What The World Needs Now Is Love (Sweet Love). Jackie DeShannon zorgde er in 1965 voor dat het een hit werd. Het door Hal David en Burt Bacharach geschreven prachtnummer. Al die liefde komt ook voorbij in het onlangs verschenen Stravaganze Consonanti van Gianluigi Trovesi (klarinet en saxofoon) en violist Stefano Montanari. Een jazzmeesterwerk met veel klassieke elementen. Extravagant, zoals de titel van de plaat ook aangeeft.

Stravaganze Consonanti is een bijzonder inspirerende samenwerking van barokviolist Montanari en de meesterlijke Italiaanse rietblazer Gianluigi Trovesi die de muzikale onderzoekslijn van zijn album Prufumo Di Violetta in feite doortrekt. Ondersteund door een cast van spelers die goed thuis is in de oude klanken van historische instrumenten en de kunst van de historische uitvoeringspraktijk, kijkt Trovesi opnieuw naar muziek uit de renaissance en de barok – bij Purcell, Dufay, Trabaci, Desprez bijvoobeeld – met composities van zichzelf en bewerkingen van eeuwenoude klassiekers. Improviserend met percussie.

Glansrol is ook weggelegd voor elektronicaman Fulvio Maras in het geregeld bedwelmende muzikale brouwsel. Zoals Montanari in het cd-boekje schrijft: “Trovesi begrijpt de kracht en verfijning van een taal die in een oogwenk van Dufay naar Purcell overgaat, en arriveert bij jazz zonder ooit de diepe betekenis te verliezen van een muzikaal weefsel waarvan het primaire motief universele communicatie is.”

Veel mooiere en smaakvollere jazz is de laatste honderd jaar niet op plaat gezet, waardoor superlatieven domweg tekort schieten. Montanari schrijft in de liner notes dat de titel niet voor niets het woord extravagant bevat. “Buiten de norm denken. Vreemd, onconventioneel, onverwacht en revolutionair.” Grote woorden inderdaad, maar niets is gelogen. “Stravaganze Consonanti is de muziek van vandaag de dag, in al zijn facetten.” Met meesterwerk doen we het album eigenlijk veel te weinig eer aan. Pieter Visscher

Liefhebbers luisteren uiteraard naar Pinguin Pluche.

Beach House – Become

Beach House is het ongekroonde vorstenhuis van de dreampopnatie. Sinds 2004 produceert het duo een constante stroom kwaliteitsplaten die door een miljoenenpubliek met open armen worden ontvangen. Hun oeuvre omvat inmiddels een negental albums, een handvol EP’s en een bundel losstaande single. 107 nummers in totaal.

Veel bands van hun statuur zien zich genoodzaakt wat water in de wijn te doen om het succes te continueren, maar niet Victoria Legrand en Alex Scally. Hun muziek lijkt alsmaar mystieker en donkerder te worden. En dat bevalt prima. Op 9x het zelfde album zit niemand te wachten. Het hypnotiserende Become is de titeltrack van een nieuwe EP, die betrekkelijk snel volgt op het meeste recente Beach House album, het vorige jaar verschenen Once Twice Melody. Daarop staan 20 songs die in blokjes van 5 werden gepresenteerd. Op de Become EP staan weer 5 tracks, nummers die of nog niet af waren ten tijde van de release van het laatste album of volgens de makers uit de toon vielen. het was in ieder geval geen kwestie van kwaliteit.

Ter gelegenheid van Record Store Day 2023 bracht Beach House Become uit als ‘limited edition vinyl’ EP. Nu staan de tracks ook online, de cd is er over een week of twee.

Live Foto Review: Bevrijdingspop 2023

Live Foto Review: Bevrijdingspop, Haarlem
5 mei 2023
Foto’s Peter van Heun

Live Foto Review: John Coffey & Bevrijdingspop

Live Foto Review: John Coffey @ Bevrijdingspop, Haarlem
5 mei 2023
Foto’s Peter van Heun

John Coffey is weer terug en Bevrijdingspop in Haarlem heeft dat geweten. Geniet na van dit feestje met de top foto’s van onze Peter.

Tribes – Hard Pill

Wegens tegenvallende verkoopcijfers van hun tweede album werd Tribes zonder pardon gedumpt door hun label. Die klap kwam zo hard aan dat de band er maar meteen het bijltje erbij neergooide. Maar ook muzikantenbloed kruipt waar het niet gaan kan, dus zijn er na tien jaar stilte toch weer activiteiten gesignaleerd in het Tribes kamp.

Comeback-single Hard Pill maakt in een krappe vier minuten duidelijk dat Tribes nog steeds op scherp staat. De band verstaat de kunst om tegelijkertijd groots en aards te klinken. Hun muziek is zo Brits als een wolkje melk in de thee, maar anders dan bijvoorbeeld die van Oasis niet tot een bepaalde bron te herleiden. Hoewel de gitaren op Hard Pill beslist Beatle-esque zijn.

Hard Pill is een slow motion rocksong die waarschijnlijk in stadions en op festivalweides het best tot zijn recht zal komen. Je zie de mensenmenigtes al voor je met hun telefoon op de zaklampstand luidkeels ‘it’s not about me it’s about you’ meezingend. Van een platenmaatschappij zullen ze geen last hebben, want dit keer doen ze alles lekker zelf.

Grian Chatten – The Score

Bij veel solo-uitstapjes vraag je je af wat de reden is voor de buitenbandse activiteiten. Maar al te vaak klinken solo-platen niet essentieel anders dan het bandwerk. Bij Grian Chatten, in het dagelijks leven frontman van Fontaines D.C. dus wel.

Op zijn debuut onder eigen naam, The Score horen we hem als folkzanger. Met de klemtoon op folk en de nadruk op zanger. In den beginne droeg Chatten zijn teksten voor, aan traditioneel zingen deed hij niet. Hij en zijn band maakten met hun postpunkpraatstsijl. Op het meest recente album van FDC en al helemaal op hun cover van Nick Drake’s Cello Song waaide de wind al uit een andere, meer melodieuze hoek. Maar zo mooi binnen de lijntjes als op het sobere door Dan Carey geproduceerde The Score zong Chatten nog niet eerder. Niet dat er nu een nieuwe Paverotti is opgestaan, maar het valt op en maakt indruk. Goede indruk.

Het is daarom helemaal geen slecht nieuws dat Grian Chatten een compleet album in voorbereiding heeft. Fairlies is de titel van zijn eerste soloalbum dat uitkom op de laatste dag van juni.

Palehound – The Clutch

Ellen Kempner is de 28 jarige frontpersoon, enig lid eigenlijk van het Amerikaanse Palehound. Te horen is het niet, maar we danken het bestaan van Palehound aan Avril Lavigne. Het was de Canadese skater-songwriter die El liet ontdekken dat je tegelijkertijd stoer en gevoelig kon zijn en je emoties uiten in muziek.

In 2016 verscheen album Palehound album 1, de release van album 4 wordt overtuigend ingeluid met nieuwe single The Clutch. El omschrijft haar stijl als journal-rock, dagboek-rock. Dat zegt iets over haar teksten, maar weinig over haar muziek. Die zou je kunnen plaatsen ergens tussen Dinosaur Jr en Senior , Neil Young dus. Dat betekent dat de elektrische gitaar een leidende rol speelt in. Ook in het potige The Clutch geeft El haar gitaar lekker de ruimte.

Dat nieuwe Palehound album heet Eye On The Bat, bat zijnde een honkbalknuppel en geen vleermuis. Op 14 juli komt hij beschikbaar.

Daughter – Stereo Mind Game

Daughter – Stereo Mind Game (4AD/Beggars)

Het derde studioalbum van Daughter is typisch zo’n plaat die pas na meerdere draaibeurten goed binnenkomt. Maar dan heeft-ie je wel te pakken ook.

Daughter is dat internationale trio dat sinds 2010 aan de weg timmert. Met die prachtige ontstaansgeschiedenis. De Engelse bassiste/zangeres Elena Tonra, de Zwitserse gitarist Igor Haefeli en drummer Remi Aguilella ontmoetten elkaar op school in Londen. Op het Institute of Contemporary Music Performance. “Laten we een bandje beginnen”, moet een van de drie toen hebben geroepen.

Stereo Mind Game is een vrij optimistisch album geworden, vindt de band. Wanneer je het afzet tegen de twee voorgangers zit daar zeker wat in. Toch wordt het nergens overdreven vrolijk. Wel mooi en dat is een stuk belangrijker wanneer het om muziek gaat. Vol levenslust ook. Positief.

De folky indiepop/rock zit vol subtiliteiten die het beste tot je komen via een (goeie) koptelefoon. De subtiele vioolarrangementen in een veelvoud van de tracks vragen zelfs om een virtueel applaus. Ook omdat je goed hoort dat er veel tijd (zeven jaar) is genomen om het twaalf nummers tellende Stereo Mind Game tot volle wasdom te laten komen. Daarvoor werd een enorm aantal sessiemuzikanten opgetrommeld.

Stereo Mind Game is een openhartige plaat, met thema’s die de geregelde complexiteit van het dagelijkse leven prachtig vangen. Vol sprankeling en een zekere blijmoedigheid. Een plaat die voelt als Bevrijdingsdag. Pieter Visscher