Category: Recensies

Rodrigo y Gabriela – Descending To Nowhere

Het illustere Mexicaanse echtpaar Rodrigo y Gabriela dat massa’s in vervoering brengt met flamenco-covers van rock classics en opwindend eigen werk heeft ingeplugd.

Lang speelden zij hun eigen wijze van flamenco zoals het hoort op Spaanse gitaren, maar de vonken die van Descending To Nowhere afslaan zijn elektrisch. Het is niet de enige stijlbreuk van het virtuoze duo op hun eerste single sinds hun prachtige uitvoering van Radiohead’s Weird Fishes/Arpeggi.

Descending To Nowhere wordt voortgestuwd door een disco beat. Ook horen we voor het eerst strijkers, of zijn het synths? Eigenlijk klinkt Descending To Nowhere als een open sollicitatie aan het adres van Hollywood. Zo van ‘als je iemand nodig hebt voor een spannende soundtrack ben je bij ons aan het juiste adres’.

Nieuw album: 21 april

Concert: 29 oktober Grote Zaal TivoliVredenburg

Der Assistent – Domino

Het woordje Der verraadt de afkomst van de maker van Domino, Thoma Heßler alias De Assistent.

Thomas is dus Duits, we vermoeden een Berliner. Daar heeft hij in ieder geval de meeste luisteraars. Artiestennaam en songtitel laten zich moeilijk googelen. Waar je uitkomt is een pizzabedrijf dat assistent-managers zoekt.

Domino is het 9e liedje van Der Assistent, die zo te horen alles zelf doet. Je zou zijn stijl kunnen omschrijven als ironische electro. Zijn songs hebben titel als W, Titelmelodie en Schwalben ( waluw). En Domino dus, dat gaat over het spel dat als sinds mensenheugenis wordt gespeeld. Ook Thomas heeft zin in een spelletje. Daarover zingt hij op een reggae-achtige beat. Diep gaat het niet, maar leuk en luchtig is het zeker en dat is ook wel eens prettig.

Plumeau – Daily Routine

Stel je een Dire Straits voor met een surf tic en peper in hun reet. Zo ongeveer klinkt Plumeau op nieuwe single Daily Routine.

Om het wat minder plastisch te omschrijven; de nieuwe single van de band die Amsterdam als woon en verblijfplaats opgeeft, valt positief op met zijn bevlogen en trefzekere gitaarspel. De rest van de band laat zich ook niet onbetuigd, maar de gitarist steelt de show met zijn intro, fills en solo.

Beluistering van de zes eerder verschenen nummers maken duidelijk dat Daily Routine geen lucky shot is maar het product van een band die snel beter wordt en veel meer luisteraars verdient dan het magere aantal van 82 dat ze nu trekken.

Tape Toy – Sick Sick Sick

Tape Toy gaat er stevig tegenaan op Sick Sick Sick, het eerste nieuwe geluid van het Amsterdamse kwartet sinds de release van hun debuutalbum begin vorig jaar..

Maar Tape Toy zou Tape Toy niet zijn als er onder die onstuimige rockcoating geen existentialistische vragen zouden knagen over zin en onzin van de leven: bekende thema’s in het werk van de band die in 2023 haar eerste lustrum viert. Sick Sick Sick is de eerste vrijgegeven track van een nieuwe EP van Marc, Maurice, Wesley en Roos die op 15 april ten doop zal worden gehouden.

Lucero – Should’ve Learned By Now

Lucero – Should’ve Learned By Now (Liberty & Lament)

Reeds 23 jaar actief als band is het uit Memphis, Tennessee afkomstige Lucero. In de loop der jaren zijn de formatiewijzigingen niet van de lucht geweest. Niettemin is Should’ve Learned By Now al het twaalfde studioalbum van Lucero. Het Grammy Award-winnende album is door engineer/mixer Matt Ross-Spang (John Prine, Jason Isbell) geproduceerd. Dat hoor je wel.

Deze tien tracks tellende plaat is misschien wel het toegankelijkste werk tot nu toe van Lucero. De songs ademen volop, er is luchtigheid alom en er zit veel tempo in de nummers. Dan is Lucero op z’n best. Hoewel ze het nog wel even proberen met de ballad Drunken Moon. Niet meer doen. Omdat de alternatieve country van Lucero dan sterk aan identiteit verliest. Niet dat de liedjes van de band stuk voor stuk uiterst authentiek klinken, maar ze zijn goed in wat ze doen.

Lucero bestaat uit Ben Nichols (zang), Brian Venable (gitaar), Roy Berry (drums), John C. Stubblefield (bas) en Rick Steff (keyboard). De band heeft al meer dan twintig jaar een grote en toegewijde fanbase en staat bekend om zijn spraakmakende liveshows.

Dit soort luchtige rock, waarin we elementen uit de (alt)country, punk en southern soul herkennen, is in gitzwarte tijden als die waarin wij momenteel leven een berg hoopgevend escapisme vanjewelste. Hup Lucero hup! Pieter Visscher

Screaming Females – Mourning Dove

Was Brass Bell een uitstekende binnenkomer van Screaming Females, Mourning Dove mag er ook zijn.

De twee singles van het nieuwe album van de band uit New Jersey zijn ook lekker verschillend. Brass Bell is een zakelijke rocksong die leunt op een sterke drive en riant gitaarwerk. Mouring Dove is een powerpopsong met alle ruimte voor frontvrouwe Marissa Paternoster om haar bijzondere stem te etaleren. Marissa zingt met een lichte vibrato wat haar direct herkenbaar maakt, een goede eigenschap voor een zangeres. Ook op het gitaarvlak is er weer veel te genieten in dit gedreven lied over een droevige duif.

Het nieuwe album van Screaming Females heet Desire Pathway. Een releasedatum volgt. 8 juni staat de band in Vera, Gruun.

Beck – Thinking About You

Beck had veel beroemder kunnen zijn als hij niet zo vaak van stylo was veranderd Als hij zeg maar op standje Odelay was blijven staan.

Gelukkig is hij niet de money gaan volgen, maar zijn muze. Dat heeft prachtalbums opgeleverd als Sea Change, Colors en niet te vergeten zijn debuut, Mellow Gold. Nog steeds past Beck er voor om in herhaling te vallen. Het is dat Thinking About You wordt gepresenteerd als zijnde een nummer van Beck, geraden had je het niet snel. Zijn nieuwe single is een semi-akoestische luisterballad.

Beck als klassieke/traditionele singer-songwriter. Zo hebben we hem nog niet heel vaak gehoord. Een introverte mondharmonica-solo geeft Thinking Of You een lichte country sfeer die prima past bij de tekst over een geliefde die node wordt gemist. Of Thinking About You representatief is voor Beck‘s eerste album in vier jaar weten we pas als de plaat uit is. Als er überhaupt een nieuwe langspeler zit aan te komen, want daarover is nog niets bekend.

Lovejoy – Call Me What You Like

Lovejoy opereert op de grens van indie en ‘rawk’. Een galmpje en een echo-tje meer en we hadden Call Me What You Like graag overgelaten aan de collega’s van Kink.

Maar in huidige vorm denken we dat we heel wat Pinguins een plezier doen met de nieuwe single van de band uit het Britse Brighton. Voor een band die net 3 jaar bezig is, heeft Lovejoy al opvallend veel succes. Een EP, wat singles en een eerste album trekken maandelijks ruim 2 miljoen luisteraars op Spotify. Individuele songs zijn al tientallen miljoenen keren aangeklikt. Die imposante cijfers kunnen deels worden verklaard door het feit dan bandbaas Wilbur Gold voor hij met de band begon al een internet persoonlijkheid was.

Onder de naam William Scott runde hij een succesvol Youtube kanaal, is hij actief in de onlinegame-wereld en heeft hij wat cabareteske singletje gemaakt. Hoewel er zeker ruimte is voor luim en lolligheden is Lovejoy, dat zichzelf omschrijft als de enige indieband met een dubbele kickdrum- een serieus project.

Call Me What You Like komt van een tweede album dat Lovejoy zal ondersteunen met een uitgebreide Europese tournee. Die brengt de band op 11 april naar Paradiso dependance, de Amsterdamse Tolhuis Tuin zal doen belanden. Bij een volgende tour zullen ze waarschijnlijk te zien zijn in het hoofdgebouw. ook zal Lovejoy te zien zijn op Rock Werchter.

Black Belt Eagle Scout – Spaces

Voor het eerst is de inheems Amerikaanse afkomst van Black Belt Eagle Scout ook te horen.

De (pow wow) achtergrondzang van het sfeervolle Spaces wordt verzorgd door de vader van Katherine Paul alias Black Belt Eagle Scout. Paul senior is ook te zien in de clip van Spaces. Hij is een houtsnijder die al meer dan 50 jaar  kunstvoorwerpen vervaardigd in de traditionele ‘Coast Salish’ stijl van het Swinomish volk uit de staat Washington.

Spaces is wat folkier dan Nobody. Tegen het eind laat Katherine horen ook uit de voeten te kunnen op de slide-gitaar. Haar nieuwe album heet The Land, The Water and The Sky en is nu uit.

Las Robertas – Love Is The Answer

Love Is The Answer is het titelnummer van het nieuwe album van de Costa Ricaanse psychrock band Las Robertas. Een week of wat geleden was de vorige single Our Imperium al IJsbreker en we kregen de band in het vizier met Awakening.

Ons enthousiasme voor dat nummer was zo groot dat we hem maar meteen tot Ijsbreker bombardeerden. Ook over Love Is The Answer zijn we zeer te spreken. Het is weer zo’n sterk uitgewerkt gitaarnummer met precies de juiste verhoudingen zang en solo’s, melodie en drive. Ook fijn is dat frontvrouw Mercedes Acosta alle tijd neemt om haar compositie tot zijn recht te laten komen. 6 minuten neemt Love Is The Answer in beslag, de ideale lengt van een paddopopsong.

Love is The Answer is de derde (en tot dusver beste) album van Las Robertas.