Category: Recensies

FIZZ – High In Brighton

FIZZ is een nieuw samenwerkingsverband van vier jonge Britse muzikanten die onder eigen naam al best iets hebben bereikt; Dodie, Gracie Isaac, Martin Luke Brown en Orla Gartland. Een soort van supergroep dus. FIZZ gaat ook optreden en een album is in voorbereiding.

Orla kennen we, de andere drie maken muziek die doorgaans net buiten ons interessegebied valt.  High In Brighton is op het randje, maar is met zoveel plezier gemaakt en straalt zoveel positieve energie uit dat zelfs een kniesoor er vrolijk van wordt. Als High In Brighton een drankje zou zijn was het een Red Bull met wodka.

De taken zijn eerlijk verdeeld. Iedereen zingt een couplet, de Queen achtige koortjes tackelen ze met zijn allen. Net als reclame voor alcoholische dranken komt High In Brighton met een disclaimer. Het nummer gaat over hand gliding (delta vliegen) boven het strand van Brighton en dus nergens anders over. Ja ja.

Anohni and the Johnsons – My Back Was A Bridge For You To Cross

Aan Antony Hegarty, 24 oktober 1971 geboren in Engeland, merk je eigenlijk niets wanneer je naar hem luistert. De stem van de androgyne Brit is in de loop der jaren niet veranderd. Vrouwelijke kenmerken waren altijd al talrijk, zowel fysiek als vocaal. Antony laat zich inmiddels aanspreken als Anohni, terwijl hij ook met een geslachtsverandering aan de gang is gegaan. Al die jaren hield hij dat tegen. Het vrat ‘m op.

“Mijn beste vrienden en familie gebruiken vrouwelijke voornaamwoorden voor mij. In mijn persoonlijke leven geef ik de voorkeur aan ‘zij’. ‘Hij’ is een onzichtbaar voornaamwoord voor mij; het ontkent mij”, is zij helder. In 2016 kondigde Hegarty de naamsverandering aan. Het is dus Anohni geworden. We zijn nog net zo blij met haar. Omdat ze van die prachtige muziek is blijven maken. Man, vrouw, transgender, travestiet, of what the fuck dan ook, het maakt geen reet uit wat of hoe je bent. Als je maar lief bent, geen branden sticht of vrouwen nafluit of scheten laat in een volle lift, of geen richting aangeeft bij afslagen en niet op de bril plast. Dat geeft vaak van die vervelende, gele vlekken. We zijn vooral mens. Een pratend dier in feite. Vaak met een te grote bek. Wees dan ook een beetje als Anohni. Als de voorbeeldige artiest. Véél eloquenter dan de goegemeente en ook nog eens hyperintelligent. Hup Anohni hup.

Zij is terug bij haar oude begeleidingsband The Johnsons en dat leidt tot een prachtige, innige reünie. Met Marvin Gaye’s klassieke album What’s Going On als voornaamste inspiratiebron is het diverse My Back Was A Bridge For You To Cross (lekker kort) een voortreffelijke, soulvolle plaat geworden, met vrij veel jazzy accenten. Aan alles hoor je dat de intrinsieke worsteling die Hegarty jarenlang geteisterd heeft door het toilet is gespoeld. Ze zit geweldig in haar vel.

Wat met name opvalt is de toegankelijkheid van de plaat. Alhoewel tekstueel dan weer niet overdreven luchtig. Want Hegarty blijft Hegarty. Toch altijd weer op zoek naar het engagement. Wat moet je anders ook met al die intelligentie? Zij, erudiet tot op het bot, maakt zich grote zorgen over ons zwaar overbevolkte, uitgeputte planeetje. In Why Am I Alive Now? bijvoorbeeld. Maar er is ook plaats voor een, verre van doorsnee, liefdesliedje. Het schitterende Sliver Of Ice behoort zelfs tot het fraaiste dat ooit aan Hegarty’s brein ontsproot. Het meesterlijk rockende Rest (hoofdrol voor de gitaar van Jimmy Hogarth) is van hetzelfde laken een pak. Zalvend en meeslepend. Pieter Visscher

Holysloot – Plans For Later

Holysloot is een voormalig visser dorpje niet ver van de hoofdstad en een prima naam voor een band die uit die regio komt.

Holysloot komt deels voor uit JAGD, een explosieve (post)punkband die het live best wel goed deed, maar misschien mede door de coronaperikelen haar potentie nooit helemaal heeft kunnen waarmaken. Hopelijk gaat het hun nieuwe band wel voor de wind. Ze hebben in ieder geval plannen.

Plans For Later is geen punk, post of anderszins. Wat het dan wel is, is niet zo 123 te zeggen, wat natuurlijk een compliment is. De nieuwe single is een los maar niet luchtig liedje met een dromerig refrein en fraaie gitaren. Vooral de ingehouden solo met zijn trage ‘twang’ maakt indruk. Op naar EP 2.

Calicos – Reliving

DeWolff en Elephant hebben er met het Belgische Calicos plots een serieuze concurrent bij in de strijd om de titel ‘Beste Americana band van de Benelux’. Nou ja plots. De aanloop naar het fraaie Reliving heeft zo’n jaar of vijf in beslag genomen.

In 2018 deed Calicos mee aan Humo’s Rock Rally. Toen vielen ze al positief op met hun sprankelende gitaarmuziek waarin invloeden te bespeuren waren van bands als Wilco en The War On Drugs. Nieuwe single Reliving (en voorganger Comedown) laat een band horen die vrijwel helemaal is los gekomen van hun aanvankelijke inspiratiebronnen. De zang is sterk in uitvoering en emotie, maar wat Reliving echt laat zinderen is het meesterlijke gitaarspel. Dat lijkt de band ook te beseffen, want men is bepaald niet zuinig met solo’s. Met drie nieuwe leden, een betere boeker een een gloednieuw album in the pocket is Calicos klaar voor het grote werk. Move Over DeWolff and Tell Elephant The News.

Ethan P. Flynn – Abandon All Hope

Ethan P. Flynn is nieuw hier, dus zullen we hem even voorstellen. Flynn is een jonge Brit die als uitvoerend muzikant nog niet zo heel veel heeft gedaan, maar als side-kick al wel enige aanzien geniet. Hij heeft o.a. dingen gedaan voor en met David Byrne en F.K.A. Twigs en Black Country New Road.

De laatsten begeleidden hem op zijn succesvolste release tot dusver, het live opgenomen Television Show. Uit genoemde namen kun je opmaken dat de muziek van Ethan P. Flynn een artistieke grondslag heeft. Zo ook het verder best wel poppy Abandon All Hope dat in zijn beheerste gekte en sterke refrein wel aan het oude XTC doet denken. Abandon All Hope komt van Flynn’s officiële in oktober te verschijnen debuutalbum.

Slow Pulp – Slugs

Met voorlaatste single Cramps week Slow Pulp vrij rigoureus af van hun beproefde formule. De band brak door met traag stromende songs met vrouwelijk fluisterzang en als contrast zwaar vervormde gitaren.

Cramps was uptempo en a relaxed weliswaar met zang van Emily Massey en korzelig gitaarspel van Henry Koehr, maar had dus een compleet andere flow. Met nieuwe single Slugs keert de band terug naar hun oorspronkelijk sound. Het is een moody song met nadrukkelijk onnadrukkelijke zang en een zwaar vervuild gitaargeluid. En zo horen we de band uit Madison, Wisconsin toch het liefst. Slow Pulp lijkt het daarmee eens te zijn. Cramps komt niet op Yards, het in september te verschijnen 2e album van de band. Slugs dus wel.

PS. Een slug is -mocht je het niet weten- een naaktslak.  Dat doet ons doet denken aan een flauw mopje. ‘Weet je waarom Fransen slakken eten? Ze houden niet van fastfood’.

Bombino – Aitma

Nu we hier af en toe Sahara temperaturen hebben is een woestijnbriesje op zijn tijd wel zo welkom. En wie kunnen we beter stof laten opwaaien dan Goumour Almoctar ofwel Bombino zoals we hem beter kennen.

Bombino komt uit een door burgeroorlogen geteisterde regio – de sub Sahara- waar jonge mannen de keuze hebben tussen vechten of vluchten, geweer of gitaar.  Net als streek en stijlgenoten Songhoy Blues, Mdou Moctar en Tinariwen heeft Bombino een internationale carrière weten op te bouwen.  Dat hem dat is gelukt komt door zijn ongewoon grote vaardigheid als gitarist. En a little help from fans and friends als Dan Auerbach, Robert Plant en Gogol Bordello.

Zijn muzikale reis is te volgen op een vijftal studio en een in Amsterdam opgenomen live-album. Aitma waarop Bombino zijn Hendrixiaanse gitaar weer laat rocken op een Noord Afrikaanse beat is de tweede single van zijn eerste studioalbum in 5 jaar. Wie, wat en wanneer is nog niet bekend.

13 november komt de meestergitarist naar de Melkweg.

PEER – SUPERNATURAL

De tweede single van PEER dit jaar is een glammy rocksong die waarschijnlijk het best tot zijn recht komt in grote zalen om niet te zeggen stadions.

Het zal nog wel even duren voordat PEER de AFAS kan vullen, maar aan het repertoire ligt het dus niet. Gebrek aan ambitie kan je PEER ook niet verwijten. De Middelburgers die zich verwant voelen met Nothing But Thieves en The Neighbourhood heeft het water al getest in Azië en Engeland. Na de zomer gaat PEER de provincie in. Op 9 november komen ze hun nieuwe EP ten doop houden in de Paradiso.

The Paper Kites – Black & Thunder

Mocht The Paper Kites een up-tempo rocksong hebben dan staat die niet op een van de vier albums die de band uit Melbourne de afgelopen tien jaar heeft doen verschijnen.

Vanaf het begin heeft The Paper Kites zich toegelegd op het vervaardigen van het betere luisterlied, beetje indie, best wel folky, vleugje country. Dat beleid wordt voortgezet op hun nieuwe live-album, At The Roadhouse (1/9). waarvan Black & Thunder de vierde voorbode is. De nieuwe single heeft iets meer energie dan gangbaar in het universum van The Paper Kites. Toch kun je ook Black &Thunder het beste zittend consumeren. Dit keer is lekker mee tikken met je voet echter wel mogelijk of eigenlijk niet niet mogelijk. Wat Black & Thunder ook anders maakt dan het gros van de Kites songs is een ‘swampy’ sfeer en lekker lange gitaarsolo. Die maken het nummer tot ideale soundtrack voor een zoele zomeravond op een rustig terrasje, een lommerrijke achtertuin of een afgelegen (liefst kinderloze;) natuurcamping.

Small Crush – 5

Small Crush, dat je zou kunnen vertalen als een beetje verliefd is een fris en fruitige indieband uit de buurt van San Francisco. Ze zijn met zijn vieren maar  is de onbetwiste leider, is  miss Logan Hammon. Zij bedenkt en zingt de liedjes.

De band bracht in 2019 een eerste album uit dat het ondanks de corona restricties best goed deed. Op hun debuutalbum klinkt Small Crush nog erg pril en een beetje zoekend. Nieuwe single 5 –die wel iets wegheeft van de vroege Bangles- lijkt wel van een andere band.  Logan klinkt nog steeds jong, maar zeker niet meer verlegen. Ook haar 3 begeleiders zijn  hoorbaar beter geworden. Dit alles suggereert dat Small Crush met een sierlijke boog over de horde van het ‘moeilijke tweede album’ zal springen.