Category: Recensies

Squid – Swing (In A Dream)

Squid heeft de naam wat moeilijke muziek te produceren in de vergaarbakstijl die postpunk heet.

Die naam doet de band op Swing (In A Dream) alle eer aan, maar misschien wordt het tijd om het genre te veranderen in jazzrock/fusion, niet in de laatste plaats omdat er toeters opduiken in de mix. Ook het drumwerk, de dissonante klanken en en de experimentele opbouw van het nummer doen denken aan het jaren zeventig werk van Miles Davis en zijn discipelen. Wat dan wel weer des rock is is de zang en de power waarmee wordt gemusiceerd. Afijn, een paar keer luisteren, liefst met volle aandacht is vereist om grip te krijgen op de materie. Maar dan heb je ook wat.

Met Swing (In A Dream) kondigt Squid de release aan van de opvolger van hun debuutalbum, Bright Green Field. De band heeft gekozen voor O Monolith als albumtitel. Op de producerszetel nam wederom de van zijn werk met o.a. Wet Leg en Fontaines DC bekende Dan Carey plaats.

Squid komt naar Rock Werchter en zal op 8 september te zien zijn in TivoliVredenburg.

Sleaford Mods – Force 10 From Navarone

Sleaford Mods heeft het praatzingen natuurlijk ook niet uitgevonden. Toch wordt het Noord Engelse duo algemeen beschouwd als de grondleggers van de moderne postpunkpraatstijl waarmee bands als Fontaines DC, Yard Act en Dry Cleaning de laatste paar jaar goede sier maakten.

Het was dan ook een kwestie van tijd voordat de meesters hun succesvolle leerlingen -of vice versa- zouden uitnodigen voor een samenwerking. Het initiatief kwam van Andrew Fearn en Jason Williams, de Mods dus. Op hun nieuwe single, Force 10 From Navarone horen we Florence Shaw haar zegje doen. De combi van de flegmatische woordvoerder van Dry Cleaning, die er een paar hartgrondige fucks uitgooit en Jason Williamson, het immer opgewonden standje van Seaford Mods, werkt in de praktijk net zo goed als op papier.

In Force 10 From Navarone (de songtitel komt van een oude oorlogsfilm, de sequel van Guns Of Navarone) gaat Williamson een dialoog aan met zichzelf en zijn partner over duisternis, depressie en geluk. Tegen het eind horen we Flo nog even de melodie meeneuriën.

Het nieuwe album van Seafrom Mods heet UKGRIM (10/3) en bevat ook bijdragen van Perry Ferell en Dave Navarro van Jane’s Addiction.

Scowl – Opening Night

Wie Opening Night een heftig nummer vindt, moet eens naar ouder werk van Scowl luisteren.

Daarbij vergeleken is de nieuwe single een lief liedje. Frontvrouw. Kat Moss gaat weliswaar vlak voor het einde nog even tekeer als een in het nauw gedreven leeuwin, maar vroeger zong ze vrijwel alles zo. Nu klinkt ze meer als een nazaat van Debbie Harry. En zo oogt ze ook een beetje met haar korte rokjes en geblondeerde haar.

Het zou niet verbazen als Kat op dokter’s advies wat rustiger is gaan zingen. Stembanden zijn niet gemaakt voor dit soort vocaal geweld. Hard core Scowl fans en fans van hard core punk zullen de aanpassing misschien betreuren, maar gevolg is wel dat Scowl nu op plekken komt waar ze eerst werden geweerd, op de radio bijvoorbeeld!

Depeche Mode – Ghosts Again

Verwacht geen vernieuwing van het door het lot uitgedunde en inmiddels 43 jaar oude Depeche Mode. Wat je wel krijgt is een solide single in hun slijtvaste melancholieke synhtipopstijl.

Ghost Again had op zo’n beetje alle eerdere DP albums kunnen staan. En dat is maar goed ook. Het is een misvatting dat bands altijd met hun tijd mee moeten gaan. De factor nostalgie speelt een belangrijke rol bij de beleving van acts die al zo lang meedraaien. Het laatste waar fans op zitten te wachten tijdens een concert van hun helden is vage nieuwe muziek. Dat wil niet zeggen dat Depeche Mode live ad infinitum alleen maar hun oude hits moet afdraaien, zeker niet als ze zulke geslaagde nieuwe variaties op hun thema’s produceren als Ghosts Again.

Concert: 18 mei in de Ziggo.

bdrmm – It’s Just A Bit Of Blood

It’s Just A Bit Of Blood is er ook in een kortere single versie. Een beetje overbodig dunkt ons, want de radiostations die het nummer gaan draaien -zoals wij- zullen zeker opteren voor de volle versie al is maar om de door de grommende gitaren opgewekte roes zo lang mogelijk te rekken. Dat nieuwe album gaat I Don’t Know heten en in juni uitkomen op het Rock Action label van Mogwai.

Ramkot – In Between Borderlines

Ramkot – In Between Borderlines (NEWS/Mattan)

In Between Borderlines betekent het albumdebuut van de uit Gent afkomstige formatie Ramkot. Geen idee waar die naam aan ontleend is, maar deze heeft een stevige connotatie. En dat klopt ook wel

Ramkot kwam al met twee goed ontvangen ep’s op de proppen en In Between Borderlines stelt ook geenszins teleur. De songs zitten prima in elkaar en wie goed luistert hoort waar Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald. Je ontkomt qua intensiteit niet aan een naam als Queens Of The Stone Age, terwijl Ramkots landgenoten Millionaire je bovendien te binnen schieten. De band zelf plakt het stempel met ramrock op hun uitgaves. Die typering omarmen we graag met alle liefde. De raakvlakken met Royal Blood zijn er overigens ook.

Rockband Ramkot is in 2017 opgericht door de broers Tim en Tom Leyman, die in Hannes Cuyvers een derde broer hebben gevonden. Zo zien ze het graag zelf.

De plaat opent net als het sublieme Gentlemen van Afghan Whigs van het gelijknamige superalbum uit 1993: ‘Your attention please!’ Zou dat toeval zijn?

Ramkot houdt de meute bij de les met een achttal songs waarop het net zo lekker rocken als dansen is. De plaat van de Vlamingen duurt slechts een minuut of 26. Niettemin: op naar volle en dampende festivalweides! Pieter Visscher

 

STONE – I Let Go

Het Britse STONE gaat geweldig te keer op I Let Go, hun eerste single sinds de release van hun debuut EP vorig jaar.

Het kwartet uit Liverpool rockt zoals de ouden zongen, maar met een power die dertig plussers niet meer kunnen opbrengen. Met de energie van I Let Go kan je een gemiddelde metropool een dag en een nacht van stoom voorzien. Figuurlijk gesproken natuurlijk.

I Let Go gaat over het voornemen een avond niet te drinken, maar dan bellen je vrienden en voor je het weet heb je een kater van hier tot gunter en neem je je heilig voor om…. STONE zit nog in de fase dat ze vooral voorprogramma’s verzorgen. Hoofdacts zullen er een flinke kluif aan hebben deze jongen honden te overtreffen.

MEMI – Guitar Pick

Goed of gek? Allebei eigenlijk. Onze eerste kennismaking met MEMI is een levenslustig poprockrapliedje over een zoekgeraakte plectrum.

MEMI komt uit Zuid Korea, maar rockt 33 keer harder dan de meeste van haar land en generatiegenoten. Ze oogt ook als een echte rocker en dus niet als een lolita zoals wederom veel van naar land en sekse genoten.

Het half in het Engels en Koreaans gezongen, RATM-achtige Guitar Pick is pas de derde release van MEMI. Ook voor I Don’t Give A en Hate U hoeft ze zich niet te schamen. Dit alles leidt ons tot de voorzichtige conclusie dat we het laatste nog niet hebben gehoord van MEMI.

snake eyes – 40 winks

Grit pop, die kenden we nog niet. Grit is het Engelse woord voor grind en zal in dit geval gruizig betekenen, zeg maar grunge. Maar dan op zijn Brits. Het etiket past prima op dat wat snake eyes te bieden heeft; poppy punk geserveerd met gruizige gitaren en gezongen met een plat Britse accent.

Snake eyes zijn 3 brutaaltjes uit Brighton. Two lads and a lady. Zonder afbreuk te willen doen aan het eerder verschenen handjevol singletjes en  album (mixtape zeggen ze zelf) mogen we 40 winks toch wel een flinke stap voorwaarts noemen. Nog niet eerder vielen alle elementen van hun sound zo goed op hun plaats. Gevalletje van oefening baart kunst.

40 winks gaat over de chronische slapeloosheid waar de frontman Jim Heffy aan lijdt. Best een serieus onderwerp. De zelf gefabriceerde clip van 40 winks is echter een en al vrolijkheid. Je ziet de zanger-gitarist genieten van een kopje kruidenthee terwijl hij in gevecht is met een pot pepers. Geinig, maar vooral erg goed.

Crocodiles – Degeneration

De grootste claim to fame van noise popduo, Crocodiles tot dusver is een prettige rammelende medley van Deee-lite’s Groove is In The Heart en California Girls van the Beach Boys.

Die staat op het in 2011 verschenen 2e van inmiddels 8 albums van de band uit San Diego. Zo’n cover is natuurlijk leuk en aardig, maar ook misleidend. Crocodiles is zoveel meer dan een coverband. Hun eigen songs mogen er ook zijn en hun sound is vrij uniek, zeg maar een West-Coast versie van The Ramones.

Gelukkig laat de band zich niet van de wijs brengen door het vertekende beeld. En al worden hun talenten nog niet echt op waarde geschat, live loopt het allemaal prima. Hopelijk heeft Crocodiles de hoop op een doorbraak ook nog niet opgegeven, want die zou er best nog wel eens aan kunnen zitten komen. Nieuwe single Degeneration is namelijk zo aanstekelijk als iemand met de slappe lach.

Niet dat er veel te lachen valt om Degeneration. Het nummer gaat over een relatief nieuw fenomeen, het zogeheten ‘doomscrolling’, het online opzoeken van rampberichten:  covid, republikeinen en in geval van inwoners van California zoals Brandon Welchez en Charles Rowell ook de allesvernietigende bosbranden en overstromingen. Kommer en kwel genoeg, zeker als je er naar op zoek gaat. Gelukkig hebben ze hun muziek nog.