Recensies Archieven - Page 214 of 371

Findlay – Strange One

Long time, no hear van Findlay. De Britse zangeres was favoriet in de begindagen van Pinguin dankzij sprankelende rocksongs als Off & On, Your Sister en Greasy Love. Die nummers verschenen in 2017 op een album, waarna het al snel angstig stil werd rond Natalie Findlay.

Maar nu is ze dus terug. Onherkenbaar mogen we wel zeggen. Haar gitaar heeft ze afgegespt en haar rocky songs ingeruild voor symfonische sprookjes. Zelfs haar stem is onherkenbaar. Zelden dekte een songtitel de lading zo goed als Strange One. Alles is vreemd zo niet raar aan Findlays‘ nieuwe single. Waar eens de gitaren gromden horen we nu strijkers, toetsen en retro electronica. Strange One klinkt al de soundtrack van een duister sprookje met Findlay afwisselend in de rol van prinses en heks. Findlay album twee zou wel eens heel bijzonder kunnen worden.

Live Foto Review: London Calling najaar 2021 dag 2

Live Foto Review: London Calling Festival @ Paradiso, Amsterdam
30 oktober 2021
Foto’s Peter van Heun

Meer dan 25 jaar London Calling Festival! Door de jaren heen stonden onder andere Blur, The Libertines, Florence + The Machine, Franz Ferdinand, Tame Impala, Mac DeMarco, Slowdive, Placebo, The Kooks, Kaiser Chiefs, White Lies en Two Door Cinema Club, Fontaines D.C., London Grammar, Royal Blood, Car Seat Headrest, etc, enz. vroeg in hun carrière op London Calling.

Het evenement wordt twee keer per jaar georganiseerd. In mei en in oktober. En eindelijk kon het weer doorgaan! Peter heeft foto’s gemaakt van de tweede avond met optredens van Chubby & The Gang, Molly Payton, Peeping Drexels, Personal Trainer, Talk Show, The Chisel, The Lovely Eggs en The Zen Arcade.

Frankie and the Witch Fingers – Cookin’

Frankie and the Witch Fingers heeft een vrij lange weg afgelegd om te komen waar ze nu zijn. Fysiek, de band komt oorspronkelijk uit Bloomington in Indiana en resideert nu in L.A. En muzikaal. Jeugdzondes en liveplaten meegerekend wordt hun nieuwe album hun achtste.

Je zou gerechtigd zijn te denken met veteranen te maken te hebben, maar dat valt erg mee. De band moet nog tien worden. Die albums laten een ontwikkeling horen van rafelige garage tot gedisciplineerde riff-rock.

Dat blijkt de stijl die Frankie het best past. Even voor de goede orde; in de band zit niemand die Frankie heet. Nieuwe single Cookin’ is een bluesy alibi voor de muzikanten om hun beste beentje voor te zetten. Vooral de gitaristen krijgen alle kans om te shinen, en dat is wat ze doen. Als je uit bent op vernieuwing heeft Cookin’ je niets te bieden, maar als je net als wij vindt dat er weinig boven een goed geoliede gitaarband gaat heb je een goeie aan Frankie and the Witch Fingers.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – oktober 2021

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

Biffy Clyro – The Myth Of The Happily Ever After
Claw Boys Claw – KITE
Kowloon Walled City – Piecework
Lana Del Rey – Blue Banisters
Mastodon – Hushed and Grim
My Morning Jacket – My Morning Jacket
Ross from Friends – Tread
Sam Fender – Seventeen Going Under
Strand of Oaks – In Heaven
The War On Drugs – I Don’t Live Here Anymore

Live Foto Review: London Calling najaar 2021 dag 1

Live Foto Review: London Calling Festival @ Paradiso, Amsterdam
29 oktober 2021
Foto’s Peter van Heun

Het evenement wordt twee keer per jaar georganiseerd. In mei en in oktober. En eindelijk kon het weer doorgaan! Peter heeft foto’s gemaakt van de eerste avond met optredens van Coach Party, George O’Hanlon, NewDad, Odd Morris, The Lottery Winners, The Ninth Wave en Tiña.

Buggs – Flaws

Een orgel dat hoor je niet zo vaak op een indie track, zeker niet een orgel met kerkklank. Toch is dat het eerste wat opvalt als je Flaws van Buggs aanklikt. Dat atypische orgeltje is de eerste indicatie dat we hier niet met een doorsnee band te maken hebben.

Het dameskwartet onder leiding van Alice Western maakt verhalende songs over het wel, maar vooral over het wee van de menselijke psyche. Alice weet zich omringd door een drietal instrumentalisten die haar teksten van passende muziek voorzien. Het gevolg is dat Flaws, pas de tweede single van Buggs op alle gewenste niveaus werkt. Tekstueel, maar ook muzikaal.

Het orgel bemoeilijkt directe vergelijkingen met andere bands. Maar als je houdt van averechtse Britse (meiden)bands als Porridge Radio, Goat Girl en Wet Leg is de kans groot dat je het ook met Buggs goed zal kunnen vinden.

Good Morning – Burning

We wilden even wachten met een nieuwe nummer van Good Morning tot County zou zijn uitgewerkt en op zijn retour in de Graadmeter. Maar dat duurt nu te lang. Vandaar een nieuwe nummer van het niet meer zo nieuwe duo uit Melbourne.

Burning komt net als Country van het Barnyard album dat deze week is uitgekomen. Het is dat er dezelfde naam op het ‘label’ staat anders had je niet snel doorgehad dat het dezelfde band betreft. Waar Country een gespannen minimalistische rocksong is, is Burning een ‘grassprietje in je mond, lekker op je rug liggend naar blauwe hemel starend’ liedje. De songtitels hadden misschien beter kunnen worden omgedraaid. Pas als de gitaren aan het woord komen in Burning herken je de makers van Country. Good Morning is dus niet alleen goed, maar ook veelzijdig en dat is altijd goed.

The Klittens – Canned Air

De feminien en feministisch genaamde Klittens kwamen vorige week met Canned Air op de proppen, een nummer dat niet alleen ons in goede aarde valt, maar ook bij diverse buitenlandse blogs.

The Klittens zitten in de slackerhoek, dwz dat ze gitaarmuziek maken uit de losse pols. Canned Air grossiert in gitaren, maar wat het nummer echt bijzonder maakt is de zang. Meerdere meiden doen een vocale duit in het zakje, als koortje maar ook aanvullend en overlappend. Het zou een zootje zijn als ze niet met zulke achteloze precisie zouden zingen. File Under in de gaten houden.

Amyl & The Sniffers – Comfort To Me

Amyl & The Sniffers – Comfort To Me (Rough Trade)

Net als in Nederland worden ook in Australië belangrijke muziekprijzen toegewezen aan artiesten die dat hebben afgedwongen. Amyl & The Sniffers flikten het in 2019 om met hun titelloze debuut de ARIA Award voor beste rockalbum in de wacht te slepen. Dat bleef in het buitenland ook niet onopgemerkt en zo speelde de band meteen op Rock Werchter.

Zangeres Amy Taylor is een, hoe zullen we het zeggen, lekker wild wijf. Véél wilder dan haar drie mannelijke bandgenoten. Taylor laat zich graag fotograferen met de tong uit de mond, schaarsgekleed of met een pot bier in haar klauwen. Op het podium, het liefst. Past allemaal prima bij het ruige imago van de band, die ook op album twee volhardt in ongekend energieke twee-akkoordensongs met snoeiharde riffs en teksten waarin we ons zo graag herkennen. In Hertz bijvoorbeeld:

‘Take me to the beach, take me to the country.

Climb in the back seat if you love me.

Hire me a car, I want to go driving.

Climb in the back seat, that’s where you’ll find me.’

De dertien punkrocknummers op Comfort To Me zijn net zo stevig als kort en dat staat de band die zich heeft laten inspireren door onder meer AC/DC, Motörhead en Cosmic Psychos meer dan uitstekend. Don’t Need A Cunt (Like You To Love Me) stopt zelfs al na 1 minuut 31. Een opgefokte punkrocker die schreeuwt om de repeatknop. ‘You think you can fuck with her? Hell no.’ De kans is groot dat Taylor aan zichzelf dacht toen ze het schreef.

Het ronduit óverheerlijke Comfort To Me is tot stand gekomen tijdens de coronaperiode. Je proeft dat de band alle remmen heeft losgegooid en frustraties botviert op instrumenten en Amy Taylor op haar microfoon. Dit is een album waarvan je hartstikke hard gaat rijden op snelwegen. Pas daar dus een beetje mee op. Want je weet zelf: het sterft van de flitspalen. Pieter Visscher

Rats On Rafts – Osaka

Rats On Rafts is de tweede Nederlandse band die Osaka bezingt. Het uit Zoeterwoude afkomstige The Shoes gingen de Rotterdammers voor. 51 jaar om precies te zijn. Met het delen van een songtitel houden de overeenkomsten tussen The Shoes en The Rats meteen op. De eerste maakte naam met mierzoete meezingnummers. De tweede geniet een internationale reputatie dankzij een kwartet albums in het -bij gebrek aan een betere omschrijving- post punk segment.

Nieuwe single Osaka is hoekig en elegant tegelijk. Een oosters klinkend gitaarloopje maakt duidelijk dat de belangstelling voor de Japanse (muziek)cultuur wel wat dieper gaat dan het noemen van een nummer naar de miljoenenmetropool. De inspiratie voor Osaka komt van de stad zelf. De band heeft er een keer mogen spelen tot wederzijds genoegen.

Osaka is geen voorbode van een nieuw album, maar een nummer dat de selectie van het eerder dit jaar verschenen Excerpts From Chapter 3 album niet haalde. Live bleek het echter een favoriet, dus deed de band het enige verstandige wat je kunt doen in zo’n situatie. Ze brachten het alsnog uit.