Category: Recensies

Annabelle Chairlegs – Patty Get Your Gun

Annabelle Chairlegs is zo’n artiest die waarschijnlijk niet heel erg beroemd gaat worden, maar het wel verdiend om een groter publiek te bereiken dan nu het geval is.

Annabelle Chairlegs is de artiestennaam van Lindsay Mackin uit Austin TX. Of de naam van haar band dat kan ook. Miss Chairlegs maakt garagepunk met grappige teksten. Ty Segall zag haar trio op een psychrockfestival en herkende gelijkgestemde geesten in de professioneel rammelende band. Hij bood zich aan als producer, en daar kon de band natuurlijk geen nee tegen zeggen. Het resultaat is goed en grappig gitaaralbum geworden met spitsvondige teksten die door Annabelle net niet binnen de lijntjes worden gezongen. Hopelijk bereikt het ‘Waking Up’ album dus een groter publiek dan zijn twee voorgangers. En komt Annabelle Chairlegs snel een keer onze kant op voor een festivalletje of twee.

RIP Magic – 5words

Als je het weet kun je het horen: 5words van RIP Magic is een productie van James Murphy van LCD Soundsystem.

Het nummer is ook uitgekomen op Murphy’s DFA Records. De nieuwe single van RIP Magic, een kwartet uit Londen o.l.v. Marco Pini, die we ook kennen van de band Sorry, is een punky electro-song. Het nummer lijkt geïnspireerd door de ‘no wave’ beweging, die rond 1980 New York in de ban hield. 5words is de opvolger van een vorig jaar in eigen beheer uitgebrachte debuutsingle. In maart gaat RIP Magic, dat vorig jaar al op Left Of The Dial stond op tournee in de UK en VS. Gevreesd moet worden dat Pini’s nieuwe band zijn oude naar de kroon zal steken. Zie de live-versie van 5words die is opgenomen op het Reeperbahn Festival in Hamburg.

Grauzone 2026 divers, intens en experimenteel

Grauzone is ook in 2026 het festival waar je bij moet zijn geweest als liefhebber van bands die het experiment niet uit de weg gaan in de wereld van de (post)punk, elektro, avant-garde, darkwave, synthpop en gothic en aanverwanten. Voortreffelijk georganiseerd andermaal. Geen wanklanken, louter genot en inspirerende acts. 

Grauzone 6, 7 en 8 februari 2026, Den Haag
Tekst en foto’s: Pieter Visscher 

Band die vrijdags meteen in het oog springt is het Haagse punktrio Vals Alarm in het café van het Paard. Een band die niet maalt om een verkeerde noot en dan is zangeres Yanna Panagopoulos ook nog eens in topvorm. Warfield ligt in het verlengde van She Wants Revenge en dat is niet zo vreemd, want Justin Warfield, is ook de frontman van die band. Dansbare postpunk uit LA, die de jaren 80 doen nagalmen. Er wordt zonder omwegen optimaal geflirt met het schitterende decennium.
Mintfield betekent bedwelmende shoegaze, uit Mexico. Sferisch, ook door de  fluisterzachte stem van Estrella del Sol Sánchez, die ook giftig uit de hoek kan komen tijdens plots ontwrichtende soundscapes, maar net zo makkelijk wordt het weer dromerig. Avishag C. Rodrigues uit New York kennen we als gitarist van postpunkformatie Cumgirl 8. Op eigen benen neemt ze een andere afslag en doet haar geluid geregeld denken aan dat van Godspeed! You Black Emperor. Vernietigend bij vlagen.


Ditz (foto) heeft met zanger Cal Francis (in vrolijke bloemetjesjurk) een woeste set in petto. Straffe drummer! Noiserockgeluid met wat rustiger uitstapjes dat staat als een huis. Een van de hoogtepunten van Grauzone 2026. Mooi ook het vrij vaak onzichtbare gezicht van de bassist, wiens enorme bos haar tijdens het spelen continu zijn uitzicht belemmert. Ditz speelde drie jaar terug ook op Grauzone. Toen nog in het café van het Paard. Terechte promotie. Grote band! “It’s our first gig this year. We were a bit nervous.” Niks van gemerkt.


Pixel Grip (foto) heeft met de uitdagend geklede zangeres Rita Lukea een fijne blikvangster in huis. Het trio met de stevige dansbeats komt prima uit de verf in de uitmuntende grote zaal van het Paard. Een van de prettigste poppodia in Nederland. De snoeiharde punk van The Chisel uit Londen is geregeld politiek geëngageerd. “They fucking observe ya!”, horen we zanger Callum Graham schreeuwen. Hij kan weleens gelijk hebben. Er wordt druk gepogood in de zaal. Zo zien we het graag. Iets rustiger maar minstens zo lekker is de jonge Utrechtse postpunkformatie Fit die drie kwartier het dak in het Paardcafè eraf mag rocken en dat dan ook doet.

Die Spitz, vier vrouwen uit Texas met hun woeste powerrock, worden speels aangekondigd door Natasja Alers en Marc Emmerik, de twee voornaamste organisators van het festival, dat er opnieuw in is geslaagd een weergaloos programma samen te stellen waar we de crème de la crème van de underground aan het werk zien.


Stella Rose (Gahan), dochter van Depeche Mode-zanger Dave Gahan, zagen we al eerder opreden in Nederland. Zo stond ze in Paradiso. Solitair. Met elektronica uit een laptop en een gitaar om haar nek. Het was imposant. Inmiddels heeft Stella Rose (foto) een ritmesectie om haar heen verzameld en weet ze met haar bezwerende, door PJ Harvey geïnspireerde indierock het publiek in Den Haag voor zich te winnen. Geweldige stem. Wat een wapen. De genen van pa zijn natuurlijk meegenomen.
Jehnny Beth zou je met gevoel voor overdrijving een gelijkgestemde kunnen noemen. De eigenzinnige frontvrouw van Savages heeft onder haar eigen naam een steviger geluid ontwikkeld. Furieuze indierock met een kop en een staart. Indrukwekkend. Voortreffelijk neergezet op het hoofdpodium.
In de Lutherse Kerk zien en horen we Kontravoid met zijn snoeiharde dansbare elektronica. De teksten zijn onverstaanbaar, maar een kniesoor die daar wat van maakt. De intense Canadees Cameron Findlay heeft ditmaal een zwarte hoed op en een wit masker. Er wordt volop gedanst. Fijne akoestiek.
“Hello international people. We are The Etters and we are a punkband!”, kondigt zanger Jerry het prettige trio aan. Het is gezellig druk in rockcafé de Zwarte Ruiter waar de Nederlandstalige punk van de drie erin gaat als koek. “Het volgende nummer heet Engnek en dat gaat over enge mannen”, roept de drumster. Ander sterk materiaal dat we voorbij horen komen luistert naar titels als Jij Krijgt Geen Hoofd Van Mij, Patat Met Een Snack, Lauwe Halve Liters en de vloervuller Kleine Lul. Elpees vinden na afloop gretig aftrek. Dat verbaast niemand.

Uit Parijs afkomstig is de dark wave-formatie Minuit Machine die het hoofdpodium van het Paard ruim een uur laat bewegen. Amandine Stioui is goed bij stem en weet de met name in het zwart geklede massa voor haar uitgebreid in beweging te laten komen. Years Of Denials‘ zware elektronica loopt ook geen seconde uit de pas op Grauzone 2026, dat olympisch goud in de wacht had gesleept zou het in Milaan hebben plaatsgevonden. Topfestival.

Friko – Seven Degrees

Op het debuutalbum van Friko uit 2024 staan genoeg goede songs om een vinkje achter de bandnaam te zetten. Zo van even goed in de gaten houden.

Nieuwe single Seven Degrees bevestigt het vermoeden dat hier een bijzondere band bezig is. De nieuwe single van Friko is een niet van ambities gespeend folkrocksong met een duidelijke seventies feel. Seven Degrees lijkt niet echt op, maar doet op de een of andere manier wel doet denken aan Bowie’s All The Young Dudes. Als je begrijpt wat we bedoelen. Het refrein is minder sterk, maar verder is er niks mis met het door John Congleton geproduceerde nummer. Het zou zomaar kunnen dat het nieuwe album van de band uit Chicago er een wordt voor je jaarlijstjes. De titel van die plaat die in april gaat uitkomen getuigt of van zelfspot of van zelfvertrouwen. Die gaat namelijk Something Worth Waiting For heten.

 

IST IST – Obligations

Na het wat mindere Warning Signs herstelt IST IST zich met het uitstekende Obligations.

De song riekt weer sterk naar de jaren tachtig, maar is niet direct herleidbaar tot een van de new wave bands die in die tijd in de Noord-Engelse regio actief waren. Obligations heeft een sterk refrein dat smaakvol wordt aangezet met een mooie tweede stem en precies de goede galm. Ook de gitaarsound en solo zijn A-OK waardoor we dit keer eigenlijk niks te zeuren hebben. Bijbehorend album heet DAGGER en is nu ongeveer uit.

Concert: 14 maart Paradiso.

Marlon Magnée, La Femme – People Are Afraid

Marlon Magnée is La Femme en vice versa.

De band uit Biarritz is geen vreemde in Pinguin-land. Maar de songs die we van ze draaiden zijn Franstalig. De voertaal van People Are Afraid is dus Engels. Het heeft er dus alle schijn van dat Marlon zijn actieradius wil verbreden. Misschien ook dat hij vanwege deze nieuwe fase in zijn loopbaan zichzelf naar de voorgrond heeft geschoven. Die Franse taal was onderdeel van de charme van La Femme. Monsieur Magnee zingt People Are Afraid – beust of onbewust – met zo’n vet accent dat die charme behouden blijft. Verder is People Are Afraid een fijn retro synthipop-plaatje dat op de gitaarsolo na doet denken aan de proto-electropop van 80’s acts als Lio, Taxi Girl en het Belgische Telex.

Concert” 13 april Tolhuistuin, A’dam.

King Tuff – Twisted On A Train

De nieuwe single van psych-rocker King Tuff is een ongecompliceerd rock ‘n’ roll plaatje.

De gitaren spatten er van af en de zang komt via een echokamer, precies zoals het hoort in het genre. De tekst van Twisted On A Train een woordspeling. Tuff zingt feitelijk hij in een wat rare houding in een trein hangt, een herinnering aan een apenstonede reis op het spoor. Maar het klinkt alsof hij aan het twisten is in de wandelgang. De twist is een dans die extreem populair was in de vroege jaren zestig. Je hoefde namelijk niet te kunnen dansen om toch te kunnen twisten. Het klinkt in ieder geval erg gezellig en aanstekelijk. Twisted On A Train is het eerste nummer en de eerste single van een nieuw album van King Tuff aka Kyle Thomas. Dat wordt alweer zijn zevende. De plaat gaat MOO heten, dat is het geluid dat Amerikaanse koeien maken. 27 maart komt-ie uit.

Real Farmer – Run By Animals

Terwijl veel postpunk collega’s de noise-kant optrekken, lijkt Real Farmer een meer melodieuze richting op te gaan.

Niet dat de Groningers met Run By Animals concessies aan de commercie doen, maar de nieuwe single is – ook omdat bassist Marrit Meinema dit keer zingt – wel wat toegankelijker dan de sta of ik schiet songs van het debuutalbum. De sound van het analoog op 16 sporen opgenomen Run By Animals is zeker niet gepolijst en de basklanken blijven overheersen. Maar we horen ook een zekere rust en zelfs warmte. Laten we er het op houden dat Run By Animals een wolfje is in schaapskleren. Dat past ook bij de songtitel (en bandnaam).

Yin Yin – In Search Of Yang

In Search Of Yang is de openingstrack van het nieuwe Yin Yin album dat onlangs is uitgekomen.

Yatta! heet de plaat die weer vol staat met exotische gekruide instrumentals. Op In Search Of Yang combineert de Limburgse band Public Service Broadcasting-achtige samples met een ouderwets vette disco beat en een heel arsenaal aan Oosterse geluidjes. De muziek van Yin Yin is breed inzetbaar. Je kunt er op dansen, maar hun tracks zijn ook geschikt als tunes voor films en tv-series. Of gewoon als lekker hapje tussendoor.

Concerten

overpass – Union Station

Je kunt best wel wat kritiek hebben op overpass. De band uit Birmingham is wel erg serieus en modelleert zijn sound schaamteloos op de vroege U2.

Luister maar naar nieuwe single Union Station. Maar het valt niet te ontkennen dat ze sterke songs schrijven, die ze gedegen uitvoeren met een oprechtheid waar je moeilijk bezwaar tegen kunt maken. Luister wederom maar naar Union Station. Als niet originaliteit je criterium is maar authenticiteit, dan is overpass je band. In juni verschijnt het debuutalbum van de begin twintigers. Daaraan ging een dozijn singles vooraf. Ongeveer de helft daarvan is meer dan een miljoen keer gestreamd. Je hoeft dus geen glazen bol te raadplegen om te voorspellen dat overpass wel een een hele grote band kan gaan worden. Is het niet dit jaar, dan wel het volgende.