Marathon – Fire

Ook Marathon begin het nieuwe jaar goed. Fire is het eerste nieuwe nummer van de Amsterdammers sinds de release van hun debuut EP in mei vorig jaar.

Verwacht geen grote veranderingen, eerder een perfectionering van hun ietwat zwaarmoedige, maar hard pompende en rijkelijk met gitaar bestrooide shoepunkgaze. Na een inventarisatie van de Volkskrant van kenners, profs en collega’s kwam Marathon uit de bus als zijnde een van de bands die een grote kans maken om dit jaar door te breken. Het criterium is het laten vol lopen van de grote zaal van de Paradiso. Zo na de zomer als het festivalseizoen er op zit zou dat het trio wel moeten kunnen lukken.

Buck Meek – Cuero Dudes

Buck Meek is de gitarist van Big Thief. Dat kun je horen, niet zozeer aan zijn gitaarspel, maar aan zijn manier van zingen.

Net als collega Adrianne Lenker zingt hij met overslaande stem. Alsof hij de baard in zijn keel heeft. Fans van mister Meek horen wellicht dat Cueros Dudes een lichte(re) herbewerking is van Cyclades, een track van zijn vorig jaar verschenen Haunted Mountain album. Meek schreef het nummer in Europa. Dat is weer niet te horen. De man maakt typisch Amerikaanse muziek, een soort sloppy country vergelijkbaar met de morsige Americana van o.a. MJ Lenderman en bands als Wednesday en Florry. Muziek waarin de geest rondwaart van de oude Neil Young.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 3 2024

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Sprints – Heavy (IJsbreker)
  2. Liam Gallagher & John Squire – Just Another Rainbow
  3. Buck Meek – Cuero Dudes
  4. Meltheads – White Lies (BE)
  5. Johan – Time For Change (NL)
  6. Marathon – Fire (NL)
  7. Return to Dust – Live Like This (Breekijzer)
  8. James Arthur – Bitter Sweet Love (Popwarmer)
  9. Tyler Ramsey – These Ghosts (Martjes <3)

Meltheads – White Lies

Sinds oktober vuurt Meltheads elke maand wel een nieuw nummer op ons af. De teller staat nu op vijf.

Dat zal ongeveer de helft zijn van het aantal  songs op het album, Decent Sex dat op 9 februari moet gaan uitkomen. Er is alweer een nieuwer nummer beschikbaar, maar wij willen eerst nog wat langer bij stilstaan White Lies. De titel beteken leugentjes om de best wil. Wat White Lies zo sterk maakt, naast de opwindende jungle drums, de onheilspellende bas, de snedige gitaar en de gebeten zang is het onschuldige meisjesstemmetje dat onverwachst opduikt en een fraai contrast vormt met het geweld dat de heren produceren. Volgende week al (de 17e) kun je Meltheads gaan zien in Groningen onder de vlag van ESNS. Op 6 maart geeft de band acte de présence in het Rotterdamse Roodkapje.

The Smile – Friend of a Friend

De derde single van het tweede album van The Smile, Wall Of Eyes gaat-ie heten is een ballad. Maar geen gewone ballad.

We hebben tenslotte te maken met drie van de eigenzinnigste muzikanten van de alternatieve muziekscene. Wat Friend of a Friend ongeschikt maakt voor romantische avondjes of diner bij kaarslicht zijn de ronduit spookachtige violen die bijna ongemerkt in het nummer sluipen. Tegen dat decor klinkt de kalme falset van Yorke plotseling ook unheimisch. En alsof de intenties van de makers nog niet duidelijk zijn, volgt er een slot waarin diverse muziekwetten met voeten worden betreden. In een woord prachtig!  Wall Of Eyes is uit op 26 januari.

Return To Dust – Live Like This

Return To Dust komt uit en L.A. en is een eigentijdse band. Zo piep zelfs dat ze nog niet aan een album zijn toegekomen. Dat is allemaal niet te horen.

Als je niet beter zou weten zou je zweren dat de band uit Seatle of omgeving komt en dat het begin jaren negentig is. Je kunt niet naar Live Like This luisteren zonder aan bands als Alice In Chains, Deftones of Nirvana te denken. Zie Return To Dust als zelfbenoemde conservatoren van de grunge aanverwante genres.

Is het nieuw of vernieuwend wat ze doen? Nee dus. Is het goed gedaan? Dat dan weer wel. Nog even over de bandnaam. Die klinkt nogal christelijk. ‘Stof zijt gij en tot stof zult ge wederkeren’. Maar zou ook van de gelijknamige film kunnen komen. Hoewel Dust To Dust (2022) is misschien wel wat te romantische voor een harde rockband.  Laten we daarom maar op de bijbel houden. Het zijn tenslotte Amerikanen 😉

Liam Gallagher, John Squire – Just Another Rainbow

Echt goed is de eerste vrucht van het samenwerkingsverband van Oasis zanger Liam Gallagher en Stone Roses gitarist John Squire helaas niet.

Maar slecht nou ook weer niet! Je krijgt precies wat je kunt verwachten, een Beatle-esque (Rain) song met de gepatenteerde, nasale zang van de jongste Gallagher broer en een ruim bemeten gitaarsolo van meestergitarist Squire. De heren hoopten waarschijnlijk samen weer iets van het oude vuur te laten oplaaien, maar veel meer dan een waakvlammetje is het niet geworden. Nog niet.  Just Another Rainbow schijnt slechts het begin te zijn van de coöperatie van het illustere duo. Er is sprake van een album en ook is men voornemens om te gaan touren.

SPRINTS – Heavy

SPRINTS komt naar Nederland volgende maand voor 3 shows. Dat is goed nieuws voor iedereen die houdt van door vrouwenpower gedreven en op Ierse postpunkleest geschoeide gitaarmuziek. Aangetikt worden Groningen, Rotterdam en de hoofdstad. Zie het www voor de details.

Alle seinen wijzen op een topjaar voor SPRINTS dat 2024 goed begint met de release van hun langverwachte debuutalbum, Lettter To Myself. Tegelijk met het album is er een nieuwe single verschenen. Heavy is misschien wel beste nummer van de band van Karla Chubbs tot dusver. En anders wel hun meest energieke. Voor wie Karla kent is het thema bekend; het overwinnen van faal en andere angsten. De vaart en de flair waarmee wordt gemusiceerd en de extatische gitaarsolo suggereren dat SPRINTS steeds meer schijt krijgt aan de buren. En ook dat is goed nieuws!

Bas Jan – Back To The Swamp

Bas Jan – Back To The Swamp (Fire Records)

Eigenlijk geen idee of je aandachtiger naar een album van Bas Jan luistert wanneer een van je vrienden zo heet. Het is sowieso een opvallende naam voor een Engelse formatie. Vernoemd naar de Groningse destructieve, conceptuele kunstenaar Bas Jan Ader die in 1975 op 33-jarige leeftijd verdween, nadat hij richting Atlantische Oceaan vertrok, om in zijn zeilbootje Guppy 13 niet meer terug te keren, zo liet ondergetekende zich influisteren. Guppy 13 werd een klein jaar later voor de kust van Ierland teruggevonden. Leeg.

Bas Jan bestaat uit de dames Serafina Steer, Rachel Horwood, Emma Smith en Charlie Stock en timmert inmiddels drie platen aan de weg. Deze derde, Back To The Swamp, is het sterkst. Sterk dansbaar bovendien, over het algemeen. Prettig gezongen wederom, met veel Britse dictie, door Steer, die in de verte wel wat wegheeft van Flo Shaw, die we kennen van postpunkformatie Dry Cleaning. In Margaret Calvert Drives Out, dat introtechnisch INXS’ Original Sin benadert, ligt het er wat dikker bovenop. Heerlijk, die trompet.

Bas Jan verstaat de kunst om van al hun favoriete acts een eclectische mix te smeden. Het levert negen indiepopliedjes op die stuk voor stuk voelen als een warm bad na een schaatstocht van 60 kilometer. Het titelnummer, met dat rustige begin, met veel bas (jan) en violen, dat gaandeweg verandert in een vloervuller vanjewelste is om smoorverliefd op te worden. Steer op haar best.

Zo staan er meer verslavend lekkere liedjes op het per draaibeurt prettiger wordende Back To The Swamp, zoals het opwindende Singing Bar, dat ook al zo veel dansvloerpotentie heeft. Pet Shop Boys lijkt een van de inspiratiebronnen. Leg het intro van Black Day (B-kantje van Depeche Modes Stripped (’86) eens naast dat van Credit Card en luister eens naar Ding Dong zonder aan Blue Monday van New Order te denken. Bas Jan heeft de mosterd niet alleen uit de eigen koelkast gehaald, maar geen haan die ernaar kraait, omdat het een verdómd goeie plaat heeft opgeleverd. Pieter Visscher