Marshall MG50CFX (Guitar amp)
TC electronics BG250 Combo (Bass amp)
Pearl Drumkit (Kick, Snare, 2x Toms, Hihat and 2x Cymbals)
Tapir! is een zeskoppig multimediamonster uit Londen. De band heeft zojuist een nieuwe EP uitgebracht. Daarvan is Gymnopédie losgekoppeld om als single te dienen.
Gymnopédie (de titel komt van een beroemd pianostuk van Erik Satie (1866-1925)) is een rijk gevulde indie-ballad in walstempo met synths, gitaren, cornet en de sonore stem van Ike Gray.
De tekst laat zich niet zo makkelijk samenvatten, maar het refrein – Because I’ve Been Told in Heaven, The Rooms Are Filled With Mice, There’s Breadcrumbs In The Bedsheets, And Jesus Has Head Lice‘ geeft een aardige indicatie in welke vreemde hoek je het moet zoeken. De maffe tekst steekt scherp af bij de uiterst serieuze muziek die wel aan die van Radiohead doet denken. Dat de tong toch zit stevig in de wang zit, maakt de maffe clip duidelijk.
Gymnopédie staat op de EP Act 2 (Their God) het tweede deel van een drieluik. Eerder verscheen al Act I (The Pilgrim). Deel 3 volgt nog. Live schijnt Tapir! een heel spektakel te zijn met kostuums, decorstukken, visuals, poppentheater. En muziek natuurlijk.
Hoe dat allemaal uitpakt kun je gaan zien op het Left Of The Dial Festival in Rotterdam. Tapir! treedt aan op 19 oktober om 23.20 in Arminius.
Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.
Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:
Donker en dreigend is de nieuwe single van de Canadese garage annex surfrock commandos Ghost Woman. En lekker lang ook zodat bandchef Evan Uschenko alle tijd heeft om zijn gitaar even goed te laten vibreren en resoneren.
Allright Allright is de eerste aanjager van het 3e Ghost Woman album in anderhalf jaar. Uschenko beschouwt Hindsight is 50/50 als het eerste echte album van zijn band. De eerste twee waren meer vingeroefeningen, of dagboekaantekeningen zoals hij zelf zegt. De band klinkt op Allright Allright inderdaad alsof ze hun groove hebben gevonden. Dat zal alles te maken hebben met de komst van Ille van Dessel. Zij drumt en helpt Evan bij het schrijven van de songs. Hindsight is 50/50 komt op 24 november uit.
De geliefde steunpilaar van Captured Tracks onder leiding van Jack Tatum, Wild Nothing, heeft het nieuwe album ‘Hold’ aangekondigd, de eerste nieuwe LP van Wild Nothing in vijf jaar, en Tatum’s eerste zelfgeproduceerde plaat sinds zijn debuut in 2010 (Gemini).
Te midden van de meer dan levensgrote angst die gepaard ging met de slapeloze nachten van het vroege vaderschap, wendde Tatum zich tot dansmuziek om zich weer met zijn lichaam te verbinden. Terwijl hij de door shoegaze geïnspireerde synthpop-sfeer uit het verleden van Wild Nothing uit de jaren 80 eert, toont ‘Hold’ de behendige songwriting van Tatum – verder aangescherpt door zijn veelgeprezen samenwerkingen met Japanese Breakfast en Molly Burch – waardoor Tatum in de voorhoede staat van een zoekende en existentiële plaat die vreugde vindt in op elektronica geïnspireerde muziek.
Deze eerste single plaatst Wild Nothing op de voorgrond van een acid house-beat en technicolor-rit door een nacht in een buitenwijk – de clubsfeer afgewisseld met het lyrische onderzoek van één van de diepste dalen in Tatums romantische relatie. Op de achtergrond horen we de stem van de Australische indiepop zangeres Hatchie.
Hun laatste album is nog niet afgekoeld of Demob Happy dropt al weer een nieuwe single. Sweet & Sour America is gloednieuw en heet van de naald.
Aanleiding van de release is de start van een tour door Europa die de band op 20 september a.s. in de Melkweg zal doen belanden. Het Britse trio rockt stevig op zijn grondvesten met hun ode aan de V.S., een land dat zacht gezegd gemengde gevoelens oproept. Echt kritisch wordt Demob Happy niet, anders zouden ze mogelijk bij een volgend bezoek aan de grens worden geweigerd, maar de goede verstaander weet genoeg.
Breekbare meisjesstem omgeven door stevige gitaren. Het idee is niet nieuw, maar zo goed als bij Cloud Café pakt het maar zelden uit.
Eerder dit jaar debuteerde het Amsterdamse kwartet met een EP. Het verleidelijk Honey is helemaal nieuw en hopelijk een voorteken van een uitgebreide langspeler. Cloud Café is volledig selfsupporting. Het componeren, opnemen en produceren houden ze in eigen band. Rest nog slechts te zeggen dat CC ook live hun m/v-tje staan.
Jack White wordt nog eens een echte platenbaas. Zijn Third Man Records is allang geen collector’s label meer met unieke vinyl uitgaven van kopstukken als Willie Nelson en Miles Davis, Pearl Jam en Syd Barret. Tegenwoordig heeft Third vestigingen in Nashville, Detroit en Londen en een snel uitdijende stal eigentijdse acts. Snooper bijvoorbeeld en Island of love en Mdou Moctar.
Een van Jacks’ recentste signings is Hotline TNT, een shoegazerige band uit New York onder aanvoering van de Canadese expat Will Anderson. Protocol, hun debuutsingle voor Third Man zit propvol gitaren, akoestische, maar vooral van het soort dat je moet inpluggen. Net boven het gitaargeweld uit hoor je Will verslag doen van zijn avonturen op amoureus gebied. Het slepende tempo en het vervormde slot maken duidelijk dat Anderson-zeg maar- geen Don Juan is.
Anderson is al even bezig en ook zeker niet zonder succes, maar met de backing van Jack moet het lukken het grotere publiek te bereiken dat hij al lang verdient.
Het Britse Slowdive zat dertig jaar geleden in de kopgroep van de toen net ontluikende shoegazescene. Terwijl de band bij het publiek een beste beurt maakte, was de (Britse) pers minder enthousiast. Dat plus personele onrust en een ongeïnteresseerd label resulteerden in een voortijdig einde.
De ex-bandleden probeerden van alles, maar niets kwam echt van de grond. Lang verhaal kort. In 2014 kwam er een doorstart van Slowdive, eerst live en in 2017 ook in de studio. Na 22 jaar kwam er alsnog een 4e album. Het werd een succes.
De band had de wind ook mee, want shoegaze en zusje dreampop waren bezig aan een comeback. En zijn sindsdien niet meer uitbeeld verdwenen. Er is zelfs een neefje bijgekomen de zogeheten shoegrunge.
Waarom het nieuwe album zes jaar op zich heeft laten wachten vermeldt het verhaal niet. Maar het is er en publiek, pers en Pinguins zijn laaiend enthousiast over ‘everything is alife’. Eerste single kisses haalde de bovenste tree van de Graadmeter en het moet wel heel raar lopen als ook alife niet ver gaat komen.
Marlene Bakker – Oaventuren (RAIF Records)
“Oaventuren gaat over proberen onbevreesd door het leven te gaan, een tikkeltje overmoedig, aan de andere kant ook vrijmoedig. Eigenschappen die je nodig hebt als muzikant, maar ook in het leven zelf. Het leven is een avontuur”, vertelt Marlene Bakker over haar tweede album. Oaventuren is de opvolger van RAIF (2018), dat door Frits Spits tot album van het jaar werd gebombardeerd en slechts kon rekenen op lovende kritieken. Dat zal met Oaventuren niet anders zijn, omdat de plaat van dezelfde schoonheid is. Andermaal in het prachtige Gronings gezongen.
Bakker (39), geboren in het Groningse gehucht Niezijl, groeide op in een ander, prachtig dorp in dezelfde provincie, Smeerling, waar ze spelenderwijs het Gronings onder de knie heeft gekregen. Het is handig dat er een tekstboekje bij de cd zit, terwijl je over het algemeen ook als niet-Groninger wel kunt volgen wat Bakker wil vertellen.
Misschien dat Wat Is Er Loos? over het politieke wereldje gaat? “Haard tegen haard. En waist, ‘t löst haildaal niks op. Roupst en reerst of zegst de woarhaid? ‘t Is mor net wastoe leufst. De leugen smoort elke reden, elke zin.”
Het karakteristieke Gronings is een prachtige taal (jawel), die wel vaker als instrument is ingezet in de muziek, maar nog nooit zo mooi als Marlene Bakker het doet. Een stem net zo helder als gevoelig. Op een plaat waarop Bakker zich andermaal heeft laten omringen door topmusici. En dat hoor je. Gitaarwonder Bernard Gepken, vooral bekend als muzikant in de band van Daniël Lohues, is onder meer weer van de partij. Gepken schreef ook mee aan de composities op Oaventuren. Een album vol met prachtige melodieën en arrangementen. Hoor Gepken eens verrukkelijk tokkelen in het afsluitende Sloaplaidje. En wat is Zo-as Beloofd toch van een óngekende schoonheid.
Ook door de rijke instrumentatie, waarin we onder meer Hammond, vibrafoon, hoorn, bugel, piano, synthesizer en mellotron ontdekken, is Oaventuren een plaat geworden die je zo vaak als mogelijk op wil zetten. Niet voor niets is Marlene Bakker inmiddels omarmd door Pinguin Pluche. Na RAIF heeft ze het met Oaventuren wéér geflikt. Een tweede kunststuk. Pieter Visscher