Category: Nieuwe Muziek

Blonde Redhead – Melody Experiment

Op de tweede single van het nieuwe album van Blonde Redhead neemt Kazu Makino de vocale honneurs voor haar rekening.

Haar bijdrage aan Sit Down Diner, het eerste album van Blonde Redhead in acht jaar is een zacht golvend nummer met een lang instrumentaal coda dat qua sfeer en lage spanning wel aan Khruangbin doet denken. De gitaren klinken als synths en vice versa. De zomerse feel van Melody Experiment wordt versterkt door zachte omgevingsgeluiden waaronder een vlucht vogels. Kortom experiment geslaagd!

Het tiende album van het New Yorkse trio verschijnt op 29/9.

MOMSNAME kreeg De Drie Gezusters volledig mee – Pinguin Hotspot

De tweede Pinguin Hotspot in De Drie Gezusters in Groningen was weer gezellig druk afgelopen vrijdag. Maar voor gezelligheid koop je niks: het is en blijft natuurlijk een voorronde voor onze Penguin Showcases tijdens ESNS. Drie bands streden op het podium om die felbegeerde plekken, en MOMSNAME ging er uiteindelijk met de buit vandoor.

De volgende Pinguin Hotspot zijn op 4 augustus in Discords, Nijmegen en op 25 augustus in De Drie Gezusters in Groningen.

Volledige line-up van juni:

MOMSNAME is een indie popband uit Nederland die niet bang is om hun kwetsbaarheid te bespreken. De serene vocalen worden aangevuld met een dromerig en melancholisch geluid. Al deze elementen samen nemen je mee naar een zachte, geruststellende, maar soms verdrietige plek.


David Rooker
David Rooker is een jonge liedjesschrijver en zanger. Zijn album ‘Magnolia Dream’, dat in 2023 wordt uitgebracht, maar deels tijdens de coronapandemie is ontstaan, bevat twaalf melancholische nummers die zijn grote bereik benadrukken.


Diamonds//Honey
Diamonds & Honey is een gedurfde pop-rockband uit het noorden van Nederland. Ze worden geïnspireerd door acts als Paramore en Wolf Alice. Met pittige riffs, krachtige teksten en energieke optredens verzorgt de band een soort soundtrack voor een levendig en opwindend leven.

Art Feynman – All I Can Do

Het liefst had Luke Temple Breneman zijn brood belegd als beeldend kunstenaar, maar helaas is de markt voor indoor muurschilderingen in New York niet erg groot en ziet hij zich genoodzaakt er wat bij te klussen. Als muzikant.

Dat doet hij onder eigen naam en diverse aliassen. Breneman is een boven gemiddeld goede zanger met een sterke falsetstem. Hij wordt wel vergeleken met Paul Simon, Jeff Buckley en Nick Drake. Voorwaar geen kleintjes. Een probleempje is wel dat hij zijn albums vaak opneemt op een vier-sporen cassetterecorder, wat de geluidskwaliteit niet ten goede komt. Op zijn jongste release als Art Feynman gooit hij het over een heel andere boeg en is de high fidelity juist van groot belang.

Luke alias Art heeft zich laten inspireren door albums die in de jaren zeventig en tachtig werden geproduceerd in de Compass Point Studios op de Bahamas, muziek van o.a. Sly & Robbie, Grace Jones in en Talking Heads (Remain in Light). Vooral die laatsten klinken door in All I Can Do. Luke zingt hier zelfs een beetje als David Byrne.

Met zijn frisse gitaarsolo’s, tropische dameskoortjes en funky ritmesectie klinkt All I Can Do om door een ringetje te halen. Feynman heeft er gelukkig wel voor gewaakt een en ander niet te glad te laten klinken. In november verschijnt er een heel album met dit soort tropische verassingen.

late night drive home – Drug Asphyxiation

Het Texaanse late night drive home maakt vorig jaar een uitstekende indruk met debuutalbum, How We Are Feeling. Openingstrack Awkward Conversations schopte het zelfs tot Ijsbreker.

De eerste single van de opvolger valt ook helegaar niet tegen. Drug Asphyxiation begint meteen ouderwetse drummachine, maar verder is erg weinig oubolligs of mechanisch aan het energieke nummer. De sound is wat compacter dan op het debuut, de koortjes zijn wat hechter, de gitaren wat voller. Het geheel wat urgenter. Late night drive home heeft het in zich om hoog boven het maaiveld uit te tornen.

Popwarmer: The Last Dinner Party – Sinner

Na IJsbreker Nothing Matters is de The Last Dinner Party uitgegroeid tot de heetste act van het moment. Die zagen we wel een beetje aankomen. ‘De schunnige ABBA’ hebben een nieuwe single en TLDP is inmiddels ook materiaal voor Pinguin Pop. Met puntige gitaartjes en catchy samenzang (geproduceerd door James Ford) gaat ook Popwarmer Sinner weer helemaal aanslaan. 27 oktober op London Calling, 28 november als voorprogramma van Hozier in Ziggo Dome. Is Lowlands nog een optie? 19 augustus heeft de band nog een piep klein gaatje.

Frankie and the Witch Fingers – Mild Davis

Met een titel waarin zelfs muziek-anafalbeten de naam van een beroemde jazztrompettist zullen herkennen zou je verwachten dat er wel een scooby-doo momentje in het nummer zou zitten, maar dat dus valt mee. Of tegen, als je van jazz houdt.

Desondanks zegt de band wel degelijk geïnspireerd te zijn door mister Davis, en dan met name zijn funkrock excursies in de jaren zeventig. Wat je op je bordje krijgt is in ieder geval weer zo’n heerlijke brok psych-rock zoals Frankie and the Witch Fingers sinds 2017 met ijzeren regelmaat de ether in slingert.

Met Mild Davis kondigt de band uit L.A. waarin dus niemand zit die Frankie heet de aanstaande geboorte aan van een nieuwe langspeler, Data Boom die op 1 september het licht zien.

Normaal wacht een band met toeren tot na de release van een album, maar niet Frankie. Hen kan je gaan zien op 15 juli tijdens het Valkhof Festival in Nijmegen. Nog kratis ook!

Queen’s Pleasure – Playboy’s On

Queen’s Pleasure verrast met een prachtige ballad. De verrassing zit hem niet in het feit dat Playboy’s On zo’n schoon lied is, maar dat de boys ook een gevoelig kant blijken te hebben.

QP kennen we als een onstuimige orkest, dat naam maakte met enerverende op Britse leest gestoelde braniebeat. Het soort band dat zaaleigenaren doet vrezen voor dak en fundament van hun etablissement. Ook Playboy’s On is zo Brits als een wolkje melk in een kopje Earl Grey, maar heeft met zijn jazzy drums en akkoorden ook iets eigens dat nog eens wordt versterkt door de onorthodoxe gitaarsolo, die klopt, veegt en zuigt alsof hij op een Dyson V11 wordt gespeeld.

Na twee sterke nieuwe singles mogen we wel concluderen dat Queen’s Pleasure geen last lijkt te hebben van het gevreesde ‘second album syndrome’. ‘shy bairns get nought’ staat voor na de zomer. 

Meltheads – I Want It All

Naar het schijnt was Naïef een grap, het eerste en waarschijnlijk ook laatste Nederlandstalige nummer van Meltheads uit Antwerpen.

De grap is wel dusdanig uit de hand gelopen dat Naïef nu met afstand het meest gestroomde nummer is van het stevig rockende kwartet. Maar wie weet wordt opvolger I Want It All een nog groter succes. De nieuwe single van Meltheads is een onbehoorlijk vonkende toptrack die niet alleen vanwege het wulpse dameskoortje aan wijlen Herman Brood doet denken.

Alamo Race track – Sally H.

Alamo Race Track is terug! 20 jaar na hun debuutalbum heeft Ralph Mulder weer genoeg liedjes geschreven voor een nieuw album van zijn inmiddels toch wel legendarisch te noemen band.

We hebben zo’n acht jaar op nieuw werk van Alamo Race Track moeten wachten. Sally H. suggereert dat ons geduld ruimschoots wordt beloond. De soort van comeback single lijkt niet echt op, maar doet toch denken aan Arnold Layne van Pink Floyd. Best wel psychedelisch dus, maar ook lekker poppy.

Het nieuwe album is Ralph meer overkomen dan dat het was gepland. Door familieomstandigheden zag hij zich geroepen terug naar zijn ouderlijk huis in Winschoten te gaan. Dat riep veel herinneringen op die tijdens fietstochten de vorm van liedjes aannamen. Met hulp van stergitarist Robin Berlijn (o.a. Fatal Flowers en Johan) en producer Frans Hagemaars maakte hij die songs opname-klaar met als resultaat dus een vijfde album van Alamo Race Track.

Op 6 oktober komt hij uit, Greetings From Tear Valley and the Diamond Ae, uiteraard bij Excelsior.