Category: Nieuwe Muziek

Mouth Ulcers – Prevail

Wat ooit gothic of gewoon new wave werd genoemd heet tegenwoordig dark wave.

De ingrediënten zijn het zelfde: galmende gitaren en nauwelijks verstaanbare zang die lijkt te zijn opgenomen in een kerk. Ook de voorbeelden zijn onveranderd, oude Cure, maar vooral Bauhaus. Voor originaliteit moet je dus niet bij Mouth Ulcers (op de bandnaam na dan) zijn, maar als je net als een groeiende groep generatie Z’ers (en hun ouders en grootouders) wel houdt van een galmende donker getinte vleermuizenrock dan zit je snor bij deze jonge weerwolven uit Londen van wie Prevail pas hun derde single is.

Friko – Choo Choo

Friko is een beloftevolle band uit Chicago die het zijn fans weer niet makkelijk maakt met CHOO CHOO.

Ten eerste klinkt de nieuwe single overvol. En ten tweede lijkt Friko enorme haast te hebben. Easy listening is anders, heel anders. Toch, als je er eens goed voor gaat zitten, hoor je wel waarom in de V.S. zo vol verwachting wordt uitgekeken naar het nieuwe album van de band van Niko Kapetan. CHOO CHOO gaat – het zal niet verbazen- over treinen. Het gejaagde tempo en de diverse tempowisselingen illustreren het onderwerp van de song. Blijkbaar is reizen met de trein in de V.S. net al bij ons geen onverdeeld genoegen.

Friko is vorig jaar op tour geweest als supportact van zowel The Flaming Lips als Modest Mouse. Dat heeft zijn sporen nagelaten. Dat de hectische productie een bewuste keuze is, mag je opmaken uit het feit dat niemand minder dan John Congleton daar verantwoordelijk voor is. Congleton is een veteraan met een staat van dienst waar je u tegen zegt: van Alvvays tot Eddie Vedder en van Mogwai tot The War On Drugs. Niet iemand dus die met elke band in zee gaat.

The Skinner Brothers – PIE N MASH

Wegens uitblijven van succes zijn we een paar jaar geleden gestopt met het volgen van The Skinner Brothers.

Dus wie schetst onze verbazing toen we naar aanleiding van een nieuwe single van de muzikale anarchisten uit Londen even keken hoe ze er nu voorstaan. Zijn ze vorig jaar doorgebroken met een paar super succesvolle EP’s! Let je even niet op en …. Goede reden dus om die nieuwe single eens aan te klikken. The Skinner Brothers, die net zulke echte broers zijn als The Doobie en Chemical Brothers blijken het roer radicaal te hebben omgegooid, De anarchistische pubrock van het begin heeft plaatsgemaakt voor iets minder anarchistische pillenrock. Anders maar ook leuk en nog steeds net zo Brits als PIE N MASH.

Lime Garden – All Bad Parts

Bij een pittig popliedje als All Bad Parts van Lime Garden is het moeilijk om niet aan Blondie te denken.

De vrouwenstem, de punky power en de met disco flirtende bas: het zijn ingrediënten waarmee Blondie beroemd is geworden. En die zo’n 40 jaar na dato nog steeds voor opwinding weten te zorgen. Waar Debbie Harry ook nog eens haar kort gerokte lijf in de strijd gooide, concentreert het all female Lime Garden zich helemaal op (de sarcastische) tekst en muziek. Die tekst is geïnspireerd door het net niet gelijknamig zelfhulpboek van Richard Schwartz No Bad Parts. Het door Charlie Andrew (Wolf Alice/Alt-J) geproduceerde All Bad Parts is een van de 10 liedjes op MAYBE NOT TONIGHT, het nieuwe album van Lime Garden. Releasedatum 10 april.

Concerten: 14 juni Best Kept Secret, 19 september Bitterzoet, Amsterdam. 20 sept. Doornroosje, Nijmegen. 21 sept. Ancienne Belgique, Brussel.

Tyler Ballgame – For The First Tme, Again

Tyler Ballgame – For The First Tme Again (Rough Trade)

Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terughoren én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison.

Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zette zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren.

Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan Orbison.

Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Hij bedankt z’n moeder in het cd-boekje. Een held is geboren. 14 april staat ie in Paradiso, Amsterdam.

 

Modern Woman – Neptune Girl

We proberen het nog een keer met Modern Woman, de band van Sophie Harris.

Vorige single Dashboard Mary vonden we goed genoeg om er een IJsbreker van te maken. Een mening die -om het voorzichtig te zeggen- niet algemeen werd gedeeld. Als Neptune Girl ook roemloos ten onder gaat zullen we daar onze conclusies uit trekken. Maar vooralsnog zijn en blijven we overtuigd van de potentie van Modern Woman. De Britse band heeft een geluid dat geënt lijkt op de New Yorkse punk van rond 1980. Television, Richard Hell en vooral Patti Smith horen we terug in de vier songs die Modern Woman nu online heeft staan. En PJ Harvey. Makkelijke muziek maakt de band dus niet, maar als je houdt van intense, geëmancipeerde en meeslepende punkrock met vrouwelijke signatuur dan zit je bij Modern Woman beter dan goed.

Martje Serveert nieuwe muziek week 11 2026

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. The Slow Country – Firing Line / IJSBREKER
  2. Lime Garden – All Bad Parts
  3. Friko – Choo Choo
  4. The Veils – Lungs
  5. Modern Woman – Neptune Girl
  6. The Skinner Brothers – PIE N MASH
  7. Mouth Ulcers – Prevail
  8. Actors – CTRL
  9. Strange Fruit – Monopolar
  10. 22ad – Bus 14 / BREEKIJZER
  11. Marlon Funaki – Skin / POPWARMER
  12. Grace Ives – Stupid Bitches / MARTJES SPECIAL

Popwarmer: Marlon Funaki – Skin

Marlon Funaki is een sprokkelrocker uit de V.S. met Japanse en Latino wortels.

Hoewel hij live met band speelt, is Funaki vooral een studiodier. In zijn zelfgebouwde studio in Redwood California sleutelt hij momenteel aan de opvolger van zijn succesvolle debuutalbum. Een specifieke stijl heeft hij net echt, wel een eigen sound. Die is het gevolg van het feit dat Funaki alles zelf doet; zingen, spelen en produceren. Op nieuwe trippy single Skin mixt hij rock met dub, een onalledaagse maar geslaagde combi.

Concert: 15 mei Paradiso

Tyler Ballgame – Matter Of Taste

Tyler Ballgame, die eigenlijk Perry heet van achteren is een debuterende folkrock-artiest uit L.A.

Zijn stem doet sterk aan die van Roy Orbison denken. Maar waar The Big O een schoonzanger is, ziet Tyler er geen been in om wanneer een song dat vraagt zijn stem te forceren. Dat het debuutalbum van mister Ballgame de aandacht trekt, heeft zeker ook te maken met het feit dat de plaat is geproduceerd door James Rado. Zijn naam zou je kunnen kennen van zijn werk met Foxygen en The Lemon Twigs. Ballgame speelt in het zelfde retropop-veld, maar gaat wat minder eerbiedig met de materie om. Mocht je interesse zijn gewekt: Matter of Taste is goed startpunt.

Courtney Barnett – Mantis

Courtney Barnett heeft niet een maar twee nieuwe liedjes vrij gegeven.

Misschien kon ze niet kiezen, wij kunnen dat wel. Onze voorkeur gaat uit naar Mantis, want het soort song waardoor we ooit als een blok zijn gevallen voor de muzikale charmes van de Australische. De tekst van Mantis is uit Courtney’s leven gegrepen. Die zag op een dag een sprinkhaan in haar keuken. Best bijzonder, want die zie je niet zo vaak in de woestijn waar ze woont. Ze is het beest gaan googelen en ontdekte zo dat de sprinkhaan symbool staat voor geduld en doorzettingsvermogen en andere positieve zaken waar Courtney op dat moment behoefte aan had. Een mooie tekst, passende muziek en een sterke gitaarsolo en klaar was Courtney.