Category: Nieuwe Muziek

Gretel Hänlyn – Today (Can’t Help But Cry)

Laten we het jaar met een hit beginnen. De eerste IJsbreker van het nieuwe jaar gaat op naam van de inmiddels niet meer onbekende Gretel Hänlyn.

Madeleine Haenlein -zoals ze volgens haar paspoort heet, kwam op de valreep van het oude jaar met een nieuwe single, die wel eens haar grote doorbraak zou kunnen betekenen. We houden wat slagen om de arm omdat Today (Can’t Help But Cry) geen inkoppertje is.

Ten eerste is daar Gretel’s aparte stemgeluid. Door een ernstig ongeluk zingt ze een paar octaven lager dan de meeste van haar seksegenoten. Ten tweede is Today een onconventioneel nummer dat het meer van de kracht van de uitvoering moet hebben dan van een conventionele songstructuur. Het is even zoeken naar een refrein.

De drive van de performance weerspiegelt de storm van emoties die opsteekt als wens en werkelijkheid met elkaar botsen en een relatie onherroepelijk ten einde loopt. Gretel bracht vorig jaar haar eerste album uit, maar lijkt nu al weer liedjes te verzamelen voor een opvolger. Ons hoor je niet klagen.

The Vices brengt nieuwe single Never Had To Know uit en kondigt nieuw album aan

De Groningse band The Vices heeft vandaag hun nieuwste single Never Had To Know uitgebracht. Met dit nummer wordt de campagne van het album Unknown Affairs gestart. Deze tweede langspeler en opvolger van hun sterke en goed ontvangen debuutplaat Looking For Faces uit 2021 verschijnt op 17 maart en zal op vinyl, CD en digitaal beschikbaar zijn.

Frontman Floris van Luijtelaar vertelt over Never Had To Know: “Ik wilde niet zien dat sommige dingen nooit meer gaan zijn hoe ze ooit waren dus ik deed mijn ogen dicht. Ik deed alsof alles ‘alright’ was, totdat dit nummer kwam en ik me realiseerde dat je door weg te kijken niks terug kunt halen…”

The Vices is met hun smaakvolle en sprankelende mix van indiepop, surf- en garagerock én een uitstekend gevoel voor aanstekelijke melodieën en slimme composities binnen no time uitgegroeid tot een van meest relevante en succesvolle Nederlandse gitaaracts van het moment.

Eerder werden ze verkozen tot 3FM Talent en waren ze als huisband te zien in talkshow M op NPO 1. Afgelopen jaar werden ze door zowel Kensington als de Britse band Nothing But Thieves uitgenodigd als support, wat hen ook naar het buitenland bracht.

En hun showcase optreden op The Great Escape in Engeland leverde het viertal een persoonlijke uitnodiging op van het Amerikaanse showcase festival SXSW waar de band in maart te zien zal zijn.

Voordat ze afreizen naar Austin, Texas, zijn ze op 18 januari eerst nog te bewonderen op Eurosonic/Noorderslag in Huize Maas tussen 22:00-22:40 uur.

Live:

18 januari – Eurosonic/Noorderslag, Groingen

23 maart – Maassilo, Rotterdam

30 maart – TivoliVredenburg, Utrecht (uitverkocht)

31 maart – Metropool, Hengelo (uitverkocht)

1 april – Doornroosje, Nijmegen (uitverkocht)

6 april – Effenaar, Eindhoven (uitverkocht)

7 april – Tolhuistuin, Amsterdam (uitverkocht)

8 april – Vera, Groningen

Popwarmer: JAWNY – adios

Jacob Lee-Nicholas Sullenger oftewel JAWNY ken je misschien nog wel van de Pinguinhit Sabotage van begin 2021. De Amerikaanse artiest opereert een beetje binnen het genre van The Strokes, maar is wat poppier. Op adios zingt JAWNY over een relatiebreuk, dat is blijkbaar een goede beslissing geweest – want de single is enorm vrolijk. adios ex en adios 2022!

Slift – Unseen

Slift is een 8 jaar en drie albums oude spacerockband uit het Zuid-Franse Toulouse. Er zijn drie Slifts, de gebroeders Jean en Rémi Fossat en Canek Flores.

2022 eindigt goed voor de band, of 2023 begint hoopgevend, zo kun je het ook zeggen. Single Unseen is namelijk geselecteerd door het befaamde Sub Pop label uit Seattle voor release op 7” door hun prestigieuze singles-club. Dat is een grote stap voorwaarts voor het Franse powertrio.

Het is niet moeilijk te horen wat het label dat aan de wieg stond van de oorspronkelijk grunge golf in Slift ziet. Unseen is een zwaarlijvig, lekker  stroperige rocktrack met fantasievolle effecten en een beklijvend refrein. Je zou Unseen retro kunnen noemen, maar wij zeggen tijdloos. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen voor les messieurs Jean, Rémi et Canek!

Vox Rea – Julia

Zusjes zijnde zingen Kate en Lauren Kurdyak samen op een manier die is voorbehouden aan nauwe bloedverwanten: het zogenaamde Everly’s of Bee Gees effect.

Die zang is een krachtig wapen, maar vlak ook de songs van Vox Rea niet uit. Met zijn sterke gitaarintro, plakrefrein en dwingende tempo komt Julia akelig dicht in de buurt van de perfecte popsong. De zusjes schreven Julia samen met twee steeds vastere compagnons, Kaitlyn Hansen-Boucher en Mitchell Schaumberg. Julia staat overigens niet op het eerder dit jaar verschenen album van het Canadese Vox Rea. Wel is er intussen een mooie akoestische versie online gekomen.

Funfact: Er is ook een connectie met Nederland. De merchandise van Vox Rea is mede ontworpen door Maud van Baar de Knegt. 

Rick Winsome – What Doesn’t feat. Amplify Me

Father and son duo Rick Winsome and Amplify Me join forces in motivational and feel-good offering ‘What Doesn’t’, in which they preach love, positivity and good vibes.

Dreamy piano lines cascade around hypnotic guitar licks, blossoming into immersive synths and a driving drum beat as the duo blend the best of pop, rock, indie and electronic elements.

Listen here to What Doesn’t feat. Amplify Me

Powered by Penguin Artists

Popwarmer: Kerala Dust – Future Visions

Nieuwe Kerala Dust single is een heerlijk, slome rocker die meteen opvalt vanwege een instrument dat het midden houdt tussen een keyboard en een gitaar. Het zou zelfs een zwaar bewerkte stem kunnen zijn.

Op Future Visions doet Kerela Dust wel denken aan een mix van Portishead en Balthazar en een eigentijdse versie van de aloude Moody Blues. Niet alleen omdat de Moodies ook gek waren op het woord Future, maar vooral vanwege een Melotron-achtige keyboard op de achtergrond. En door het licht symfonische karakter van Future Visions. Dit laatste sluit aan bij de andere tracks die we kennen van het aanstaande album van het Britse trio, ook die zijn proggy rocky op een eigentijdse manier. Dat album heet Violet Drive, een exacte release datum is nog niet bekend. Wel weten we dat de band op 19 maart in de Oude Zaal van de Melkweg staat.

Magon – One Step At A Time

Magon is de band van en/of het alias van Alon Magen. Oorspronkelijk afkomstig uit Israel is Alon via Parijs in Costa Rica neergestreken. Niet bepaald het middelpunt der muziekindustrie, maar daar lijkt hij lak aan te hebben.

Vier album heeft hij op zijn naam staan waarvan er twee dit jaar zijn uitgekomen. Magon maakt gitaarmuziek in de stijl van Lou Reed, vrij rudimentaire songs waarin de tekst centraal staat. Die teksten kunnen over van alles gaan; Bijbelse figuren, exen, Maharishi Mahesh Yogi en wat dies meer zij. Eentonigheid weet Magon te vermijden door zijn zijn producties vol fraaie details te stoppen. One Step At A Time is de derde track van zijn nieuwste album, met de typerende titel Another Song, Another Day. Het is dus geen single maar zou het eigenlijk wel moeten zijn, want zo’n nummer is dat onder je huid kruipt. En ook nog eens representatief voor de niet geringe talenten van deze ruwe bolster, blanke pit artiest.

King Buffalo – Mammoth

De 52ste Breekijzer van het 22ste jaar van de 21ste eeuw na Christus is een relatief rustig spacerockwerkje van het Amerikaanse King Buffalo.

De band heeft de krappe opstelling van bas, drums, gitaar en zang, maar weet desondanks een imposante muur van geluid op te bouwen. Zo te horen heeft de gitarist ook een flinke partij pedalen tot zijn beschikking. En een goed adresje voor geestverruimende middelen. Mammoth is namelijk nogal psychedelisch. Zozeer zelfs dat King Buffalo die andere King, King Gizzard naar de troon steekt. Meer van dit soort wegdroomtracks staan op het in september losgelaten nieuwe album van de buffel koning, Regenerator en op de vijf eerder verschenen langspelers.