Na haar zeer geslaagde derde plaat Highway Queen sloegen bij Nikki Lane de twijfels hard toe. Wilde ze nog wel een nieuw album maken, had ze zin om weer op tournee te gaan? Nee, eigenlijk niet. Totdat ze telefonisch kennismaakte met de geniale Josh Homme, leider van Queens Of The Stone Age. Die wilde dolgraag met haar de studio in. Hij bracht wat QOTSA-bandleden mee en de drummers van de Arctic Monkeys en Autolux. Het resultaat is Denim & Diamonds, een waarlijk fantastische powerpop-plaat, gedrenkt in psychedelica en country. Hier komen twee grote liefdes van Lane samen: The 13th Floor Elevators en Loretta Lynn. Tien geweldige eigen songs, met als uitschieter het meesterlijke titelnummer. Nikki Lane en Joshua Homme blijkt een gouden combi te zijn.
Category: Nieuwe Muziek
björk – ovule
Björk heeft haar nieuwe single “ovule” onthuld welke volgt op de vorige week gedeelde single “atapos“. In “ovule” wordt de kwetsbaarheid van liefde wordt onderzocht terwijl ze zich een glazen bol voorstelt; de verwachtingen binnen gehechtheid en de evenwichtsoefening die relaties vormt, worden hooggehouden zodat ze naar een meer harmonieuze toekomst kunnen worden verheven.Het nummer is afkomstig van haar aanstaande album, “fossora”, dat op 30 september wordt uitgebracht via One Little Independent Records.
“ovule for me is my definition of love
it is a meditation about us as lovers walking around this world
and i imagine 2 spheres or satellites following us around
one above us that represents ideal love
one below us representing the shadows of love
and we ourselves walk around in the third sphere of real love ,
where the everyday monday-morning meet-in-the-kitchen-love lives in”
De video is geregisseerd door Nick Knight met co-creatieve regie door Björk met creatief adviseur en vaste collega James Merry.
The Vices brengt nieuwe EP Strange Again uit
De succesvolle Groningse gitaarband The Vices heeft vandaag hun EP Strange Again uitgebracht. Deze EP, die zowel op vinyl beschikbaar is als ook digitaal te beluisteren is, bevat de gloednieuwe single Thousand Faces evenals de eerder verschenen tracks Tomorrow I’ll Be, I Had A Name en Strange Again.
Strange Again gaat over een verstoorde onrust en het najagen van verkeerde dingen. Moet alles altijd beter? Wat is beter? En hoe kom ik daar? Verder worden er zijwegen genomen naar filosofische vraagstukken die altijd leiden tot meer vragen dan antwoorden. Betekent dat dan nog meer onrust?
Nee… Uiteindelijk komt de band tot de conclusie dat je het allemaal niet te serieus moet nemen. Zoals frontman Floris van Luijtelaar zegt: “Ga op je bek, geniet, wees eerlijk naar jezelf en de buitenwereld en wees vooral jezelf. Dan kan je zo leven als je wil.”
Deze EP release is de opwarmer voor het tweede album van The Vices dat in het eerste kwartaal van volgend jaar verschijnt en is de opvolger van de zeer goed ontvangen debuutplaat Looking For Faces (2021).
Ook op live gebied heeft het viertal weer flinke meters gemaakt de afgelopen tijd. Zo waren ze voor een aantal (inter)nationale concerten de vaste support van Nothing But Thieves, stonden ze op Best Kept Secret, werden ze uitgenodigd voor het Hongaarse mega-festival Sziget én vroeg Kensington de jongens om 3 van hun recente afscheid shows in Ziggo Dome te openen.
In maart en april ’23 staat de Spit It Out tour gepland. De speeldata zijn:
23 maart – Rotterdam, Maassilo
30 maart – Utrecht, TivoliVredenburg
Een nieuw ijzeren gordijn?
Op titeltrack De Onheilsprofeet kijkt IMBOS niet alleen naar de actualiteit, ook de toekomst kan rekenen op kritiek.
Vanaf de eerste dromerige tonen van de juno synthesizer word je als luisteraar meegetrokken in de muzikale wereld van IMBOS, mede vormgegeven door co-producer Wieger Hoogendorp (GOLDBAND, Sophie Straat). De zelfbenoemde zwartkijker waarschuwt ons voor de oorlog die vervaarlijk of zelfs onvermijdelijk nadert en maakt hierbij een knipoog naar Nederpop legendes Klein Orkest.
De Onheilsprofeet is de eerste single van de langverwachte tweede EP van IMBOS. De EP wordt in het nieuwe jaar uitgebracht en is mede geproduceerd door Wieger Hoogendorp.
Luister hier naar De Onheilsprofeet van IMBOS
Powered by Penguin Artists
Thus Love – Family Man
Het jaar is nog net even te jong om nu al te spreken van de ontdekking van 2022. Maar als we over een maand of drie de balans gaan opmaken van dit popjaar zal Thus Love waarschijnlijk wel in de prijzen vallen. Hun debuutalbum, Memorial verschijnt begin volgende maand. Op tijd voor de jaarlijstjes dus.
We uiten ons vertrouwen in het trio uit Vermont op basis van drie nummers. Daarvan is nieuwe single Family Man misschien wel de sterkste, in ieder geval de energiekste. Met name tegen het eind gaan alle remmen los. Voor een Amerikaanse band klinkt Thus Love opvallend Engels, opvallend eighties ook.De jengelende gitaren doen denken aan bands als The Smiths of Lloyd Cole & The Commotions.
Thus Love bestaat uit drie non binaire muzikanten, en heeft het dus niet makkelijk in de V.S, waar homofobie welig tiert. Het verklaart de drive van het trio voor wie Thus Love behalve een band ook een manier is om te ontsnappen aan de dwangbuis waarin de Amerikaanse maatschappij hen graag zou willen dwingen.
Garagepoptrio The Bug Club kondigt debuutalbum aan, Nederlandse liveshows
The Bug Club, de driekoppige garageband uit Wales, releast in oktober hun langverwachte debuutalbum. Green Dream in F# bevat veertien opzwepende popsongs en verschijnt via Bingo Records. In oktober komt de band naar Nederland voor een tweetal clubshows (Vera Groningen en Merleyn Nijmegen) en een aantal optredens op het Rotterdamse festival Left of The Dial, waarna The Bug Club weer rechtsomkeert maakt om in het voorprogramma van Pavement te spelen in het Londense Roundhouse.
De eerdere releases van The Bug Club – de EP’s Moondream One en Pure Particles bleken een opmerkelijk DIY-succes, met singles als If My Mother Thinks I’m Happy, The Fixer en We Don’t Need No Room For Lovin’. De band uit Caldicot, Wales maakte de afgelopen jaren naam en faam met een ongekende serie live-shows. Geruggesteund met de solide live-reputatie van deze ‘Belle & Sebastian on speed’ is het in oktober dan eindelijk tijd voor het debuutalbum; Green Dream in F# is een voorlopig hoogtepunt in het The Bug Club-universum. Het debuutalbum verschijnt 14 oktober op Bingo Records, het onafhankelijke label uit Sheffield.
De band zet met de single It’s Art de toon voor het album; zo’n typisch stukje garagepopperfectie, rustig geïntroduceerd door zanger en gitarist Sam Willmett die de muzikale helden van de band opsomt, zoals Modern Lovers icoon Jonathan Richman. Met de altijd sardonische humor van de band op de voorgrond, trekken ze de betekenis en het doel van kunst in twijfel – en op hun beurt zichzelf – voordat ze een zinderende gitaarriff en de kenmerkende duel-zang tussen Sam en Tilly Harris (bas, zang) inzetten. Voordat het te serieus wordt. En zoals op de hele plaat met de solide basis van drummer Dan Matthew.
Muzikaal presenteert de band een verfijnde versie van wat we op basis van eerdere releases kunnen verwachten: opzwepende popsongs, feilloos en met humor uitgevoerd en werpt de band een blik op de manier waarop de kunstwereld – en de muziekindustrie in het bijzonder – zichzelf zo serieus neemt. The Bug Club doet een poging dit te negeren en maken muziek op hun eigen voorwaarden.
Green Dream in F# bevat 14 nummers over favoriete The Bug Club-onderwerpen, waaronder het heelal, het leven in een kleine stad, liefde en vloeken. Als je ze op arrogantie kon betrappen, zou je het gitaarspel van Sam en Tilly virtuoos kunnen noemen. Maar dat zijn ze niet, maar het soms complexe gitaarwerk past precies in de scherpe songstructuren en ondersteunen hun boeiende en soms hilarische verhalen.
De release van Green Dream in F# wordt gevolgd door een volledige UK headline-tour, evenals shows in Europa en het voorprogramma van Pavement in The Roundhouse in Londen. Green Dream in F# wordt op 14 oktober digitaal en op cd uitgebracht, en naar verwachting in november op vinyl.
Oktober
8th – Stowmarket, John Peel Centre (Trust Management Flex)
14th – Newport, Le Pub
19th – Groningen, NL, Vera
20th – Nijmegen, NL, Merleyn
21st – Rotterdam, NL – Left of the Dial
22nd – Rotterdam, NL – Left of the Dial
23rd – London, Roundhouse w/ Pavement
25th – Brighton, Komedia
26th – London, Scala
28th – Ramsgate, Ramsgate Music Hall (SOLD OUT)
29th – Hastings, The Piper
30th – Southampton, Heartbreakers
31st – Totnes, Barrel House
November
2nd – Bristol, The Exchange
3rd – Reading, Face Bar
4th – Cambridge, Portland Arms
5th – Hebden Bridge, The Trades Club (SOLD OUT)
6th – Leicester, International Arts Centre
7th – Sheffield, The Foundry
9th – Birkenhead, Future Yard
10th – Manchester, YES (Pink Room)
11th – Newcastle, The Cluny
13th – York, The Crescent
15th – Leeds, Brudenell Social Club
16th – Birmingham, Hare & Hounds
17th – Swansea, The Bunkhouse
18th – Cardiff, Clwb Ifor Bach
23rd – Galway, IE, The Loft
24th – Limerick, IE, Dolans (Kasbah)
25th – Cork, IE, Winthrop Avenue
26th – Dublin, IE, Workman’s Club
The Big Moon – Trouble
In Oktober is het moment daar dat wij mogen genieten van de nieuwe plaat van The Big Moon genaamd Here is Everything. In 2017 maakten we kennis met deze Londense band door middel van hun eerste album Love In The 4th Dimension. Drie jaar later volgde het album Walking Like We Do en dat bleef niet onopgemerkt. Zo behaalde dit album de shortlist van de welbekende Mercury Prize.
Frontvrouw Juliette Jackson heeft een bewogen tijd achter de rug. Met de single Trouble verwerkt de zangeres de mooie maar ook zwaardere aspecten rondom moederschap.
The Waeve – Can I Call You
The Waeve is een nieuw project van Graham Coxon ook wel bekend als ‘the other guy from Blur’ en Rose Eleanor Dougall, een van de oorspronkelijke leden van de post-moderne girl group, The Pipettes.
Bij gebrek aan een betere omschrijving houden we het er voorlopig maar even op dat The Waeve progressieve indie maakt. Meer Radiohead dan Blur dus, qua doelgroep dan, feitelijk laat The Waeve zich met geen enkele bestaande band vergelijken, al is het maar omdat de saxofoon in indie-kringen zo goed als niet voorkomt.
Het is de sax, of het zijn de saxen die Can I Call You een unieke kleur geven. Gitaren zijn er ook, gedubbeld en gesynchroniseerd en voor in de mix. Tussen de breaks en solo’s door wordt er ook nog gezongen; zwoel door Rose, fanatiek door Graham.
Can I Call You is een productie van James Ford die als schaduwlid van The Last Shadow Puppets en producer van o.a. Arctic Monkeys, Florence+Machine en Gorillaz zijn affiniteit met averechtse muziek wel heeft bewezen. Debuutalbum verschijnt begin volgend jaar.
Clipprimeur: Toverberg – Wennen
Toverberg (Lars Kroon) brengt zijn eerste Nederlandstalige lied uit, over de banaliteit van het kwaad. Na twee engelstalige albums heeft Toverberg zijn eigenlijke vorm gevonden als Nederlandstalige zanger-liedschrijver. Eigenlijk heel logisch als je er over nadenkt: De muzikant is nota bene Neerlandicus en stak zijn voorliefde voor literatuur in zijn songteksten al nooit onder stoelen of banken.
De zanger liedschrijver begon zijn muzikale carrière als bassist bij de indie rockband Go Back To The Zoo en werd later zanger/bassist in de punk band St.Tropez. Als solo artiest (Lars and the Magic Mountain) nam bracht hij twee Engelstalige albums uit: Everything Looks Good From Here (2020) en Happy Life (2021).
Voor Wennen, het eerste Nederlandstalige nummer wat Toverberg uitbrengt, ging de muzikant op zoek naar de kern. Hij gooide alles overboord: Coole sounds, drones, gospelkoren, strijkers, blazers, distortion en een vreemde taal om je achter te verschuilen. Door te zingen en componeren in het Nederlands zette Toverberg alle maskers definitief af. Het resultaat is ontwapenend lied over de banaliteit van het kwaad dat op een ingenieuze wijze intiem en allesomvattend tegelijk voelt.
‘Ik schreef dit nummer nadat ik een poster bij mij in de straat van de campagne Wennen aan de Wolf van Natuurmonumenten zag. Ik was gefascineerd door de absurditeit: Dat ik in Amsterdam Oost gewaarschuwd werd voor het gevaar van een naderend roofdier en ook door de manier waarop, met die prachtige allitererende zin.
Ik heb me een een tijdje verdiept in de discussie rond de komst van de wolf in Nederland door online platforms van voor en-tegenstanders te bezoeken. Ik schrok van de soms harde en agressieve toon van de tegenstanders maar vond de argumenten van de voorstanders soms ook naïef of te romantisch.
Vervolgens besloot ik een apolitiek nummer te schrijven met de (terug)komst van de wolf in Nederland als metafoor voor de angst voor het onbekende en het kwaad. Sommige zinnen uit de tekst heb ik gepakt uit discussies in facebook groepen en fora van voor en tegenstanders. ‘Wennen’ vind ik ook een prachtig Nederlands woord. Het maakt niet uit hoe erg het is, aan de meeste dingen moet je volgens Nederlands gewoon kunnen wennen.’
De productie en de mix van Wennen zijn gedaan door Toverberg en Jan Schenk en de mastering door Wessel Oltheten. Toverberg werkt op dit moment aan een Nederlandstalig album, dat begin 2023 uitkomt.
Op 15 oktober speelt Toverberg in Cinetol, Amsterdam op een zelf georganiseerde literaire avond met poëzie, film en muziek. Check: https://amsterdamalternative.nl/tickets/12629
J4 – Medicine
Met zijn van Stone Roses geleasde beat is Medicine een sterke opener van de debuut EP van J4 uit Melbourne. Er zijn 3 J’s. Aiden, Bronte en Lewis. Zingen doen ze gezamenlijk.
J4 is geboren uit verveling. De drie huisgenoten zaten op elkaars lip tijdens de corona-quarantaine en zijn toen maar muziek gaan maken.
De songs op de EP laten horen dat we hier met beginnende muzikanten te maken hebben, maar dat ongepolijste is juist de charme van J4. Grote kans dat het ruwe eraf gaat als ze langere tijd bij elkaar blijven. Wat waarschijnlijk niet zal slijten is hun neus voor pakkende liedjes.