Black Widow is de tweede wegbereider van het na de zomer te verschijnen nieuwe album van neo Americana zangeres, Nikki Lane. Producer Josh Homme heeft dit keer een koppel slide-gitaristen laten aanrukken als decor voor Nikki’s immer wat weemoedige stem.
Nikki zingt dit keer over Full Metal Woman In A Thrift Store Jacket met moorddadige plannen. De vraag is hoe autobiografisch is Black Widow?
Na zich een paar jaar warm te hebben gelopen in eigen beheer heeft Starcrawler nu de overstap gemaakt naar wat in vaktermen een ‘major label’ heet. Die stap lijkt nu al te lonen, want nieuwe single Stranded heeft in korte tijd al heel veel wat in het zelfde vakjargon ‘views en plays’ heet opgeleverd. Dat heeft niet alleen met de power van de nieuwe platenmaatschappij te maken, maar ook met de kwaliteit van de nieuwe single.
Stranded begint als bitterzoet popliedje, maar eindigt als rocker van stadionformaat met in de prijs inbegrepen een gitaarduet waar Keith en Ronnie zich niet voor zouden schamen. Frontvrouw Arrow De Wilde oogt en klinkt als een dochter van Mick J. en Debbie H. Personality is het woord.
Je hoeft geen waarzegger te zijn of veel verstand van muziek te hebben om te horen en zien dat we nog veel plezier gaan hebben van Starcrawler. En hun nieuwe platenbazen ook.
Wees niet verbaasd als Enumclaw over een jaar, misschien twee Paradiso uitverkoopt. De ambitie is er, ‘The Best Band Since Oasis’ staat er boven al hun social media kanalen, en het het talent ook durven we na negen nummers wel te zeggen.
Enumclaw is een multiraciaal kwartet uit Tacoma, een havenstad in de staat Washington. Zoals veel Generatie Z muzikanten laaft Enumclaw zich aan de alternatieve rock van de jaren negentig. Cowboy Bebop klinkt alsof het 1997 is; stevige, edoch gevoelige gruisrock met spreekstemzang en spontane gitaarsolo’s.
De band zelf noemt dus Oasis, maar Cowboy Bebop doet nog het meest aan Dinosaur Jr denken. Zie je in de Paradiso.
Titus Andronicus is een no nonsense gitaarband die afwisselend in het hokje garage, punk, indie en/of heartland rock wordt gestopt. Heartland rock is de muziek die o.a. Tom Petty en The Bo$$ maken. Aan dit rijtje kan nu ook southern rock worden toegevoegd, gitaarmuziek van beneden de Mason Dixie lijn.
Titus, genoemd naar een toneelstuk van Shakespeare bestrijkt dus een breed gebied, maar voor vernieuwing ben je bij hen aan het verkeerde adres. Wat totaal geen probleem is zolang ze maar met van die lekkere opgewonden standjes als (I’m) Screwed komen aanzetten.
Met de nieuwe single drukt Titus Andronicus onze neus weer eens op het feit dat er maar één ding mooier is dan een gitaar. Twee gitaren! Van de Kansas achtige samenzang moet je houden, maar nemen wij graag op de koop toe.
This late summer anthem honours the very thing which couldn’t be done for over 2 years.
Forget your troubles and worries.
Dance and listen to the music.
Living in the moment, and let it all be.
With funky guitars, playful conga’s and a grooving bass, this track fits summer like a charm.
Listen to Rum for Breakfast’s tracks here.
Powered by Penguin Artists
Is een Virgin Criminal een maagdelijke crimineel, of een criminele maagd? Afgaand op de tekst van de nieuwe single van The Murlocks het tweede. ‘New To This Underworld’ zingt Ambrose Kenny-Smith op de eerste single van wat alweer het zesde album van de band uit Melbourne moet gaan worden. Er is overigens nog een derde optie. Rapscallion wordt het eerste album van The Murlocs voor het Virgin label.
Hoe dan ook beginnend bandiet Kenny-Smith heeft kreeg een enorme kick van zijn eerste inbraak/bankoverval/smokkeltocht. Welk slecht pad hij precies is opgeslagen blijft in het midden.
De prettige paranoia die Kenny-Smith voelde tijdens zijn eerste misdaad hoor je terug in de muziek. Virgin Criminal heeft een haast voelbare spanning alsof er elk moment een politiesirene kan opduiken. Nu maar hopen dat het een dikke hit wordt zodat de band niet verder het criminele pad afglijdt.
I Believe In My Mess is terug met weer zo’n intrigerende en swingende geluidscollage voor brein en benen.
Zij die in geloven in hun zooitje zijn Frank van Praag en Geert de Groot. Frank is uitbater van de Messy Sound Studio, het vaste opnamehonk van o.a. van Scram C Baby waarin Geert de bas hanteert. Hopelijk is het georganiseerd chaotische Dead In The Head een voorproefje van een tweede album van de dubmasters.
Als er één schaap over de dam is enz. Na Wet Leg en Coach Party is Plastic Mermaids de derde band van het eiland Wight die op onze radar verschijnt.
Anders dan de twee andere, en de naam misschien doet vermoeden is Plastic Mermaids een mannenband, ook nog eens een met een duidelijke leider, Doug Richards.
Something Better, onze introductie tot de band is een meeslepende (lees intense) ballade waarvan het tweede deel bestaat uit een verhit voorgedragen gedicht over liefde en haat. Later dit jaar volgt het debuutalbum van Plastic Mermaids.
Na een valse start met Dead Pretties, een band die implodeerde vanwege het liederlijke gedrag van de bandleden heeft Jacob Slater nu zijn draai te pakken. Zijn acteursdebuut als Paul Cook in de TV serie Pistol over The Sex Pistols valt in goede aarde en in het kielzog daarvan is er nu ook volop aandacht voor zijn nieuwe band, Wunderhorse.
Leader Of The Pack is het titelnummer van de debuut EP van Wunderhorse. Het nummer deelt een titel met een klassieke girl group hit van The Shangri-las, later gecoverd door Twisted Sister, maar is een eigen compositie. Op de zang na, een Londen’s accent verstop je niet zo makkelijk klinkt het nummer opvallend Amerikaans, funky op een southern rock manier, inclusief vette gitaarsolo. Sweet Home South London, of zo iets.
Als indie c.q. alternatief rockstation zijn we in de regel wat voorzichtig met hip hop. Maar er zijn uitzonderingen. Zoals de nieuwe samenwerking van Danger Mouse & Black Thought die naar ons gevoel ook geschikt voor is rockoren.
Rap fans zullen tevergeefs zoeken naar woorden als ho’s, bitches en ander ghetto jargon. Wat je wel krijgt is een zacht vloeiende track met een zomers gevoel dat wordt versterkt door de zoele zang van Michael Kiwanuka die de refreinen voor zijn rekening neemt. De prettige sfeer van Aquamarine maskeert overigens een serieuze tekst over de toestand van de wereld
De rapper op Aquamarine is Black Thought, het alias van Tarik Trotter, leadrapper van The Roots. Het nummer is afkomstig van het later dit jaar te verschijnen, Cheat Codes album dat Black Thought maakte in nauwe samenwerking met Danger Mouse.
