Nieuwe Muziek Archieven - Page 256 of 994

Pol – Boys Are

De gebroeders Ruben en Matthijs Pol debuteerden eerder dit jaar met een single die rechtstreeks uit de archieven van The Human League of een van de andere synthipop-pioniers leek te komen. Zo ‘echt’ klonk Comme Ça.

Ook Boy Are klinkt als een flash back naar de tijd dat de oorlog nog koud was. Het is goed te horen dat de Polletjes hun plezierige pastiches met kennis van zaken, maar vooral met liefde vervaardigen. Sound(effecten) en sfeer zijn authentiek en de beat is onweerstaanbaar.

De waardering van Ruben en Matthijs voor de new wave van de early eighties gaat gelukkig niet zo ver dat ze zich ook kleden in oversized glitterkostuums of hun haar stijlen in een windtunnel, maar verder klinken ze zo waarheidsgetrouw dat als je Phil Oakley Boys Are laat horen hij waarschijnlijk zal zeggen, ‘toffe track, maar ik kan me niet meer kan herinneren dat we het hebben opgenomen’.

A.A.Williams – Evaporate

A.A. Williams preludeert haar tweede album met een zacht sidderende gitaarballade volgens het principe van iemand die zacht praat beter wordt gehoord dan iemand die schreeuwt. Het is de kunst van de suggestie die van Evaporate zo’n sterk nummer maakt. Gitaren genoeg, bevlogen ook, maar beheerst.

A.A. Is een klassiek geschoolde multi-instrumentalist die haar stijl heeft gedestilleerd uiteenlopende bronnen als goth, metal, folk en de muziek van veel 20ste eeuwse (minimal) componisten. Ze is naar eigen zeggen ‘hooked on anything heavy’. Figuurlijk dan, want de decibellen meter blijf bij haar netjes in het zwart.

Het nieuwe album van de in Londen wonende zangeres-componiste heet As The Moon Rests en staat voor 7 oktober. Op 28 november wordt A.A., die haar Nederlandse debuut maakte in 2019 op het Roadburn Festival verwacht in Hall of Fame in Tilburg.

Where’s my Baby; a feel-good sound that blends the best of country and pop elements

Father and son Amplify Me and Rick Winsome team up to celebrate the return to festivals and gigs, in their latest offering ‘Where’s My Baby’. From the excitement, romance and crowds to the sun, drinking and friendships, here they capture it all.
Upbeat acoustic guitar, buttery basslines, and a soft drum beat, blossom into soulful guitar licks and soothing vocals for a feel-good sound that blends the best of country and pop elements.

Click here to listen to the track.

Mood Bored – Easy Going

Waar een verveelde bui al niet goed voor kan zijn. In geval van Myrte, Timo en Daan heeft het een prima liedje opgeleverd. Debuutsingle Easy Going is een zomers gitaarliedje met een piepklein wolkje aan de blauwe lucht. Myrte zingt het en schreef de tekst over jezelf uit de put trekken.

Het nog Facebook en Insta-loze Mood Bored (moodboard?) is dus een trio waarvan we vermoeden dat ze uit Tilburg komen en weten dat ze in het najaar de Popronde gaan lopen.

Ailbhe Reddy – A Mess

‘Fans of Julia Hacklin and Phoebe Bridgers will find much to like here’ schreef The Irish Times over het debuutalbum van Ailbhe Reddy. En zo is het.

Ook Ailbhe stopt haar ziel en zaligheid in zelfgeschreven liedjes, maar de verschillen met haar genoemde collega’s zijn groter dan de overeenkomsten. De Ierse singer-songwriter een krachtige stem en een breed palet aan stijlen en emoties tot haar beschikking. Ze kan fluisteren maar ook een keel opzetten als het moet.

Op nieuwe single A Mess rockt miss Reddy harder dan op haar eerder verschenen alt-folk songs. Vervormde gitaren en een strakke drummer vormen het decor waarin Ailbhe een van haar eerdere liefdes bezingt. Dat was A Mess bekent ze en helemaal haar schuld dat het misliep.

Σtella – Nomad

Nieuwe Σtella en (Redhino) single, Nomad is misschien wel de mooiste van haar Amerikaanse debuutalbum. Nomad is een reflectieve ballad met Khruangbin-achtig gitaar werk. Aan de bouzouki solo vlak voor de fade laat Σtella nog even haar Griekse roots doorschemeren.

De clip lijkt opgenomen tijdens een nachtelijke vistocht ergens op de Ionische of Egeïsche zee. Anders dan Up and Away is Nomad geen zomerhit materiaal. Maar als je een blauwtje hebt gelopen op Kos, Kreta of Corfu dan zal Nomad zeker troost bieden.

Foals – Crest of A Wave

Zo werkt dat; als je niet kunt dansen krijg je er steeds meer zin in. Ook bij Foals heeft het verplicht thuis blijven voor discokriebels gezorgd. Het heeft geresulteerd in een album dat op momenten misschien wat licht is.

Daar staan nummers als Crest of A Wave tegenover dat zo’n beetje alles heeft wat Foals zo bijzonder maakt zonder dat het een herhaling van zetten is. Ook op het negende nummer van de tot trio geslonken band is de beat prominent, maar niet per sé dansbaar. Crest Of A Wave gaat over een verblijf in St Lucia, maar er is ‘trouble’ in het tropisch paradijs. Yannis zit om verder niet opgehelderde redenen vast op het eiland. Luxe probleem natuurlijk, maar wel een dat een mooi liedje heeft opgeleverd.

Popwarmer: Bartees Strange – Wretched

Bartees Strange is naam aan het maken in zijn thuisland de USA, alhoewel in de VK geboren. Zijn nieuwe tweede album Farm to Table is uit op kwaliteitslabel 4AD en dat opent deuren. Hij begon met covers van The National, Bon Iver en TV On The Radio. Maar zijn eerste album had ook hiphop en jazzelementen. Bartees Strange laat zich dus niet in een hokje plaatsen. Hij is co-producer van alternativerock zangeres Oceanator en maakte een remix van Phoebe Bridgers’ Kyoto. Zijn nieuwe single Wretched klinkt een stuk poppier, met zelfs een beetje dance. Hitpotentie en festivalproof! Aanstaande zondag op Rock Werchter. 14 juli te zien in Paradiso.

A.A.Williams – Evaporate

A.A. Williams preludeert haar tweede album met een zacht sidderende gitaarballade volgens het principe van iemand die zacht praat wordt beter gehoord dan iemand die schreeuwt. Het is de kunst van de suggestie die van Evaporate zo’n sterk nummer maakt. Pas tegen het eind treden de gitaren op de voorgrond, groots maar beheerst.

A.A. Is een klassiek geschoolde multi-instrumentalist die haar stijl heeft gedestilleerd uit diverse bronnen als goth en metal, folk en 20ste eeuwse (minimal) componisten. Ze is naar eigen zeggen ‘hooked on anything heavy’. Figuurlijk dan, want de decibellen meter slaat bij haar zelden uit.

Black Midi – Eat Men Eat

Ook voor de tweede single van het binnenkort te verwachten nieuwe album van Black Midi moet je weer even goed gaan zitten. Binnen de krappe drie minuten die Eat Men Eat duurt passeren meer ideeën de revue dan in zo’n beetje het hele oeuvre van Ed Sheeran.

Eat Men Eat zal daarom a) niet iedereen kunnen bekoren en b) wel even nodig hebben om ook bij fans van intelligente, intrigerende en ingewikkelde muziek in te dalen. Maar dan heb je ook wat.