Bartees Strange is naam aan het maken in zijn thuisland de USA, alhoewel in de VK geboren. Zijn nieuwe tweede album Farm to Table is uit op kwaliteitslabel 4AD en dat opent deuren. Hij begon met covers van The National, Bon Iver en TV On The Radio. Maar zijn eerste album had ook hiphop en jazzelementen. Bartees Strange laat zich dus niet in een hokje plaatsen. Hij is co-producer van alternativerock zangeres Oceanator en maakte een remix van Phoebe Bridgers’ Kyoto. Zijn nieuwe single Wretched klinkt een stuk poppier, met zelfs een beetje dance. Hitpotentie en festivalproof! Aanstaande zondag op Rock Werchter. 14 juli te zien in Paradiso.
Category: Nieuwe Muziek
A.A.Williams – Evaporate
A.A. Williams preludeert haar tweede album met een zacht sidderende gitaarballade volgens het principe van iemand die zacht praat wordt beter gehoord dan iemand die schreeuwt. Het is de kunst van de suggestie die van Evaporate zo’n sterk nummer maakt. Pas tegen het eind treden de gitaren op de voorgrond, groots maar beheerst.
A.A. Is een klassiek geschoolde multi-instrumentalist die haar stijl heeft gedestilleerd uit diverse bronnen als goth en metal, folk en 20ste eeuwse (minimal) componisten. Ze is naar eigen zeggen ‘hooked on anything heavy’. Figuurlijk dan, want de decibellen meter slaat bij haar zelden uit.
Het nieuwe album van de in Londen wonende zangeres-componiste heet As The Moon Rests en staat voor 7 oktober. Op 28 november wordt A.A., die haar Nederlandse debuut maakte in 2019 op het Roadburn Festival verwacht in Hall of Fame in Tilburg.
Black Midi – Eat Men Eat
Ook voor de tweede single van het binnenkort te verwachten nieuwe album van Black Midi moet je weer even goed gaan zitten. Binnen de krappe drie minuten die Eat Men Eat duurt passeren meer ideeën de revue dan in zo’n beetje het hele oeuvre van Ed Sheeran.
Eat Men Eat zal daarom a) niet iedereen kunnen bekoren en b) wel even nodig hebben om ook bij fans van intelligente, intrigerende en ingewikkelde muziek in te dalen. Maar dan heb je ook wat.
Alexisonfire – Conditional Love
Alexonfire is een post-hardcore band uit Toronto. Vaak betekent post-hardcore veel geschreeuw en weinig liedje, maar in geval van Conditional Love valt dat alleszins mee.
Zanger George Petit klinkt weliswaar als een hongerige holbewoner, maar zijn vier begeleiders houden hem gevangen binnen de contouren van een behapbaar nummer. Dan nog is het riemen vast en helm op, maar meedeinen op de beat en meebrullen met het refrein behoren tot de mogelijkheden.
Conditional Love staat samen met nog negen andere zware jongens rocksongs op het nieuwe album van de Canadezen, Otherness. Dat is album 5 van de band, die precies 20 jaar geleden zijn eerste oerkreet slaakte.
Album is uit, concert op de 11de van de 11de in TivoliVredenburg.
Preoccupations – Ricochet
Het einde van de wereld zoals we die kennen komt rap naderbij waarschuwt Preoccupations op Ricochet en het verbaast de band dat we ons niet daar niet druk om lijken te maken. Tekstueel, maar ook muzikaal refereert Preoccupations aan de classic van REM uit 1987.
Na vier jaar komt de Canadese postpunkband die zijn bestaan begon als Viet Cong met een nieuw album en een daaraan vast geknoopt een tournee. Of die hen ook onze kant zal opvoeren is nog niet bekend, waarschijnlijk wel. Over het album kunnen we vertellen dat de opvolger van New Material Arrangements heet en vanaf 9 september in de (virtuele) winkels ligt.
The Mars Volta – Blacklight Shine
The Mars Volta is terug! Na tien jaar niks is er plotseling een nieuw nummer van Cedric Bixler-Zavala en Omar Rodriguez-Lopez, het Texaanse koppel dat moeilijk met, maar ook niet zonder elkaar kan.
Blacklight Shine lijkt in weinig op wat Cedric en Omar tussen 2003 en 2012 uitspookten als The Mars Volta en nog minder op wat ze produceerden als At The Drive In. De comeback-single is een half in het Amerikaans en half in het Mexicaans gezongen sololoze poptrack met jazzy keyboards, psychedelische gitaren en vooral heel veel trommels.
De zwart-wit video biedt context. Het is een door Omar geregisseerde minidocu over een Puerto Ricaans dansgezelschap. Ze beoefenen een dans die bomba heet. Het unieke daaraan is dat de percussionisten de dansers volgen in plaats van andersom. Blacklight Shine is dus min of meer een danstrack, maar in de clubs zal je hem niet snel horen.
Nieuwe single betekent waarschijnlijk een nieuw album en in ieder geval een nieuwe tournee. Details volgen.
Horsegirl – Option 8
Horsegirl is een trio uit Chicago dat de gemoederen in de VS flink bezig houdt. Op het recent verschenen debuutalbum van Gigi, Nora en Penelope plukken ze onbevangen uit 80’s postpunk 90’s collegerock en de meeste andere alternatieve rockstijlen van de laatste decennia van de vorige eeuw. Zoals Pitchfork opmerkt is zijn de muzikanten minstens 20 jaar jonger dan hun meest recente invloed. Een gevalletje dus van hoe de ouden zongen rocken de jongen. Horsegirl leent en citeert echter met smaak, flair en passie.
Option 8 is een mooi voorbeeld van de contrastrijke stijl van het trio, iele/ijle meisjesstemmen en zware gitaren. Dat het Versions Of Modern Performance album zo overtuigend klinkt komt voor een goed deel op het conto van producer John Agenello, een veteraan die ook de knoppen beroerde bij o.a. Sonic Youth en Dinosaur Jr.
Dateline – Do It Right
Meidenbands die met grunge flirten, voorlopig krijgen we er geen genoeg van zeker niet als ze zo luid en duidelijk rocken als het Nieuw Zeelandse Dateline.
Oprichter van deze muzikale start up is Katie Everingham. Zij schreef en zingt Do It Right, een song over het aarden in een nieuwe stad. Dateline komt nog maar net kijken. In 2019 verscheen het eerste van nu zeven nummers, maar het talent is er net als het vermogen en een ander overtuigend uit te voeren. Eind augustus volgt het eerste album van de Kiwis. Dumb For My Age heet de plaat, een titel waaruit je kunt concluderen dat de band zichzelf niet zo serieus neemt. Wij kunnen dat beter wel doen.
The Visual – It’s Simple and It’s Plain
“It’s Simple And It’s Plain”, de nieuwste single van de Nederlands/Vlaamse formatie The Visual. Het nummer komt voort uit een serie opnamesessies met de Gentse producer Pieterjan Coppejans (Eefje de Visser, Sylvie Kreusch) in zijn Robot Studios. “It’s Simple And It’s Plain” drukt een zoektocht uit naar het opnieuw leren liefhebben van jezelf. Het arrangement ontwikkelde zich merkwaardig genoeg met soortgelijke groeipijnen. Van Rij schreef het aanvankelijk op akoestische gitaar uit een bepaald gevoel waar “ze verslaafd aan raakte”. “It’s Simple And It’s Plain” transformeerde binnen de bandbezetting, met toevoegingen van Timon Persoon (synths/elektronica) Django Trienes (gitaar) en Christophe Claeys (drums), en op dat moment kwam het arrangement tot volledige wasdom.
The Heavy Heavy – Miles and Miles
Op Miles and Miles klinkt The Heavy Heavy als een kruising tussen The Mama’s & The Papa’s of een andere sunshine popact uit California en The Allman Brothers of een andere rockband uit het zuiden van de V.S. Zo retro als een visnet aan het plafond dus.
Wat het duo mogelijk mist aan originaliteit maakt het ruimschoots goed met enthousiasme en energie. Het voor gebruik in een bolide met open dak geschreven Miles and Miles is een van de zeven track op de debuut EP van Will Turner en Georgie Fuller, die de Britse badplaats Brighton als uitvalsbasis hebben gekozen. Niet alle nummers op de Life and Life Only EP zijn even zonnig als Miles and Miles maar wel even retro.
De EP is verschenen op het ATO label dat beslist niet met jan en alleman in zee gaat. Andere acts op ATO zijn o.a. King Gizzard, Amyl & The Snifters en Nilüfer Yanya.