Eigenlijk doen we niet aan covers, maar voor Androgynous vanNation Of Language maken we graag een uitzondering. Omdat het een goed nummer is, maar vooral omdat het zo’n verrassende keuze is. Een cold waveband die een nummer covert van een warmbloedige rockband!
Het origineel van Androgynous komt uit 1984 en is van The Replacements, een band die in niets lijkt op Nation Of Language. The Replacements was een rudimentaire rammelrockband met de reputatie altijd dronken te zijn. Maar hun songs waren bijzonder en getuigden van empathie en sensitiviteit die sterk contrasteerden met hun Stones-achtige hedonisme. En dat is waar Ian Devaney van Nation Of Language op aansloeg. Daarnaast vond hij het een uitdaging om een gitaarnummer in een synth-jasje te stoppen.
Androgynous komt binnenkort uit als 7” met een volgens Deveney verassing op de b-kant. Dat moet dan wel iets heel bijzonders zijn.
De Franse indiepop band Phoenix is terug! De invloedrijke groep rondom zanger Thomas Mars staat altijd garant voor catchy, frisse nummers. Zo ook de nieuwe single Alpha Zulu. Het is even wennen, maar dan heb je ook wat. Phoenix heeft tevens de Alpha Zulu tour aangekondigd; een grote tour door de USA (met Porches) waar het gezelschap uit Versailles zeer populair is. Nederland is voor de eerste keer in negen jaar tijd op 25 november in Paradiso aan de beurt. Bij zijn is meemaken, Phoenix is live zeer de moeite waard. Waarschijnlijk kunnen we dit jaar dus ook een zevende studioalbum van het viertal verwachten.
Stacksis een ietwat mysterieus of in ieder geval social media-loos duo dat zich toelegt op het produceren van elektronische sfeersongs waarin de balans doorslaat naar de menselijke maat. We schrijven duo, maar je zou Stacks ook als trio kunnen beschouwen met de studio als derde lid.
Het introverte Above Ground dat met zijn vele vocale lagen een nazaat is van I’m Not In Love van 10cc (en Moments In Love van Art Of Noise) is wel en niet representatief voor, Love and Language het tweede album van de Antwerpenaren. Niet omdat het het nummer weemoediger is dan de rest. Wel omdat het een mooie etalage is voor het technische vernuft, de warme sferen en de muzikaliteit van Jan en Sis Matthé.
Pinkshift is een onbehoorlijk rockend trio uit de Amerikaanse stad Baltimore. Op zang hebben we de charismatische Ashrita Kumar, op gitaar de virtuoze Paul Vallejo en op drums de tomeloze Myron Houngbedji. Aan de atoomkracht van het trio kan je afhoren dat ze het zelfde kraanwater drinken als Turnstile.
Op het eerste gehoor doet Nothing (In My Head) wel aan Paramore denken, maar na de giftige gitaarsolo en het stekelige refrein vergeet je alle vergelijkingen en hoor je dat Pinkshift stevig op eigen benen rockt.
Denk je aan Woodstock dan zie je een zee van hippies intens genieten van bands als Santana, Jimi Hendrix en Jefferson Airplane. Of aan de bosrijke omgeving waar Bob Dylan en The Band in een groot roze huis muzikale geschiedenis schrijven.
Vanaf nu moeten we ons beeld van Woodstock enigszins bijstellen. Het rustieke plaatsje in up state New York is namelijk ook de thuis en uitvalsbasis van The Bobby Lees, een stel bevlogen herrieschoppers die je moet plaatsen ergens in de hoek van garagerock, punk of gewoon tijdloze rock ‘n’ roll.
De band telt vier leden die geen van alleen Bobby of Lee heten. De bandnaam komt van een song van hun debuutalbum. Aanjager is Sam Quartin. Zij schrijft en zingt de teksten die nogal persoonlijk zijn, denk sekse, drugs, en mentale zaken.
Met het vlammende door Vance Powell (White Stripes, Arctic Monkeys, Wolfmother) geproduceerde Dig Your Hips maakt de band reclame voor hun derde album dat precies over een week (17/6) uitkomt onder de titel Hollywood Junkyard. Dat moet gevierd worden! Dat doet de band met een tournee door Europa.
In ons land is The Bobby Lees zelfs 3x te zien en wel op 24 juni in Merleyn in Nijmegen, 25 juni op het Kliko festival in Haarlem en de 26ste in de bovenzaal van Paradiso. Zorg dat je er bij bent!
Marleen Hoebe en Jesse Koch vormen het Haagse artpop duo Silver Lake en brengen vandaag hun nieuwe, zomerse single Beaches uit. Silver Lake staat een aantal weken ook op de playlist met Violet. De band is aanstaande zondag 12 juni te zien op het gratis festival Parkpop, Den Haag.
“Dit nummer is bedoeld als herinnering aan dat je altijd schoonheid en hoop kunt vinden in de dingen om je heen. Een soort gezongen knuffel en een gevoel van hoop.
Marleen: “Voor mij is het strand een plek waar de tijd stil lijkt te staan, wat heel rustgevend kan zijn in een wereld waar je omringd wordt door chaos en verandering. Ik wilde een nummer maken wat datzelfde gevoel in me opriep. Als ik naar dit nummer luister, stelt het me altijd gerust en maakt het me kalm en tevreden en ik hoop dat mensen die thuis of waar ze ook naar dit nummer luisteren ook een gevoel van veiligheid krijgen.”
De video is volledig geschoten op analoge 16mm en super 8 film in de omgeving van Sevilla en Cadiz in Zuid-Spanje. We hebben daar in totaal 4 draaidagen gehad en op bepaalde momenten van de dag wanneer het licht buiten op z’n mooiste was, wisten we gewoon niet waar we moesten beginnen met filmen. Het is zo’n ontzettend mooi gebied. Een aantal van de shots wilden we filmen terwijl het eb was, op een stuk waar land en bootjes droog kwamen te liggen die de rest van de dag gewoon onder water lagen, dus dat was soms een race tegen de klok. Dan zagen we het water steeds dichterbij komen terwijl wij nog helemaal opgebouwd stonden met de camera en onze spullen. Al met al hopen we dat de beelden aanvoelen als een nostalgische, mooie herinnering aan de zomer.”
Zes jaar geleden, in de romantische, nachtelijke setting van een oude Amsterdamse kroeg, werd de fundering voor het nieuwe artistieke duo Silver Lake gelegd. Na elkaar daar, op het podium, ontmoet te hebben, besloten Marleen Hoebe en Jesse Koch partners te worden in het leven, en later ook in de muziek. Vlak voor het uitbreken van de pandemie besloot het duo het creatieve potentieel van hun relatie dieper te verkennen, met als resultaat het aangrijpende en sfeervolle art-pop project Silver Lake.
The Haunted Youth begint op stoom te komen. Vielen er vorig jaar nog gaten van meerdere maanden tussen releases, Broken is verschenen terwijl Shadows nog aan het klimmen is in de Graadmeter.
Het feit dat je dit leest betekent dat ook Broken weer een schot in de roos is. Wederom getuigt Joachim Liebens van een verlangen naar een tijd die hij alleen van horen zeggen kent; de roemruchte jaren tachtig toen men bepaald niet zuinig was met een galmpje hier of een echootje daar. De beat is up dit keer, dat maakt Broken dansbaar zonder echt een dansnummer te zijn. De spannende opbouw vindt zijn apotheose in een door gitaren gedomineerd eindspel. De fade out suggereert dat er ook een album versie bestaat.
Ook Lord Huron rekt tijd door met een luxe heruitgave te komen van hun meest recente album i.p.v. met nieuw werk. De nieuwe editie telt twee versies van het niet eerder verschenen Your Other Life, een Engels en een Franstalige. Beiden zijn goed de Franse, Ton Autre Vie geheten zelfs heel goed.
Ben Schneider besteedde de vocale honneurs uit aan Sarah Dugas die veel kijkers trek op Youtube met haar covers van klassieke popsongs, maar nog geen ‘platen’ uit heeft. Sarah zingt dus in net Frans. Dat doet ze met een moddervet accent, maar dat drukt de pret geenszins. De muziek is puur Twin Peaks, stroperige violen en zo’n lage trage twang gitaar. Sluit je ogen en je waant je een ‘poor lonesome cowboy’ tijdens zonsondergang ergens in een woestijn in Arizona, far far away from home.
Is het kunst of kitsch? Waarschijnlijk van allebei een beetje, maar wat maakt het uit als het resultaat zou overtuigend is als de nieuwe single van Gently Tender?
Love All The Population is een new waverige ballade van Nick Cave-iaanse proporties vol toeters en bellen. Kosten nog moeite enz. Matthew E. White (Foxygen/Sharon van Etten/Slow Club/o.a.) is speciaal naar Engeland gevlogen om er persoonlijk voor te zorgen dat alles ging volgens de plannen die band en producer eerder met hem hadden gesmeed. Normaal komt Mister White zijn eigen Spacebomb studio in Richmond, Virginia niet uit, maar voor Gently Tender maakte hij dus graag een uitzondering. Dat zegt wel wat.
Gently Tender is niet zo maar uit de lucht komen vallen, maar herrezen uit de as van Palma Violets aangevuld met leden van The Big Moon en het hier minder bekende Broadside Hacks. Het wachten is op een album.
Op single drie van het nieuwe album van Working Men’s Club mag worden gedanst. Kan niet niet worden gedanst zelfs, zo dwingend is de beat.
Zeg je Working Men’s Club dan zeg je retro-electro. Dit keer zijn Sydney Minksi-Sargeant & co op zoek gegaan naar de roots van hun roots; de muziek dus die acts als New Order, Pet Shop Boys en Human League op ideeën bracht. D.w.z. proto-electro uit de tijd dat hip hop nog een locale New Yorkse affaire was en house nog in zijn kinderschoenen stond. Dat wordt dus balboekje mee als je op vrijdag 2 september naar de Club gaat kijken in het Amsterdamse Bitterzoet.
