Category: Nieuwe Muziek

The Vices heeft hun debuutalbum Looking For Faces uitgebracht

Afgelopen vrijdag is het langverwachte debuutalbum Looking For Faces van de Groningse band The Vices via Mattan Records uitgekomen. De plaat is zowel op gekleurd en zwart vinyl als digitaal beschikbaar.

Het viertal, dat een smaakvolle en aanstekelijke mix van melodieuze britpop, surf- en garagerock maakt, beleefde een gedroomde aanloop naar deze dag met de singles Boy, In and Out, Looking For Faces en sinds deze week ook Before Your Birth die veelvuldig op de Nederlandse radio te horen waren/zijn.

Over het album vertelt frontman Floris van Luijtelaar:

“Looking For Faces gaat over het vinden van je eigen gezicht en de reis die hier bij hoort. Het album is als een dagboek van iemand die het leven observeert, vol met ongepolijste gedachten en eerlijke gesprekken die nooit tot een makkelijke oplossing leiden. Zijn er überhaupt antwoorden in een wereld die altijd blijft veranderen? Verwacht enorme tegenstellingen, verslavingen in de breedste zin van het woord en diepe vriendschap die zomaar eens het antwoord op alle vragen kan zijn.“

Marinero – Nuestra Victoria

Op 21 mei zal de nieuw geïnkte Hardly Art artiest Marinero “Hella Love” uitbrengen. Met de bijnaam Marinero (wat ‘zeeman’ betekent in het Spaans), voelde Jess Sylvester zich aangetrokken tot deze naam als een middel om de verhalen van zijn ouders te eren; zijn vader een zeeman, zijn moeder een Mexicaans-Amerikaanse die opgroeide in San Francisco. “Hella Love” is een album over het met zorg en aandacht afsluiten van een hoofdstuk. Het is een liefdesbrief aan de stad waar hij opgroeide voordat hij (na het afmaken van Hella Love) naar Los Angeles verhuisde. Deze plaat combineert vele werelden van begin tot eind, en naarmate je dieper gaat, wordt het moeilijker. Het is zijn afscheid van The Bay.

Wolf Alice – The Last Man On Earth

‘Men’ zegt wel dat iedere halve band leuke up-tempo liedjes kan maken, maar dat het schrijven van een mooie, tijdloze ballad een kunst is die alleen echte talenten verstaan. Mocht ‘men’ gelijk hebben dan kan de conclusie niet anders luiden dan dat Wolf Alice een serieus goede band is.

The Last Man On Earth is namelijk een klasse ballad; gevoelig, gemeend en indringend zonder kitscherig of sentimenteel te zijn. De nieuwe single van de band rond Ellie Roswell is ook geen liefdes of haat liedje (zo van ‘ook al was je de laatste man op aarde dan nog zou ik niet….’), maar een zeg maar filosofische beschouwing over de arrogantie van de mens. Het idee voor de tekst heeft Ellie uit een satirisch science-fictionboek, Cat’s Cradle van de Amerikaanse schrijver Kurt Vonnegut (1922-2007).

The Last Man On Earth is het eerste nieuwe nummer van Wolf Alice in zo’n vier jaar. Loopbaan technisch gezien ligt niet voor de hand om terug te komen met een ballad en zeker niet met een nummer van wereldbeschouwelijk aard. Ballads worden meestal bewaard tot derde en/of laatste single. Wolf Alice lijkt echter lak te hebben aan conventies en precedenten. Met de release van The Last Man On Earth lijkt de band niet alleen te willen zeggen dat ze weer terug zijn, maar ook dat het leuke blonde bandje van Moaning Lisa Smile en Don’t Delete The Kisses volwassen is geworden. Album volgt in juni.

4B2M – This Is Happening

We hadden al zo’n vermoeden toen we de debuutsingle van 4B2M hoorden; dit kunnen geen beginners zijn. En inderdaad. Achter de aanvankelijk raadselachtige bandnaam schuilen en paar gelauwerde krachten uit de vaderlandse indiescene, de van Go Back To The Zoo en St Tropez bekende broers Teun en Cas Hieltjes plus Rocco en Jimmi Heuting, twee broers die we kennen van respectievelijk De Staat en Jo Goes Hunting.

De bandnaam betekent 4 broers, 2 moeders. De 2 x 2 broers kennen elkaar van kleins af aan. De laatste jaren zoeken ze elkaar weer regelmatig op om samen muziek te maken. Die hobby heeft nu een naam en daarmee een serieus tintje gekregen. Het toepasselijk getitelde This Is Happening is de eerste vrucht van de samenscholingen van het Nijmeegse broederschap.

En hoe rockt the band of brothers? Een beetje zoals je op basis van hun namen en verleden mag verwachten; stevig, maar speels. Met smaak, verve en hoorbaar plezier. En er zit nog meer in het vat, waaronder een paar songs die de boys hebben geschreven nog voordat ze de baard in de keel hadden. Corona Volente gaat 2B2M ook optreden, maar voorlopig is dat nog toekomstmuziek.

Popwarmer: Silk Sonic (Bruno Mars & Anderson .Paak) – Leave the Door Open

Bruno Mars heeft weer een nieuwe samenwerking! Nu onder de naam Silk Sonic, samen met r&b/funkster Anderson .Paak. Een droom combinatie natuurlijk die helemaal niet teleurstelt. En dan nog te bedenken dat de legendarische Bootsy Collins ook meedoet aan Silk Sonic. De eerste single Leave The Door Open is een heerlijke smooth soultrack die teruggrijpt naar de hoogtijdagen van de soul in de jaren ’60. Gelukkig wordt de track nergens echt kitscherig; er is héél goed nagedacht over de sound. Zo goed dat-ie zelfs Popwarmer is deze week op Pinguin Pop.

Badflower – Fuck The World

Als je Fuck The World hoort van Badflower denkt je eerst dat de band van rock los is, zo soft en mellow begint de nieuwe single. Maar dan gaat het volume omhoog, stijgt de spanning en toont het rockbeest alsnog zijn ware aard.

De opruiende titel ten spijt houdt Badflower het beschaafd. Dat komt omdat de band een boodschap heeft en die niet wil laten wegzinken in stoer gitaargeweld. Zanger Josh Katz maakt zich ernstig zorgen over de klimaatverandering die niet alleen echt is, maar ook groter is dan menigeen denkt. Vooral in de VS barst het van de Wappies die menen dat het allemaal wel mee valt. ‘Nou niet dus’ is de boodschap van Badflower ‘en doe er wat aan!’

Katz vrees voor een uitgewoonde aarde hoor je terug in de serieuze toon van Fuck The World. Protestsongs zijn schaars tegenwoordig zeker in de Amerikaanse metal en hard rockscene. De meeste bands zijn bang om hun vingers te branden aan songs waar hun vaak behoudende fans niet op zitten te wachten. Badflower neemt dus best een risico. Gelukkig is de band wel zo verstandig geweest om hun boodschap te gieten in een ijzersterke song. Grote kans dat hun fans in eerste instantie geen eens doorhebben dat Fuck The World geen semi-anarchistische macho kreet is, maar een alarmsignaal.

Bachelor – Anything At All

Bachelor is de naam van een nieuw muzikaal verbond van Jay Som a.k.a. Melina Duterte en Ellen Kemper, die we beter kennen onder haar pseudoniem Palehound.

In een begeleidend schrijven maken de meiden duidelijk dat Bachelor geen nieuwe band is, maar een oude vriendschap waaruit min of meer toevallig een song is ontsproten. En wat voor een!

Anything At All begint rustig met een bas-drum loepje dat het ritme heeft van en hartslag, daarover heen zingen Melina en Ellen unisono een tekst over de – wat anders?- liefde. Melina en Ellen spelen alle instrumenten. dus ook de lekker venijnige gitaarsolo die plots de rust komt verstoren. Dat hun vriendschap lang stand moge houden.

Coach Party – Everybody Hates Me

Coach Party begint een serieuze speler te worden. De band van of is het uit The Isle Of Wight volgt een prima single, Really OK On My Own op met een uitstekende single. En daarvoor hebben ze ook al een paar lekkere liedjes uitgebracht.

Everybody Hates Me is vrouwelijk indie-pop zoals begin jaren zeventig geïntroduceerd door pre-disco Blondie; geworteld in de sixties girl-group sound, gespeeld met een uit de punk afkomstige pit en gebracht met de persoonlijke charme van de dienstdoende chanteuse. In geval van Coach Party is dat Jess Eastwood. Het enige wat niet klopt aan het plaatje is de titel van de nieuwe single, Everybody Hates Me. Integendeel mogen we wel zeggen. Everybody Hates Me komt van een nieuwe EP, After Party en die komt op 20 april.

Arab Strap – As Days Get Dark

Arab Strap – As Days Get Dark (Rock Action/Mattan Records)

De eeuwige preoccupaties van Arab Strap met uitersten als de dood en seks zijn ook op het tiende studioalbum As Days Get Dark volop hoorbaar. Zestien jaar na voorganger The Last Romance hadden we eigenlijk nauwelijks meer rekening gehouden met een nieuwe plaat. Daarom is As Days Get Dark een extra grote verrassing.

In de loop der jaren is wel veel solowerk verschenen van Malcolm Middleton en Aidan Moffat. Zo kwam Middleton met het sublieme Into The Woods (2005) op de proppen, wat een van de sterkste albums is die dat jaar verschenen. Middleton neemt ook op As Days Get Dark niet de zang voor zijn rekening, terwijl hij een minstens zo begenadigd zanger is als Moffat, wiens stem wel verdomde goed past bij de sound van Arab Strap. Dus zo verwonderlijk is het allemaal ook niet.

Arab Straps postrock herken je uit duizenden, met name door de praatzang van Moffat, wiens zeggingskracht groot blijft. Zoals hij “I don’t give a fuck about the past or glory days gone by” zingt in openingstrack The Turning Of Our Bones is meesterlijk. Het woord fuck wordt sowieso prettig uitgesproken door Schotten.

“This album feels like its own new thing to me. It’s definitely Arab Strap, but an older and wiser one, and quite probably a better one. It’s about hopelessness and darkness. But in a fun way”, duidt Moffat de zwartkomische teksten van het duo, dat opnieuw zorgt voor een ravissante synthese tussen gitaar, drums, saxofoon en strijkers en drumbeats en andere elektronica.

Zwakke tracks zijn niet te vinden op het album. Wat het allemaal extra knap maakt, na zo’n lange stilte. Geen spoor van krampachtigheid of nieuwe bewijsdrang. We horen een grote diversiteit aan soundscapes, tempowisselingen en melodieën. Maar allemaal heel erg Arab Strap. Overal humor ook, wanneer je goed luistert. Bijvoorbeeld naar Another Clockwork Day. Een aangrijpend masturbatieverhaal over een man die overweldigd wordt door online porno.

Resumé: Arab Strap blijft een werkelijk fucking fascinerende formatie, die een van de sterkste albums heeft uitgebracht die je dit jaar gaat horen. Er is meer chemie ontstaan tussen Moffat en Middleton in de loop der jaren. De luisteraar spint er verdómd veel garen bij. Pieter Visscher

 

Pom Pom Squad – Lux

Pom Pom Squad onderzoekt angst voor intimiteit en maagdelijke zelfmoorden op de single ‘Lux’.

Het is een vlijmscherpe beet van cathartische punk, die Mia Berrin, de krachtpatser van de vierkoppige band uit Brooklyn, aanvankelijk schreef toen ze zeventien was. Op dat moment bleek ze in een traumatische strijd te zijn over haar adolescente vrouwelijke ontwaken terwijl ze zich realiseerde de blik van het mannelijke patriarchaat altijd aanwezig was.

De video reconstrueert verschillende specifieke shots van Sophia Coppola’s bewerking van The Virgin Suicides, en toont Berrin’s ware aard als een levenslange fan van John Waters, David Lynch en Heathers, met een oneerbiedig, in pastelkleur doordrenkt middelbare schoolverhaal dat de underdog koestert.