Storefront Church – The Gift

Wie The Queen’s Gambit (Netflix) nog niet heeft gezien. Moet zichzelf een plezier doen en zo snel mogelijk de schade inhalen. Op de soundtrack van de mini-serie staan verschillende juweeltjes uit het verleden, maar ook een paar tracks van recenter datum die of op bestelling zijn gemaakt of door de soundtrack-samenstellers zijn opgespoord en ingelijfd. Een daarvan is het sfeervolle The Gift van Storefront Church.

Achter de naam Storefront Church steekt Lukas Frank die drie jaar geleden een eerste single uitbracht waarop Phoebe Bridgers te horen is. Die single werd eveneens in 2017 gevolgd door een EP maar daarna werd het stil. Frank blijkt in de tussentijd te hebben gewerkt aan zijn debuutalbum. Daarvan is The Gift een eerste smaakmaker.

Je zou de nieuwe single van Storefront Church kunnen omschrijven als Beach Boys Noir. Dat The Gift klinkt als het werk van een pro komt omdat we hier ook een pro aan het werk horen. Frank was al op jonge leeftijd actief als drummer bij o.a. Portugal The Man, Alexandria Saviour en de band Hands. Inmiddels speelt hij een heel scala aan instrumenten, tekent hij voor zijn eigen songs die hij ook nog een zelf produceert. Album volgt a.s.a.p.

Clipprimeur: Anne-Fay – White Woman (Akweley)

Op 29 januari verschijnt Reaspora, het debuutalbum van Anne-Fay op haar eigen label Onyx & Ivory. Reaspora werd met meerdere producers gemaakt zoals Kwame Yeboah (Stevie Wonder, Shaggy), Jeremia Jones (Damian Marley, Ed Sheeran) en Morgan Avenue (Willem, S10). De nieuwe single afkomstig van het album White Woman (Akweley) gaat vandaag bij ons in première.

Hoe verhoud je je tot de huidige maatschappij, culturele toe-eigening en het koloniale verleden van Nederland als je zwarte roots hebt maar ook wit privilege? Zangeres Anne-Fay reisde de diaspora van haar familie af langs Aruba, Curaçao, Suriname en Ghana om muziek te maken over haar roots. Een fysieke en mentale reis die sterk beïnvloed is door de transatlantische slavenhandel. Anne-Fay is een gemixte vrouw met een witte huid en een zwarte moeder.

De teksten van Reaspora variëren van zacht poëtisch tot hard en direct. Geïnspireerd door de koloniale geschiedenis en slavernij, maar ook door belevenissen in een recenter verleden. Zoals het racisme dat haar moeder als zwarte vrouw ervaart. Ook zingt Anne-Fay over haar persoonlijke struggles. ‘I’ve got thighs the size of Africa’ is de eerste zin in de track Thighs en gaat over haar ervaringen als vrouw met Afro-Surinaamse lichaamsvormen op een Nederlandse dansacademie. In I Am Racist zingt Anne-Fay heel eerlijk over het racisme dat ze ook bij zichzelf bespeurt.

De albumnaam Reaspora is afgeleid van het woord ‘diaspora’, wat verspreiding van een volk over delen van de wereld betekent. De verspreiding van tot slaaf gemaakten zorgde ervoor dat Afrikaanse muziekstijlen van grote invloed zijn geweest op muziekstromingen als de Surinaamse volksmuziek Kawina, het Antilliaanse Tambú maar ook soul en hip-hop uit Amerika.

Anne-Fay werkte tijdens de reizen samen met verschillende locale producers, zoals met Kwame Yeboah in Ghana. Op de voormalig Nederlandse kolonie Aruba, werkte ze aan My Me met Michael Lampe, beter bekend als Fellow. Met de Nederlands-Surinaamse producer Jeremia Jones, maakte Anne-Fay de rauwe duistere electro track Titanic Noir en de pop-track met Caribische invloeden So Many Days. Morgan Avenue is samen met Jeremia Jones verantwoordelijk voor het afproduceren van het album. Anne-Fay produceerde zelf ook twee tracks en schreef vrijwel alle teksten samen met haar broer Felix Kops (regisseur) waarmee ze de reis samen maakte. De intieme track Spanish Goat schreef ze met Britse songwriter Will Knox, die ook mede-verantwoordelijk is voor Arcade van Duncan Lawrence.

Persoonlijke quote van Anne-Fay:
“We (mijn broer Felix en ik) waren bij Elmina Castle, een slavenfort in Ghana wat 2,5 eeuw van Nederland is geweest. Na een heftige en emotionele rondleiding met alle verhalen over de geschiedenis die zich daar had afgespeeld liepen we tegen een geschreven tekst op de muur aan; de zin ‘for those who return to find their roots’ emotioneerde mij intens. Het besef dat mijn voorouders ooit hier door ‘the door of no return’ zijn gedwongen en hoe dit verleden verzwegen wordt. Hier sta ik, eeuwen later, hier besef ik hoe gewichtig dit verleden is. ‘S avonds in een muziekstudio in Accra schreven we White Woman- Akweley. Dit nummer is een dankwoord aan Ghana voor alles wat ze me heeft geleerd, laten zien en laten voelen.”

NewDad – I Don’t Recognise You

Ook NewDad past in de eerder gesignaleerde trend van meisjemeisjes met fuzz gitaren. Zusters in het kwaad zijn o.a. beabadoobee, King Hannah en Alaska Reid.

NewDad wordt per single beter. I Don’t Reconize You is pas de vijfde release van de band uit de Ierse Galway. De dromerige nieuwe single is een grungy song met zachte en iets minder zachte passages. Net boven de mix zweeft de licht verkouden klinkende stem van Julie Dawson.

NewDad is nog zo jong dat ze nooit echt hebben getoerd. De voor dit jaar geplande tournee kon om de bekende redenen niet doorgaan. ook heeft de band nauwelijks studio-ervaring. Om de zelfde bekende redenen heeft de band hun vorige singles zelf opgenomen en geproduceerd. De ruwe opnamen stuurden ze naar Belfast waar Chris Ryan zijn studio runt. Hij verzorgde de eindmix.

I Don’t Recognize You is wel opgenomen met een professional aan de knoppen. De band is voor de opname naar speciaal naar Belfast gereden. Hopelijk hebben ze meer kunnen opnemen dan alleen  I Don’t Recognize You. Maar het was sowieso een vruchtbaar bezoekje aan Noord Ierland.

Slow Worries – Active Recovery

Slow Worries is niet helemaal nieuw. Er is al eerder een EP verschenen en ook is de band al een paar keer gesignaleerd op de juiste plekken w.o. Vera in Gruun en de OCCI in de hoofdstad. Maar met de release van het eerste volwaardige album wordt het nu serieus.

Tussen de tien tracks op het Careful Climb album zit absoluut geen kaf. Zelf heeft de band gekozen voor het titelnummer als single. Tenminste daar hebben ze een clip bij gemaakt. Op de Pinguin-burelen is  echter Active Recovery favoriet.

Track zeven van het album heeft alles wat Slow Worries zo aantrekkelijk maakt. In aanleg produceert de band pure popliedjes, maar aan het karakter van de songs wordt van alle kanten geknaagd, door gruizige gitaren, een hard klappende drummer en een bassist die van doorpakken houdt. Boven het strijdgewoel verheft zich een zuivere stem, eigendom van Maaike Muntinga, die in de voetsporen treedt van diva’s als Debbie Harry, Liz Phair en PJ Harvey.

Wie wat dieper in de pre-historie van Slow Worries graaft komt namen tegen als Blue Crime, Houses en Dusty Blinds. Die ervaring vertaalt zich nu naar een van de beste debuutalbums van Nederland indie-land sinds tijden.

Elder Island – Feral

Elder Island bracht onlangs een spooky nieuwe videoclip uit voor hun angstaanjagende single ‘Feral’, de eerste nieuwe muziek van hun aanstaande tweede album. De heftige beelden brengen de angst voor nachtmerries uit je kindertijd tot leven, doorspekt met de angst voor wat je te wachten staat als je eindelijk in slaap valt.

De videoclip doet denken aan een korte film en omarmt het paranormale en het sinistere ongemak van uitgestrekte, verlaten landschappen. De door Jordan Martin geregiseerde clip, die heeft gewerkt met mensen als Fontaines DC, IDLES, Heavy Lungs, Two Door Cinema Club en Bastille, draait om een ​​flikkerend haardvuur en de band als cult-achtige figuren, blootsvoets en gehuld in het donker. Gefilmd aan de rand van Bristol, beweegt het zich tussen spookachtige bijgebouwen, braakliggende terreinen en Chiaroscuro-rijscènes in Hitchcock-stijl met een doordringend gevoel van angst, waarbij visueel het ongemak van nachtmerries uit de kindertijd wordt verkend.

“It was a great opportunity to work with the band on creating a spooky cinematic seance and build our own world around the song and lyrics… We wanted to nod at old horror tropes but put our own spin on it. Incredible fun to make, convertibles, contortions and sleep deprivation!” – Jordan Martin, Director

Gelegen in de perifere ruimte tussen dromen en nostalgie, ‘Feral’ geeft je het gevoel dat je midden in de nacht wakker wordt en het voelt of je niet alleen bent. Het nummer schetst een levendig beeld als Katy Sargent’s buitenaardse vocalen verweven met de donkere synths van David Havard en de sluipende dreun van Luke Thornton’s variatie van de bossa nova-beat versmelten.

“We wiggled a camera into the moments between waking and sleep. We paid homage to the horror films that broke into our childhood. We got cold feet standing in the dewy grass. It was a pleasure.“ – Elder Island

Over Elder Island

Elder Island bestaat uit zanger en cellist Katy Sargent, bassist en beatmaestro Luke Thornton en gitarist en synth-meester David Havard.

Elder Island creëert een genre-trotserende ruimte voor zichzelf in ons muzikale landschap en boeit met almaar evoluerende liedjes. Het trio pakt en transformeert elementen uit uiteenlopende genres als elektronica, indie, pop en neo-soul. Het resultaat is een web van geluid dat poëtische lyriek en onbekende instrumenten neerzet tegen een achtergrond van elektronische elementen en zware dansbeats.

De release van ‘Feral’ markeert hun eerste nieuwe muziek sinds het veelgeprezen debuut “The Omnitone Collection” van vorig jaar, waarmee de band wereldwijd 180 miljoen streams en meer dan 1 miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify heeft verzameld.

Elder Island heeft tot nu toe 60 internationale shows gespeeld op A-locaties in de UK en de VS, waaronder The Roundhouse (Londen), The Marble Factory (Bristol), Bowery Ballroom (NYC), El Rey Theatre (LA) en The Fillmore (San Francisco). Daarnaast trad de band begin 2020 op als speciale gast-headliners naast Maribou State en met ondersteuning van DJ Seinfeld, Folamour en Quantic op de iconische locatie Printworks met een capaciteit van 5000 personen in Londen.

Faux Real – Spooky Bois

Faux Real is het speeltje van de gebroeders Elliott en Virgile Andt. Het Franco-Amerikaanse duo heeft nu zo’n zes nummers uit die overal en nergens naar klinken. In hun kleurrijke smeltkroes herken je invloeden uit de dance, glam, synhti-pop, punk, r&b, new wave, art rock etc. Doorhalen wat niet wordt verlangd. De mix wordt geserveerd met een vrolijke knipoog.

De bois worden steeds beter in wat ze doen. Spooky Bois is een inderdaad spooky track die klinkt als een door Daft Punk geproduceerde Pet Shop Boys cover van een oude Talking Heads track. Of iets in die geest.

Faux Real stond begin dit jaar op ESNS. Daar zijn ze opvallend genoeg ondergesneeuwd door het misschien wel te ruime aanbod van acts. Opvallend, want we laten ons vertellen dat de bois op de bühne net zo onderhoudend zijn als op plaat. Dat het vaccin er snel moge komen.

Rats On Rafts – A Trail Of Wind and Fire

Het Rotterdamse Rats On Rafts houdt ons op de hoogte van de vordering van het werk aan hun nieuwe album door op gezette tijden een nieuw nummer uit te brengen. A Trail Of Wind And Fire is voorproefje twee van wat ROF album vier moet gaan worden. Hoewel compleet anders van aard en inzicht herkennen we toch de band die internationale faam vergaarde met tracks als Last Day On Earth, God Is Dead en het eerder dit jaar uitgebrachte Tokyo Music Experience.

Train Of Wind And Fire is een goed gekozen titel voor een nummer dat zowel stormachtig als vurig is. Het intro is opvallend genoeg Japanser of Aziatischer dan dat van Tokyo Music Experience en doet ook wel aan Hong Kong Garden van Siouxie & The Banshees denken. Het hele nummer riekt naar oude new wave. Naast Siouxie menen we ook invloeden te herkennen van The B52, The Feelies en Pylon. Zeg maar de neurotische tak van de Amerikaanse new wave van veertig jaar terug. Stiekem worden de producties ook steeds minder lo-fi. Wat op zich geen slechte ontwikkeling is.

Sleaford Mods – Shortcummings

Had het verschil gemaakt in het leven van Boris Johnson en Brexitstrategeeg Dominic Cummings als Sleaford Mods’ Jason Williamson de tekst van dit in 2019 geschreven nummer op Downingstreet 10 in de bus had gedaan? Waarschijnlijk niet… Een jaar later weten we veel meer en heeft Johnson inmiddels Cummings vervroegd de laan uit gestuurd met z’n verhuisdoosje. Iets met SHORTCUMMINGS???

Shortcummings is afkomstig van het album Spare Ribs dat op 15.01.2021 verschijnt via Rough Trade.

Alaska Reid – Big Bunny

Meisjemeisjes met fuzz pedalen. Het zijn er inmiddels zoveel van dat we wel kunnen spreken van een trend. Ook Alaska Reid combineert zachte zang met harde gitaren. Alaska komt uit Montana. Daar begon ze als 14 jarige met het zingen van country-songs in bars en op rodeo’s.

Niet gespeend van ambitie kwam ze in L.A. terecht waar ze evolueerde van meisje met gitaar tot meisje met band. In L.A. ook ontdekte ze Dinosaur Jr, en de fuzz-trapper die sindsdien een prominente rol speelt in haar muziek. De band zette ze na één EP weer aan de kant en nu maakt Alaska furore onder eigen naam.

Big Bunny is de titeltrack van een negen nummers tellende EP (rel.11/12) die ze opnam onder supervisie van wat we gerust een dreamteam mogen noemen, AG Cook (Charli XCX/Chistine & The Queens/Jonsí), Rodaihd McDonald (Adele/David Byrne/The xx) en Andrew Sarlo (Big Thief). 

Steady Holiday – Tangerine

Steady Holiday is de artiestennaam van Andrea ‘Dre’ Babinski. Dre komt uit L.A. Ze heeft er al een halve loopbaan opzitten als lid van diverse lokale bands als ze in 2015 aan haar solo-avontuur begint. Vooralsnog is Steady Holiday zo’n act die veel fans heeft in fanatieke muziekkringen, maar de oversteek naar het grote publiek nog ze moet maken.

Laten we er geen doekjes o wonden, Tangerine wordt hem ook niet. Dat laat onverlet dat Dre’s nieuwe single wederom een bijzondere plaat is die bij connaisseur wel weer in goede aarde zal valen. Op zich schrijft Steady Holiday vrij conventionele songs. Op de teksten na. Die getuigen van een een gevoelige inborst en een verfijnd gevoel voor humor.

Tangerine is een goed voorbeeld van haar stilo. Het nummer gaat helemaal niet over een Tangerine (mandarijn), maar over een situatie waarin een kennis van Dre ineens haar verstand verloor. Wat de tekst niet met zoveel woorden zegt wordt wel duidelijk in de backing-track die steeds labieler wordt.

Tangerine maakt nieuwsgierig naar het nieuwe, derde album van Steady Holiday dat ergens volgend jaar moet gaan uitkomen.