Category: Nieuwe Muziek

Working Men’s Club – Valleys

Working Men’s Club klinkt alsof het nog steeds 1979 is. Valleys had niet misstaan op een plaat van The Normal, Human League, New Order of een van de andere synhti-poppioniers. Hun productie klinkt iets voller, maar dat zal komen omdat de band waarschijnlijk werkt met plug-ins op hun laptop ipv van de oorspronkelijke, analoge synthesizers.

De new wave ontstond in een donkere periode in de Britse historie. Een tijd met veel werkeloosheid, stakingen en de dreiging van een atoomoorlog. De synthesizer bleek bij uitstek het instrument om de tijdsgeest te vangen. Er is sindsdien veel veranderd en verbeterd, maar met Corona aerosolen in de lucht, een snel opwarmende aarde en de opkomst van autoritaire regimes is er ook nu genoeg om je zorgen over te maken.

Blijkbaar vinden de millennials van Working Men’s Club dat er nog steeds geen geluid is dat beter past bij onzekere tijden dan dat van de goede oude synth. Je krijgt er zin van om te dansen, we kunnen niet wachten.

Rose City Band – Lonely Places

Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar er was een tijd dat The Eagles en countryrock net zo hip waren als Nirvana en grunge in de jaren 90 en The War On Drugs en indierock nu.

Countryrock is langzaam op gegaan in de eenheidsworst die sinds jaar en dag in Nashville wordt gedraaid. De laatste tijd echter lijkt er sprake van een opleving. Jason Isbell verricht goed werk, de onvermoeibare Drive By Truckers trekken weer bekijks en ook James White’s ontdekking Silver Synthetic laat de gitaren weer twangen. Ook de muziek van ‘nieuwkomer’ Rose City Band roept beelden op van wijde vlaktes, verre heuvels en afgelegen ranches.

Als je nieuwe single, Lonely Places hoort, zou je zweren dat het ‘t werk is van een stel muzikanten dat is opgegroeid in staten als Texas, Wyoming of Montana en niet van een oude hippie uit San Francisco. Rose City Band is het speeltje van Ripley Johnson, die we kennen als mannelijke helft van Moon Duo en aanvoerder van Wooden Shjips, twee acts waar de hallucinogenen van afdruipen.

Johnson’s verandering van stijl is misschien verrassend maar niet uniek. Hij volgt het voorbeeld van Gram Parsons die The Byrds verliet om The Flying Burrito Brothers te beginnen, om nog maar te zwijgen van The Grateful Dead die zich omturnde van oerhippie orkest tot psychedelische countryband. Waarschijnlijk is Lonely Places een voorbode van een nieuw album van Rose City Band, dat zal dan de derde worden.

Popwarmer: Purple Disco Machine – Fireworks (Ft. Moss Kena & The Knocks)

De nieuwe Popwarmer op Pinguin Pop, Fireworks, is weer zo’n catchy song als de vorige wereldhit van Purple Disco Machine: Hypnotised ft. Sophie and the Giants, een alternative popband uit Engeland.

Purple Disco Machine een Duitse dj/producer die zoals de naam doet vermoeden discomuziek maakt. En nu steeds vaker popmuziek die ook de radio heel goed weet te vinden. Purple D M had een baan in een platenwinkel en begon in zijn thuisstad Dresden met plaatjes draaien. Die hobby is een beetje uit de hand gelopen, eerst met remixen voor Faithless, Jamiroquai, Gorillaz en andere grote namen.

Op de nieuwe single Fireworks doet hij (Tino Schmidt ook wel bekend als Tino Piontek) het met popzanger Moss Kena en electronic duo The Knocks. Een hele frisse, zomerse plaat die de voetjes doen bewegen.

Myles Kennedy – In Stride

Myles Kennedy kondigt de komst van zijn nieuwe, tweede solo-album aan met de release van een heerlijk swampy nieuwe single. In Stride begint met een slide-gitaar die zo scherp is als de tanden van een alligator. Wat volgt is een moppie rock dat nu al classic is.

Myles nieuwe soloalbum lijkt een stuk aardser te worden dan zijn werk met Alter Bridge waar de bombast toch wel altijd op de loer ligt. Niet dat dat erg is. Het is gewoon prima om allebei te hebben, de te paard te paard metal van Myles met band en de rootsy oerrock die hij als alleenstaande produceert.

Myles heeft zijn nieuwe solo album geschreven en opgenomen tijdens de lockdown. Toen hij een lichte paniek zag uitbreken in zijn omgeving en iedereen aan het hamsteren sloeg, is hij eens goed gaan nadenken wat hij eigenlijk nodig heeft om te overleven. Dat blijkt niet veel te zijn; een bescheiden natje en droogje, zijn gitaar en hij komt de crisis wel door. Een paar muzikale vrienden is ook handig, want dan kunnen ze muziek maken en een plaat opnemen. Zo is het The Ides of March album tot stand gekomen. Myles’ motto lijkt te zijn ‘chill out’, we zien wel waar het schip strandt.        De opvolger van ‘Year of The Tiger’ verschijnt op 14 mei.

 

POLICE CAR COLLECTIVE – MINE

MINE, single twee van POLICE CAR COLLECTIVE is een stuk directer dan de mini-rock opera waarmee ze debuteerden. Maar niet veel minder ambitieus. Dat de bandnaam in all caps wordt geschreven geeft al aan dat bescheidenheid geen eigenschap is waaronder het duo uit Liverpool gebukt gaat.

MINE maakt zich geliefd middels een baslijn uit het receptenboek van Peter Hook van Joy Division/New Order. Het betere jatwerk dus. Maar ook dat mag de pret niet drukken. Wat Tyler Plazio en Simon Quigley zelf inbrengen zijn goede smaak, kennis van zaken en schijt aan de buren.

Getuige het feit dat ze hun stijl ‘fuck you music’ noemen hebben de boys ook zelfinzicht en gevoel voor humor. Allemaal prima eigenschappen om het ver te schoppen.

Iceage – Vendetta

Iceage draait al een tijdje mee. Lang genoeg om al vier albums te hebben afgeleverd. De reden dat je de band niet zo heel vaak bij ons hebt gehoord is tweeledig; ze komen uit de punk en ze zijn Deens. Theoretisch hebben we niks tegen punks en al helemaal niets tegen Denen, maar punk is niet het meest radiovriendelijke genre en de Deens muziekscene is niet zo interessant als zeg maar de Deense tv detective wereld, de zogenaamde Scandi Krimi’s.

Maar het vijftal uit Kopenhagen komt binnenkort met een nieuw album dat –als we mogen afgaan op nieuwe single Vendetta- wel spekkie voor ons bekkie zou kunnen zijn. Wellicht speelt hier de invloed van de producer. Het is voor het eerst dat Iceage met een externe producent in zee gaat. Zijn naam is Sonic Boom. Hij komt uit de roemruchte Britse indie-band band Spacemen Three.

Vendetta verraadt weinig punkinvloeden, het model lijkt eerder de Britse pillenpop die rond 1990 opdook in Manchester. Rockbands ontdekten toen de House en xtc en begonnen muziek te maken met een dance-beat. The Stone Roses en Happy Mondays waren pioniers van het genre. Zoals die bands toen klinkt Iceage nu op Vendetta, behoorlijk gedrogeerd, maar ook opwindend en aanstekelijk. De zang is wat ruw en ongepolijst, maar dat is een kwestie van wennen. Daar staat tegenover dat Vendetta het beste intro heeft van 2021 tot nu toe.

Sivert Høyem – Roses Of Neurosis

Sivert Høyem – Roses Of Neurosis (Hektor Grammofon/It’s All Happening)

Het heeft vijf jaar moeten duren voordat Sivert Høyem muzikaal weer iets van zich liet horen. Een ongebruikelijk lange tijdspanne voor de man die tussendoor (2017) nog wel met het geweldige album Live at Acropolis – Herod Atticus Odeon, Athens op de proppen kwam. Een plaat waarop veel werk voorbijkomt van Lioness, zijn laatste studioalbum dus, uit 2016.

Dat jaar interviewde ik Høyem in Amsterdam en hij liet weten dat de jaren ’80, waarin hij opgroeide, duidelijk zijn sporen hadden nagelaten op Lioness. The Smiths, Roxy Music, Depeche Mode en R.E.M. galmen na op het album. Terwijl PJ Harvey, Bob Dylan en Joni Mitchell ook hun duit in het zakje hebben gedaan.

Voor zijn nieuwste plaat, Roses Of Neurosis, een kleine twintig minuten durende ep gevuld met een vijftal tracks, zijn het met name The Blue Nile, Eurythmics en Kate Bush die Høyem inspireerden. En toch, ook weer, Roxy Music. Høyem ‘martelde’ naar eigen zeggen jarenlang zijn band met geluid van Bryan Ferry en consorten.

Maar Roses Of Neurosis is ook schatplichtig aan de sound van Høyems grote held Leonard Cohen, hoewel je wat beter moet luisteren. De gedragen ballade Archduke komt muzikaal het sterkst in de buurt, al blijven de fluisterzang van Cohen en de meesterlijke bariton van Høyem te allen tijde ver van elkaar verwijderd.

Roses Of Neurosis, opgenomen in zijn geliefde Oslo, kent geen zwakke momenten, en heeft met de werkelijk fenomenale schoonheid van Devotional een van de mooiste liedjes in petto die Høyem ooit op plaat heeft gezet, solo of met Madrugada. Niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van een trompet, die zich alsmaar indringender manifesteert. Pieter Visscher

 

José González – El Invento

De nieuwe single “El Invento” van José González is uit met een mooie videoclip.
Credits voor deze single gaan naar González zijn jongste dochter, voor het helpen bij het schrijfproces. Hij zegt: “Every now and then I try to write lyrics in Spanish – this time I succeeded! I guess talking to Laura in Spanish everyday helped. I started writing ‘El Invento’ around 2017 when she was born. The song is about the questions – who we are, where we’re going and why? Who can we thank for our existence? Historically, most traditions have invented answers to these questions. Thereof the name of the song: The Invention (god).”

De geweldige carrière van José González kan alleen worden omschreven als een droom. Zijn klassieke interpretatie van The Knife’s ‘Heartbeats’ leverde hem een vliegende start op die sindsdien meer dan 1 miljard streams heeft opgeleverd, meer dan 150 gelicentieerde tv-, film- en videogamegebruiken en een grote aanwezigheid op radiostations over de hele wereld. Hij heeft verschillende onderscheidingen gewonnen, was headliner op prestigieuze festivals, uitverkochte concertzalen op vrijwel alle continenten en werkte samen met Ben Stiller aan een inventieve filmsoundtrack voor The Secret Life Of Walter Mitty. González ‘warme, intieme stem en tedere harmonieën, onderstreept door een behendig tokkelende Spaanse gitaar en gedempte percussie, leveren diep doordachte teksten die grotendeels draaien om ideeën over beschaving, humanisme en solidariteit. José González is een oprechte, kunstzinnige artiest wiens unieke benadering van songwriting een wereld van verschil maakt.

Zes jaar geleden, op 17 februari 2015, bracht José González zijn laatste album uit, “Vestiges & Claws”. Verbazingwekkend genoeg was het pas zijn derde studioalbum, met het solo-toetreden tot de City Slang familie hopen we je snel meer over een vierde te kunnen vertellen…

Frances Of Delirium – Let It All Go

Frances Of Delirium begon haar bestaan als slaapkamerproject van de 19 jarige Jana Bahrich. Omdat haar grungy songs een stevige ritmesectie behoeven heeft ze een drummer en bassist geronseld. De standplaats van het trio is momenteel Luxembourg. Daar landde de oorspronkelijk uit Vancouver, Canada afkomstige zangeres-songschrijver na eerdere langdurige verblijven in België en Zwitserland. Haar ouders zitten in het internationale onderwijs, vandaar de omzwervingen.

Waarschijnlijk zal het Groot Hertogdom snel te klein blijken voor Frances Of Delirium. Al komt Jana relatief gezien nog maar net kijken, ze heeft wel iets te vertellen en ook een duidelijke dwang om gehoord te worden.

Let It All Go is een getoonzette woedeuitbarsting met een half gezongen, half gesproken mijmering over een liefde die dat niet bleek te zijn. Jana’s toorn is bijna tastbaar. Haar begeleiders moeten alles uit de kast trekken om hun aanvoerdster bij te houden. Maar het lukt en als na ruim 4 minuten de storm weer gaat liggen is iedereen moe, maar voldaan.