De populaire Britse singer-songwriter beabadoobee scoorde al hitjes met o.a. Care en Worth It. En haar debuutalbum Fake It Flowers werd internationaal lovend ontvangen. Op 17 mei verschijnt haar nieuwe Our Extended Play EP. Hiervoor is ze de samenwerking aangegaan met Matt Healy en George Daniel van The 1975. De nieuwe single Last Day On Earth is alvast de Popwarmer op Pinguin Pop!
Category: Nieuwe Muziek
Manchester Orchestra – Keel Timing
Single #2 van album #6 van Manchester Orchestra klinkt als het tweelingbroertje van het begin vorige maand verschenen Bed Head.
Keel Timing heeft een zelfde drive en een vergelijkbare spanning, maar nog meer energie. Ook anders is de adempauze op driekwart van het nummer. Die maakt dat het slot nog harder aankomt.
Zanger Andy Hull noemt Keel Timing een prequel van Bed Head. De tekst gaat over innerlijke groei en de beoordeling van wat positief en wat negatief is. Bekend terrein dus. De meeste nummers van Manchester Orchestra gaan over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. De songs op het nieuwe album, The Million Masks Of God zijn daarop geen uitzondering. Verschil is wel dat je op de nieuwe nummers harder rocken en daardoor prima passen op Pinguin On The Rocks!
Crumb – Trophy
Crumb is gespecialiseerd in wazige, nadrukkelijk onnadrukkelijke luisterliedjes die het ene oor in gaan, maar vlak voor de uitgang van het andere oor blijven plakken. Songs als Lockett, Part II en Ghostride zijn ware oorwurmen gebleken en hebben Crumb helpen doorstoten naar de hogere echelons van de indie-wereld.
De band uit Boston maakt nu aanstalten om met een opvolger te komen van het opvallend succesvolle debuutalbum, Jinx (2019). Nieuwe single Trophy laat horen dat er niet veel, maar wel iets is veranderd. Waar de oude songs zo gepolijst klonken dat ze glommen komt Trophy met de ruwe randjes in tact. Nog steeds klinkt Lila Ramani als een nazaat van de sirene die het schip van Odysseus op de klippen wilde laten lopen, maar wie goed luistert hoort nu ook de onheil in haar stem.
Together Pangea – Gates of Heaven
Gates of Heaven is al een jaar of zes een hoogtepunt in de live-set van Together Pangea. Waarom de band nu pas de moeite heeft genomen om het nummer op (de virtuele) plaat te slingeren mag een raadsel heten. Maar beter laat dan nooit en zo.
Misschien hebben ze zo lang geaarzeld omdat Gates Of Heaven een cover is. Het origineel is van de Duitse gothic countryzanger Dad Horse Ottn a.k.a. The Dad Horse Experience.
Op het origineel hoor je een oude man met een banjo. In de versie van Together Pangea domineren de elektrische gitaren. En hoe! De track lijkt live opgenomen tijdens een maanloze nacht ergens in de moerassen van de Mississippi Delta met The Witch Queen Of New Orleans a.k.a. Marie Laveau a.k.a. Mama Roux als producer.
Gates Of Heaven komt van een binnenkort te verschijnen nieuwe EP van de rockers uit Santa Clarita, California.
Streamsonic: Mental Shift, Penguin & Burghers
Discover the video’s of this week’s Streamsonic artists:
Viagra Boys – Welfare Jazz
Viagra Boys – Welfare Jazz (Mattan Records)
Natuurlijk stond de moeder van Sebastian Murphy ongevraagd voor de deur van haar zoon. Om te informeren of hij dat nou allemaal wel zeker wist, met die bandnaam. Maar de zanger van Viagra Boys kende geen twijfels.
“Luister moeder”, zei hij, ontspannen, met een Carlsberg in de rechterhand, “zoek jij nou eens op Google op hoeveel platen de Rollende Stenen, de Kevers en de Verpletterende Pompoenen tezamen over de toonbank hebben doen rollen.”
Moeder was met stomheid geslagen en zag dat de Rollende Stenen alleen al in 1971 van het album Sticky Fingers 21,7 miljoen exemplaren hadden gesleten. “Doe mij nu ook maar een pils!”, Sebastian, lachte ze. “De Kevers”, inderdáád zeg, mompelde ze nog, terwijl haar zoon richting koelkast stiefelde, “die ook.”
Viagra Boys is de band uit Stockholm, Zweden, die in 2018 debuteerde met Street Worms. Een plaat gevuld met satirische teksten. Zwarte humor. Voor u geserveerd op een bedje van groezelige postpunk. Welfare Jazz borduurt daar op voort.
De titel is een steek onder water richting de Zweedse overheid, omdat deze verwijst naar subsidie voor jazzmuziek. De plaat heeft sowieso wel iets recalcitrants. In positieve zin. Terwijl Murphy nou niet overdreven goed in z’n vel zat toen de dertien songs tot stand kwamen.
“I’m not good at talking about politics, but everything is political when it comes down to it. I’d rather write a song about being defeated, which usually comes from a real place and says a lot. We wrote these songs at a time when I had been in a long-term relationship, taking drugs every day, and being an asshole. I didn’t really realize what an asshole I was until it was too late, and a lot of the record has to do with coming to terms with the fact that I’d set the wrong goals for myself.”
Al die ellende heeft een plaat opgeleverd die speelt met de eventuele goede smaak van de luisteraar. Al blijft een begrip als goede smaak sowieso arbitrair. Beauty is in the eye of the beholder. We weten het allemaal.
Op Welfare Jazz valt eigenlijk niets aan te merken. De band verkent de uithoeken van de postpunk, wars van conventies en virtuele kaders. Viagra Boys doet wat het wil en dat levert zo’n 40 minuten grenzeloos opwindende rockmuziek op. Champagne! Pieter Visscher
cleopatrick – THE DRAKE
Cleopatrick is een fel rockend duo dat zich geen reet aantrekt van genregrenzen. Ze gooien (skate) punk, pop en old school hard-rock in de blender, zetten die op standje drie doen er voor de goede orde nog wat hip hopkruiden bij en serveren de boel met een riff waarmee je hardhouten planken kunt doorzagen.
Na Breekijzer GOOD GRIEF komt het Canadese duo nu met THE DRAKE; een mooi voorbeeld van de hi-energy rock stijl. En THE DRAKE staat al in de Graadmeter!
Ian Frazer en Luke Grunz zijn al sinds hun vierde boezemvrienden. Muziek maken doen ze sinds 2015. Ze komen wat dat betreft dus nog maar net kijken. Een album is er dan ook nog niet. Wel een klein dozijn smeulende rocktracks die de boys al heel veel fans heeft opgeleverd plus vergelijkingen met eigentijdse collega’s als Highly Suspect, Palaye Royale en Des Rocs.
File under veelbelovend.
LowaddictsSoundsystem – Night and Day
LowaddictsSoundsystem is een genre-bending electro-trio uit de lage landen. Maar dat is niet de reden dat ze zo heten. De bandnaam is geïnspireerd door het zo node gemiste polderfestival waar Dillan, Maaike en Tessa tot de ontdekking kwamen dat er eigenlijk maar twee soorten muziek zijn: goede en slechte.
Mocht je nog niet bekend zijn met de zwoele zomeravond pop van LowaddictsSoundsystem is Night & Day een uitstekend opstappunt. De nieuwe single heeft alles wat LowaddictsSoundsystem boven het festivalveld doet uitsteken; sterke liedjes, aanstekelijke beats en overtuigende zang.
Night & Day is ook geen toevalstreffer, de band heeft een hele berg nummers van dit kaliber op voorraad. Aangezien LowaddictsSoundsystem live ook dik in orde schijnt te zijn lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat we het trio zullen zien op de plek van conceptie.
L’objectif – Drive In Mind
L’objectif uit Leeds heeft hun eerste single uitgebracht genaamd “Drive in Mind”. Ook zijn ze de nieuwste aanwinst van het label Chess Club Records. L’objectif bestaat uit vrienden Saul Kane (vocals, gitaar), Louis Bullock (drums), Ezra Glennon (bass) en Dan Richardson (gitaar).
Saul over de single:
“I started thinking about drive-in cinemas and those massive screens that they have with everyone parked watching the events of the film unfold. The idea of people coming to watch the contents of someone’s mind was interesting to me, the thoughts, anxieties and all the things you don’t want people to see exposed on a big screen. The lyrics are statements, ideas and observations that I was thinking around the time I wrote it, a cluster of thoughts exposed and amplified through song.”
Fletcher Gull – Transgressive Soliloquy
Wie van onalledaagse muziek houdt is bij Fletcher Gull aan het juiste adres. Je hoeft alleen maar naar de titels van zijn songs te kijken – Hypothermia/ Deciduo/Heaven Is Just Around The Corner- om te weten dat je van hem geen sentimentele liefdesliedjes hoeft te verwachten.
Met nieuwe single Transgressive Soliloquy doet hij er nog een schepje bovenop. Volgens de auteur is zijn nieuwe single ‘een bespiegeling over de eigentijdse manier van leven en door technologie veroorzaakte vervreemding’. Over de tekst kan je verschillende bomen opzetten, maar laten we het bij de muziek houden.
Fletcher noemt Leonard Cohen en Flaming Lips als lichtende voorbeelden. Van de eerste heeft hij de filosofische inslag, van de tweede zijn genre overschrijdende composities. In de praktijk zijn Fletchers songs toegankelijker dan je op basis van deze beschrijving zou kunnen denken.
Transgressive Soliloquy mag dan geen meezinger zijn, mee neuriën kan makkelijk en is na een paar keer luisteren zelfs vrij moeilijk te vermijden. Dat maakt de zanger-componist uit het Australische Wollongong niet alleen interessant, maar ook veelbelovend.