Home video’s, home video’s en nog eens home video’s. Je ontkomt er niet aan in deze tijden. Soms heel leuk, soms ook helemaal niet. Wat wel een verrassende is, is de combinatie van Sharon Van Etten met Mr. QOTSA Josh Homme. Het duo doet hun versie van Nick Lowe die je misschien ook wel kent van Elvis Costello.
Category: Nieuwe Muziek
Deradoorian – It Was Me
Angel Deradoorian is ex lid van The Dirty Projectors. Maar dat is niet te horen. Onder eigen naam maakt Deradoorian duistere, hypnotische muziek. Dat doet ze met minimale middelen.
In het intrigerende It Was Me hoor je niet veel meer dan een bas, drums, gitaar en stem. Onderkoeld en met mate. Een groot deel van het nummer bestaat uit ook het herhalen van de titel. Op papier klink dat wellicht wat saai, maar de praktijk pakt bijzonder boeiend uit. Spanning, maar dan zonder sensatie. It Was Me komt van album twee van de multi-instrumentaliste, Find The Sun.
Angel is van Armeense afkomst. Beide ouders zijn kunstenaar. Het is dus niet vreemd dat dochterlief ook een artistiek pad heeft gekozen. Tot 2012 was ze bassiste/zangeres van The Dirty Projectors. De goede periode dus. Daarna is ze voor zichzelf begonnen. In 2015 maakte Angel haar eerste solo-album met hulp van leden van Vampire Weekend en Ra Ra Riot. Find The Sun nam ze op met haar vriend, percussionist en ‘soundhealer’ Samer Ghadry.
Miss Deradoorian maakt geen muziek voor de hitparade en rijk zal ze er ook niet van worden, maar ze verdient het alleszins om te worden gehoord. Bij deze dus.
Everything Everything – Arch Enemy
Toegegeven, de stem van Jonathan Higgs -voorganger van Everything Everything– heeft een hoge irritatiegraad. Dat mag echter geen reden zijn om de band links te laten liggen.
Als je gewoon even doorbijt valt er namelijk heel wat te genieten. Neem nieuwe single Arch Enemy, een heerlijk eigenwijs stuk art-rock in de lijn van Britse excentriekelingen als Bowie, Peter Gabriel en meer recent Thom Yorke. Higgs’ stem is niet het enige aparte aan Everything Everything. De band weet clichés te vermijden zonder al te freaky te worden.
Als liedje is Arch Enemy vrij simpel. Het arrangement alles behalve. Gitaar en keyboards raken zo met elkaar verweven dat het onderscheid langzaam verdwijnt. Kudos voor de man in de machinekamer, John Congleton, wiens naam je ook aantreft in de kleine lettertjes op albumhoezen van o.a. Warpaint, Best Coast, Manchester Orchestra en tig andere kwaliteitsacts.
Arch Enemy komt van album vijf van de band uit Manchester, Re-Animator, dat eind augustus zal worden gepresenteerd.
FEWS – Heaven
Scandi Kraut punkrockers worden ze genoemd. Dat is veel info in één zin. Dat Scandi slaat op de regio van herkomst, Scandinavië dus. Kraut komt van Krautrock, een Duitse prog-rock stroming uit de jaren zeventig, blijkbaar een bron van inspiratie van FEWS. En punk verwijst waarschijnlijk naar de attitude van de band. Maar klopt het ook?
Drie van de vier bandleden komt inderdaad uit Scandinavië, uit Zweden om precies te zijn, maar ze wonen in Londen en hun zanger is een Amerikaan. Op ouder werk zullen ze vast invloeden vertonen van bands als Can en NEU!, maar Heaven doet vooral aan de oude new wave denken, aan bands als U2, The Sound en Gang Of Four. Meer post-punk dan hard core punk dus.
Waar het echter allemaal op neer komt is de vraag, is het goed? Jazeker! Heaven is een gitaar overgoten rocksong, lekker nasaal gezongen door die Amerikaan en fanatiek voortgestuwd door de Zweedse ritme boys.
FEWS brengt sinds 2015 muziek uit, singles, EP’s en twee albums. Heaven komt van een nieuwe EP, DOGS geheten die voor begin juli op de releaselijst staat.
Car Seat Headrest – Martin
De fans zijn verdeeld over het nieuwe album van Car Seat Headrest. De overstap van gitaren naar synthesizers is voor sommigen net een brug te ver.
Over één song is met het wel eens. Martin valt bij iedereen in goede aarde. Het is dan ook geen toeval dat van alle nieuwe nummers Martin het best aansluit bij eerder behaalde successen als Drunk Drivers, Bodies en Fill In The Blank. Toch gebeuren er ook in Martin nieuwe dingen. Je hoort synthetisch bewerkte drums, gefilterde zang en zelfs een trompetsolo. Maar Martin’s karakter is analoog.
Car Seat baas Will Toledo had zelf ook zijn twijfels over de nieuwe stijl. Aanvankelijk had hij de songs voor het Making A Door Less Open album allemaal met synths opgenomen. En daarna het hele album nog een keer op de oude manier. De versie die uiteindelijk het daglicht zag, bestaat uit songs van beide sessies. Car Seat Headrest blijft dus een band in beweging. Dat dat de juiste instelling is, daar zijn de fans het wel over eens.
VoidFare brengt dubbel-single uit: Beyond Distraction/Day By Day
Op 29 mei brengt de Utrechtse indie-rockformatie VoidFare hun nieuwste singles‘Beyond Distraction’ en ‘Day by Day’ uit, als dubbel-single. De band is geselecteerd voor Popronde 2020 en deze tracks dienen als voorproefje van deze periode. De singles zijn in dezelfde studiosessies opgenomen als de eerdere singles ‘Nightmare’, ‘In Between Dreaming’ en ‘Vicious Love’, en vormen samen één geheel. Een bundel van nummers die allemaal gaan over introspectie: het gesprek met jezelf, gevoel, intuïtie, het denken, de liefde en het waarnemen. Een abstracte sterke beleving begeleid door een dromerige expressieve sound in dynamische composities.
Beyond Distraction
Beyond Distraction is een perspectief op het onbegrip over hoe mensen verschillend zijn, denken, leven en de gevoelens die daarbij komen kijken. Een introspectieve beschouwing op deze verschillen en hoe inzicht krijgen rust geeft. Mensen veranderen continu, waardoor verschil een constante is en dit loslaten geeft ons inzicht.
Day by Day
Day by Day gaat ook over verschil en verandering. Onzekerheid over het gevoel dat iets niet verandert, maar juist vast blijft zitten, zonder dat je daar invloed op hebt. Day by Day draagt het gevoel van acceptatie mee in de muziek; het toelaten van verandering zorgt voor inzicht in jezelf en de wereld en het brengt je rust in het beleven ervan, want in werkelijkheid verandert alles uiteindelijk. Wees getuige van verandering met een glimlach en voel wie je bent.
Day by Day wordt vergezeld door een videoclip, een verzameling van sfeerbeelden die het verhaal van de muziek begeleiden. De video is gemaakt door frontman Diederick van Rijsewijk, waarin hij stockfootage heeft gecompileerd tot een sferisch geheel om zo het nummer te versterken. De video laat een wereld zien waarin thema’s als dag en nacht, intimiteit, dromen, kleur en desoriëntatie één geheel vormen door de compositie en de beelden.
KennyHoopla – Plastic Door
Terwijl zijn oud IJsbreker How Can I Rest In Peace etc. nog steeds gaat als de welbekende speer, heeft KennyHoopla alweer een nieuwe single uit. Een hele EP zelfs, genoemd naar zijn doorbraakhit.
Plastic Door heeft nog wel de geur van bands als The Cure en Bloc Party, die zo duidelijk de inspiratie vormden voor How Can I Rest In Peace etc, maar meer niet zo open en bloot. Kenny klinkt nu vooral als Kenny; donker getinte sprokkelpop met uiteenlopende invloeden als dubstep, new wave en P-funk.
Het is nu wel duidelijk dat we te maken hebben met een groot en uniek talent. Wie daar nog aan twijfelt moet Kenny’s EP maar eens aanklikken. Je zult niet alleen verbaasd zijn over de diversiteit van de zes songs, maar ook over de autoriteit die de nummers uitstralen. En dat terwijl hij eigenlijk nog maar net komt kijken. Zijn totale output bestaat uit nog maar negen nummers!
Zo’n talent als Kenneth La’Ron blijft natuurlijk niet lang onopgemerkt. Hij heeft sinds kort een deal met een mega-label. Hopelijk laten zijn platenbazen hem lekker zijn gang gaan, maar waarschijnlijk zullen ze hem gaan koppelen aan rijke rappers, wereldberoemde dj’s en befaamde producers. Zo gaan die dingen. Maar mocht KennyHoopla worden opgezogen in de wereld van het grote geld hebben we altijd zijn debuut EP nog.
Matthew Berninger – Serpentine Prison
Als je de eerste solosingle hoort van Matthew Berninger, een mooie introspectieve ballad vraag je je af waarom hij Serpentine Prison niet gewoon met The National heeft opgenomen. De begeleiding is misschien wat soberder, maar verder is er niks aan het nummer dat essentieel anders is dan wat hij met de band uitspookt.
Misschien waren de boys verhinderd. Of had Matt even geen zin in inspraak of commentaar. Of is er ruzie. Zou zomaar kunnen. Zeker met broers in de band en The National heeft twee keer twee broers. Maar waarschijnlijk hoeven we niet zo diep te graven naar motieven voor Matt’s solo-uitstapje. Als je weet dat Serpentine Prison is geproduceerd door Booker T Jones weet je dat dat reden genoeg kan zijn om de band even de band te laten en met die levende legende in zee te gaan.
Maar misschien ken je de goede man helemaal niet en denk je Booker wie?
Booker T is de naamgever van Booker T & The MG’s, hit makers onder eigen naam, maar ook de band die te horen is op alle hits die in de jaren zestig uit de Stax studio’s in Memphis kwamen. Van Otis Redding dus en Albert King en Sam & Dave. Maar Booker T heeft nog veel meer strepen verdiend. Hij produceerde een van de succesvolste albums van Willie Nelson en klassieke hits van Bill Withers, waaronder Ain’t No Sunshine. Als je met zo’n man kunt samenwerken dan laat je alles vallen en doe je dat. Op 2 oktober volgt het album.
The Hunna – Dark Times
The Hunna is een stel herrieschoppers -dat als ze de boel niet ergens op tournee onveilig maken- zich doorgaans ophoudt in Londen. De band had vorig week onze hoofdstad moeten aantikken, maar dat ging om de welbekende reden dus niet door. Hoe jammer dat is, blijkt wel uit de nieuwe single die The Hunna ondanks de Cornonacrisis gewoon volgens plan heeft laten verschijnen.
Dark Times is single elf van de band. Het bijbehorende derde album laat nog wel even op zich wachten. Dat verschijnt pas na de zomer, zo’n vier jaar na hun platendebuut. De titel van de single DarkTimes doet de actualiteit vermoeden, maar het nummer wacht al sinds december vorig jaar op release. De donkere tijden van The Hunna slaan waarschijnlijk op het dispuut dat de band had met hun vorige platenmaatschappij. Mocht de breuk gevolgen hebben gehad zijn die van positieve aard. Dark Times is een van de betere songs van de band. The star of the show is zanger Ryan Potter, maar de rest komt goed mee in dit zwaar beukende, licht metalen werkstuk.
Popwarmer: Lady Gaga – Rain On Me ft. Ariana Grande
De nieuwe Popwarmer staat op naam van twee grote popsterren. De eerste in de Popwarmer geschiedenis van het formaat wereldster. Lady Gaga brengt vandaag haar nieuwe album Chromatica uit. Het is alweer haar zesde. We hebben er vier jaar op moeten wachten. Zelfs een paar weken later vanwege de coronacrisis. Tussen dit en het vorige album scoorde Lady Gaga natuurlijk wel grote hits met de soundtrack van de geweldige film A Star Is Born.
Lady Gaga’s nieuwe album Chromatica wordt zeer goed ontvangen. En wat de afdeling van Pinguin Pop betreft helemaal terecht. Lady Gaga is weer helemaal terug met sterke elektropop hits. Niet meer het country-achtige zoals op het vorige album Joanna, het jazzproject met Tony Bennett en de ballads van de film.
De Popwarmer is Rain On Me samen met popster Ariana Grande. Waarschijnlijk de grootste hit van het nieuwe werk. En wat wil je met Ariana? Alles wat zij aanraakt, verandert in goud. En alles wat Lady Gaga aanraakt in glitters. Een top combi dus. Een uplifting song, heerlijk fris en dansbaar door de disco vibes. Op het album staan nog meer interessante samenwerkingen; met K-pop act BLACKPINK en niemand minder dan Elton John.
Luister hier naar Pinguin Pop.