Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single 4th of July met bizarre video van de Amerikaanse rockband The Parlor Mob. Goeie timing op Independence Day!
Category: Nieuwe Muziek
Khruangbin – Lady & Man
Khruangbin is bezig met een mondiale zegetocht lang clubs festivals en radio & tv studio’s. Op internet zijn de avonturen van het Texaanse trio van nabij te volgen. De sound waarmee Khruangbin vrienden maakt is retro en nuevo tegelijk, aards en dromerig, rootsy en exotisch.
Zelden is er een band geweest waarvan de looks zo goed bij de muziek passen als Khruangbin. The Ramones misschien en Bowie ten tijde van Ziggy, maar momenteel komt er visueel geen band in de buurt van Laura, Mark en Donald, die nog het meest lijken op een Thais-Mexicaanse girl group uit de jaren zestig van de volgende eeuw. En zo klinken ze ook.
Khuangin maakt niet echt radiomuziek. De band bouwt live en op plaat aan een grotendeels instrumentaal droomlandschap, dat in alle rust dient te worden betreden. Slechts en handvol liedjes van Khraungbin komt tot bloei binnen de tijdsgrenzen van een conventionele popsong, White Gloves is er zo een net als Maria Tambien. Ook Lady & Man, net als Maria een nummer van het meest recente album van het tovertrio, Con Todo El Mundo. Met iedereen betekent dat. Hippies zijn het ook nog.
LIVEDATA: 20/10 Doornroosje, Nijmegen. 21/10 Paradiso, Amsterdam. 22/10 Effenaar, Eindhoven.
YUNGBLUD – Psychotic Kids
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Psychotic Kids met bizarre video van de Engelse ritalinrocker YUNGBLUD.
Geboekt worden op de grotere zomerfestivals terwijl je pas één nummer hebt uitgebracht, dat is zeldzaam. Het overkwam Yungblud afgelopen zomer, het project van de 19-jarige Dominic Harrison. Op o.a. Lowlands en Metropolis liet hij zien dat ook het nog niet uitgebrachte materiaal louter hits zijn zoals Arctic Monkeys ze ook maakten in hun beginjaren.
LIVEDATA 17/08 Pukkelpop, Kiewit (BE) 08/09 Appelpop, Tiel
Ben Howard – Nice Libras At Dusk
Ben Howard debuteerde in 2011 met Every Kingdom, min of meer de juiste plaat op het juiste moment. Folk met Britse roots onderging een renaissance in het begin van dit decennium. Niet alleen Howard, maar Mumford, Sharp en Noah vierden triomfen. Folk is een traditioneel genre dus had het voor de hand gelegen dat Howard het ingeslagen pad was blijven volgen. Net als de collega’s. Die zagen echter hun populariteit weer even snel wegebben als hij was opgekomen.
Of dat de reden was dat Ben Howard het over een ander boeg heeft gegooid, is niet duidelijk. Feit is dat hij zijn immens populaire debuutalbum opvolgde met I Forget Where We Were, een plaat die totaal anders was in sound en sfeer. De gitaren waren ineens versterkt en het accent van de songs was grotendeels verschoven van structuur naar ambiance. Desondanks of misschien wel dankzij de transformatie werd ook dat album een gigantisch succes.
Nu zijn nieuwe album uit is, Noonday Dream kunnen we vaststellen dat Ben Howard wederom een nieuwe weg is ingeslagen. Dit keer heeft de elektronica de overhand en is Howard‘s rol meer die van reisleider dan verteller geworden. Hij neemt je mee langs muzikale landschappen, die niet mijlenver verwijderd zijn van die van Pink Floyd of Radiohead. Noonday Dream telt negen lange songs, die je eigenlijk in één luisterbeurt moet ondergaan. Het album als integrale luisterervaring. Het bestaat nog/weer.
Toch kunnen we het niet laten om er een nummer uit te plukken waarvan we denken dat het ook in isolatie zijn kracht behoudt en tevens een goede introductie is tot het bijbehorende album. Zoals sfeerballad Nice Libras At Dusk. De track begint redelijk conventioneel met een akoestische gitaar, maar zodra Howard begint te zingen hoor je dat we niet rechtstreeks van A naar B zullen gaan, maar dat we tussen intro en outro een aantal boeiende zijpaden zullen bewandelen. Of Ben Howard met zijn nieuwe album weer een miljoenen publiek zal aanspreken, zal de tijd wijzen. Dat hij zich daar niet om lijkt te bekommeren is een groot pluspunt want gaat in tegen de tijdsgeest.
LIVEDATA: 6/7 Rock Werchter, België. 7/7 AFAS Live, Amsterdam. 20/11 TivoliVredenburg, Utrecht.
The Smashing Pumpkins – Solara
Smashing Pumpkins is terug van weggeweest. Hoe lang je de band hebt moeten missen hangt af van je bewondering voor Billy Corgan. Als je diehard fan van de man bent, heb je nog geen jaar hoeven te wachten, want eind vorig jaar bracht Billy nog een soloalbum uit. Als het je gaat om Smashing Pumpkins dan valt de wachttijd ook nog wel mee. Het meest recente album van de band stamt uit 2014.
Maar als je hebt zitten smachten naar een comeback van de oorspronkelijke band dan heb je 18 jaar in de wacht gezeten. En dan nog hangt je blijdschap af van hoe hoog je D’Arcy hebt zitten. Zij schittert namelijk door afwezigheid bij de reünie. Waarom? Dat weten waarschijnlijk alleen zij en Billy.
Het goede nieuws is toch dat drie kwart van de oorspronkelijke bands weer bij elkaar is. Bij de aanstaande tournee schijnt D’Arcy’s plaats te worden ingenomen door Jack Bates, de zoon van Joy Division/New Order bassist Peter Hook.
Billy Corgan heeft dus eindelijk zowel James Iha als Jimmy Chamberlain zover gekregen om de strijdbijl te begraven en opnieuw met hem in zee te gaan. De reünie stond nog enige tijd op losse schroeven, want Corgan had als voorwaarde gesteld dat de kaartverkoop van de Amerikaanse tournee, die volgende maand moet beginnen goed moest zijn. Storm loopt het nog niet, maar de kaartverkoop is bemoedigend. Er is nu zelfs sprake van een tour door Europa.
Ook is Smashing Pumpkins 3.0 (of is het 4.0?) weer de studio ingedoken, met als eerste resultaat de single Solara. Het is het eerste opname sinds het Machina/The Machines Of God album uit 2000 waarop Billy, James en Jimmy weer samen te horen zijn. De bassist is Jeff Schroeder die in 2007 werd aangetrokken als vervanger van James Iha. Producer van de comeback single is niemand minder dan Rick Rubin.
En hoe klinkt de nieuwe single? Solara is solide, maar niet spectaculair. Drummer Chamberlain steelt de show met zijn drilboor fills en tomeloze energie. Ook de muur van gitaren maakt indruk net als baasje Billy, die als vanouds grauwt en snauwt. Het enige minpuntje is de compositie, die wat doorsnee is, goed maar niet geweldig. Desondanks kunnen we niet anders dan blij zijn dat Smashing Pumpkins weer terug is. Al is het maar voor driekwart.
Mozes And The Firstborn – Hello
Hello, de nieuwe single van Mozes is weer een nummer om over naar huis te schrijven, een edele rocksong met elementen van vier decennia gitaarmuziek. Afhankelijk van je instapmoment en referentiekader herken je sixties beat, seventies punk, eighties collegerock en nineties grunge.
Niet dat de Eindhovenaren een Leo Blokhuisje uithalen, hun muziek heeft niks belerends, maar is het werk van vier talentvolle muziekfreaks, die kennis combineren met goede smaak. Ook is te horen dat de band al een tijd bij elkaar is. Waar in het begin het enthousiasme het nog wel eens won van de instrumentbeheersing is de boel nu in ballans met zelfvertrouwen als toegevoegde waarde. Dat is de reden dat de naam Mozes And The Firstborn tot ver buiten onze landsgrenzen leeft. Als je de bandnaam googelt zie je dat het kwartet bekend is van Tokyo tot Berlijn en van London tot L.A.
Mozes And The Firstborn lijkt het idee om albums uit te brengen te hebben losgelaten. Hello is de derde single die de band dit jaar heeft uitgebracht zonder zicht op een langspeler. Wel is het nummer net als Sad Supermarket Song en Baldy uit op cassette. Waarom met name zanger Melle Dielesen iets heeft met deze niet echt gangbare geluidsdrager is niet duidelijk, maar kan te maken hebben met het feit dat de muziekcassette een uitvinding is van Philips, dat net als Mozes and the Firstborn uit Eindhoven komt.
#311 – Festival van de Week: Metropolis
Vraagje, wat hebben The Smashing Pumpkins, The Black Keys en Interpol gemeen? Het antwoord zal je misschien verbazen, maar deze bands hebben alle drie min of meer hun podiumdebuut gemaakt op Metropolis in Rotterdam. Er zijn meer festivals in Nederland die zich ten doel stellen vers en aanstormend talent te programmeren, maar er zijn er maar weinig met zo’n klinkende staat van dienst als het gratis toegankelijke indie-evenement, dat elke zomer plaatsvindt in het Zuiderpark in Rotterdam.
De lijst Grote Namen is nog veel langer dan bovenstaande drie, maar laten we ons net als Metropolis op de toekomst richten. Metropolis 2018 heeft -traditiegetrouw dus- weer een aantal hete ijzers in het vuur. Uit binnen en buitenland en van divers pluimage. We kunnen niet alles en iedereen noemen, maar een paar tips willen we wel geven.
Zorg dat je er bij bent als Lewsberg optreedt. De band speelt een thuiswedstrijd, want komt uit de havenstad, maar kan rekenen op gewillige oren tot ver buiten onze landsgrenzen dankzij hun hypnotiserende grote stadsrock naar model van The Velvet Underground. Ook zeer de moeite waard is Tamino, een Vlaams-Egyptische bard die luidruchtige festivaltenten stil krijgt met zijn betoverende woestijnfolk. Gegarandeerd feest wordt het bij Bad Sounds, een reggaeband met een rock tic of andersom, die opvallend sterke songs brengt met typische Britse branie. En dan zijn er nog de Duitse diva Alice Merton, die inmiddels wel meer pijlen op haar boog heeft dan hitsingle No Roots, het Australische Confidence Man dat net zo gek is als goed en Kraantje Pappie die de boel op stelten komt zetten.
Als we een poging wagen te voorspellen wie er van Metropolis lichting 2018 kans maakt ooit op het erepodium te komen, gokken we op Luka, een zeer innemende singer-songwriter van eigen bodem, Petit Biscuit een beatmaster van Franse origine en het Hollandse Feng Suave, dat koele beats koppelt aan hete songs.
Kortom er valt weer veel te halen en veel te beleven op Metropolis, dat dit jaar op 8 juli is. In het Zuiderpark dus, in Rotterdam.
Voor antwoord op al uw vragen verwijzen we je graag naar www.metropolis.nl. Als je weten hoe een en ander klinkt, raden we je aan om zaterdag (30/6) vanaf 19.00 te luisteren naar www.pinguinradio.com voor een muzikale special over het Metropolis festival.
Dead Sara – Unamerican
Dead Sara is een ruig rockend trio uit L.A. bestaande uit zanger-bassiste Emily Armstong, gitariste Siouxie Medley en drummer Sean Friday.
Emily en Siouxie spelen al vanaf high school samen, sinds 2002 reizen ze rond als Dead Sara. Sean is er in 2009 bij gekomen. De naam Dead Sara is een ‘soort van’ eerbetoon aan Stevie Nicks, die beide meiden hoog hebben zitten. (Sara is een liedje van Nicks/Fleetwood Mac). Het grootste succes van Dead Sara tot nu toe is een cover van Heart Shaped Box. Niet onterecht, want het is een zeer geslaagde versie, maar wel jammer, want Dead Sara kan wel wat meer dan Nirvana naspelen. Dat bewijst de band met nieuwe single Unamerican, een punky hardrocksong waarin Emily haar ongezouten mening geeft over de Amerikaanse president.
Unamerican is afkomstig van een nieuwe EP van Dead Sara, Temporary Things Taking Up Space. Na twee albums die in eigen beheer zijn uitgebracht staat Dead Sara nu onder contract bij een groot internationaal label. Dat betekent meer opnamebudget – de EP klinkt stukken beter dan de albums- en betere promotie. Dat laatste zie je af aan de clip die bij Unamerican is gemaakt en die net als de song zeer de moeite waard is
Tash Sultana – Salvation
De nieuwe single van Tash Sultana zal voor sommigen even wennen zijn. Salvation is haar meest gestroomlijnde productie tot nu toe. Maar zodra ze begint te zingen zijn we weer op vertrouwd terrein en haar gitaar die in eerste instantie naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven speelt in het slot van Salvation alsnog een glansrol.
Tash Sultana heeft zo’n eigen, direct herkenbare stijl van zingen en gitaarspelen dat je bijna zou vergeten, dat ze nog maar net komt kijken. Haar debuutsingle Jungle is nog maar twee jaar oud. De meeste artiesten doen er eeuwen over om een eigen stijl te ontwikkelen, maar Tash lijkt uit de wieg te zijn gerold met haar sound al helemaal in tact. Maar niet heus natuurlijk. In werkelijkheid heeft ze jaren in alle obscuriteit aan haar stijl geschaafd. Dat deed ze op straathoeken en in winkelcentra van Melbourne, waar ze zichzelf als straatmuzikant zowel de kneepjes van het musiceren als van het performen leerde. Kunst zonder oefenen bestaat niet. Wat ook een rol heeft gespeeld is Tash uit een muzikaal nest komt, zoveel talent komt je niet aanwaaien.
Het was haar opa die Tash haar eerste gitaar gaf, ze was toen 3. Nu is ze 23 en beheerst ze zo’n 20 instrumenten. Als we even de psycholoog mogen uithangen. Tash heeft aan de drugs gezeten en een psychose gehad toen ze 17 was. Muziek heeft haar geholpen om uit het dal te klimmen, dat verklaart wellicht de diepgang en de urgentie van haar songs.
Opvallend is dat Tash Sultana meteen is herkend als bijzonder talent. Ze heeft succes vanaf haar debuutsingle. Eerst brak ze door in thuisland Australië, daarna hier in Nederland. Inmiddels is Tash een fenomeen van wereldformaat. Salvation is de voorbode van de eerste officiële langspeler van Tash Sultana, Flow State die op 31 augustus moet uitkomen.
LIVEDATA 15+16/09 AFAS Live, Amsterdam
Alan Niven – manager Guns N’ Roses van 1986 tot 1991
Met de fantastische heruitgave – 29 juni 2018 – van Appetite For Destruction van Guns N’ Roses herleeft voor even de melancholie dat er reikhalzend naar een release werd uitgekeken. We schrijven 1987: de cd leek zijn oneindige intrede te doen en het vinyl was ten dode opgeschreven. Het internet was vooralsnog iets van de toekomst en alleen in zijn meest rudimentaire vorm aanwezig.
Tekst Mania | Menno Valk
Tsja. In retrospectief was Appetite For Destruction de opmaat voor de megastatus die Guns N’ Roses in een effectieve periode van zes jaar zou behalen. De hamvraag waarom Guns N’ Roses de grootste rockband aller tijden werd en een miljoen andere bands niet, is interessant. Rebellerende rockbands met geweldige muziek, trendsettende gitaristen en getalenteerde, excentrieke zangers met een kort lontje en gedragsproblemen, waren er al vanaf de jaren zestig, dus nogmaals: Waarom Rose en zijn gevolg?
De band had in zijn eigen tijdvak voldoende concurrentie van Motley Crue, Poison, W.A.S.P., Ratt, Judas Priest en Iron Maiden, maar uiteindelijk werd Guns N’ Roses de meest bekende en tot de verbeelding sprekende. Hun t-shirts hangen om de schouders van jongens en meisjes die veelal geen idee hebben van de essentie van de naam. Guns N’ Roses is een merk.
Ik heb lang gezocht naar het antwoord en het uiteindelijk gevonden in het jaar 1984, toen de bands Hollywood Rose (met Axl Rose) en Black Sheep (met Saul Hudson (Slash)) gezamenlijk in het voorprogramma speelden van de christelijke heavy metal band Stryper. Na de show maakten Rose en Slash kennis met elkaar en werden vrienden. De rest is geschiedenis. De carrière Roses is dus bovennatuurlijk geregisseerd. Wie had dat kunnen denken?
Alan Niven – Manager Guns N’ Roses van 1986 tot 1991
Tekst Mania | Godfried Nevels
Wat zijn jouw favoriete tracks van Appetite For Destruction?
“Ik ben dol op Paradise maar als ik één nummer zou moeten kiezen dan zou het Jungle zijn, omdat het liet zien dat Axl in staat was om op sociologisch en politiek niveau te schrijven. Ook Slash heeft een vrij uitgekiende bijdrage aan Jungle geleverd. Jungle was een van de resttracks op de demo die [A&R-scout Tom] Zutaut mij gaf, maar toch was het duidelijk een steen die goed geslepen moest worden, een ruwe diamant.”
Waarom werd Mike Clink gekozen als producer van Appetite For Destruction?
“De keuze viel op Mike omdat hij het geduld had om met Axl te werken en omdat hij een briljante gitaartechnicus en producer was. Dat bleek wel uit zijn werk met Michael Schenker. Ook had hij de juiste persoonlijkheid, hij was geen ego die in een controleconflict met Axl terecht zou komen.”
Ik heb begrepen dat je tijdens de opname van het album een aantal opmerkingen had over Welcome to the Jungle en Rocket Queen?
“Ik had een suggestie met betrekking tot het arrangement van Jungle die goed was en werd opgevolgd. Wat Rocket Queen betreft, vroeg ik Axl of hij zeker wist dat hij er geen twee afzonderlijke nummers van wilde maken. En dat wist hij.”
Wat waren je verwachtingen na de release van Appetite For Destruction?
“Ik had geen verwachtingen, alleen verplichtingen. Toen we 200.000 stuks hadden verkocht wilde Geffen ermee stoppen. Tijdens een lunch met [Geffen-directeur Eddie] Rosenblatt vertelde ik hem nadrukkelijk dat dit een voorbarige zet was. We hebben in zes maanden bijna 250.000 stuks verkocht zonder airplay en steun van MTV. Wat denk je dat er zou kunnen gebeuren als we van beide een beetje krijgen? In plaats van op het aanbod in te gaan om tijdens de kerstvakantie in de Santa Monica Civic Auditorium op te treden, heb ik het aanbod geaccepteerd om vier avonden in een klein theater in Pasadena te spelen. Vier avonden lijkt meer op een evenement. Zo werd dat ook gezien en het hielp om Rosenblatt in het spel te houden. Op dat moment dacht ik dat we een goede kans op goud hadden, en misschien, misschien…”
Waarom heeft MTV in het begin geen aandacht aan Guns N’ Roses besteed?
“Amerikaanse rock ‘n’ roll van de straat was niet hun stijl. Ze hielden meer van muziek uit de clubs van Manhattan, waar ze gevestigd waren. De directie daar had niet zoveel op met de rockbands van die tijd.”
Hoe kijk je terug op de periode in je leven dat je met Guns N’ Roses hebt samengewerkt?
“Hoeveel mensen krijgen de kans om zo’n ervaring mee te maken? Op dat moment gaf het veel stress en was het veeleisend, maar als onderdeel van mijn leven was het een geweldig voorrecht. Ik zal niet doodgaan met de vraag hoe het geweest zou zijn om dit soort dingen mee te maken. Ik weet het. Ik heb het meegemaakt. Het heeft mijn begrip van het leven diepgaand bepaald. Ik weet bijvoorbeeld dat succes een verzinsel van een jaloerse geest is. Ik weet dat de berg een mythe is. Ik weet dat ik verstandig genoeg ben om geen schoenen te dragen en om met de grond verbonden te zijn. Ik weet dat het nummer, het stuk en het boek het allerbelangrijkst zijn. Dat die doorleven, in hun onsterfelijkheid, in hun vermogen om te informeren, om vervreemding te trotseren, om humane liefde te laten zien. Zolang ze maar de eerlijke test van de tijd kunnen doorstaan. De rest is niet meer dan statisch en geluid. Ego. En hebzucht.”
LIVEDATUM 04/07 Goffertpark, Nijmegen