Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe videoclip bij de single Disillusioned van A Perfect Circle, de band van Maynard James Keenan van Tool.
A Perfect Circle hoor je natuurlijk ook op Pinguin On The Rocks!
LIVEDATA 16/6 Pinkpop, Landgraaf
Druppelsgewijs onthult Jack White zijn nieuwe album. Over and Over is liedje drie van album drie van de man die ter wereld kwam als Jack Gillis. De voorlopige conclusie luidt dat Jack misschien ouder is geworden maar niet milder.
Over and Over is puur Jack White, een neurotische rocktrack gebouwd op een bluesriff uit het Led Zeppelin songbook. De moderniteit zit hem in het gemengde en gemanipuleerde gospelkoor dat Jack op de hielen zit en de synthesizers die op gezette tijden inbreken. Easy listening is het zeker niet, maar als er iemand is die de blues heeft overgeheveld naar de 21ste eeuw dan is het wel Jack White. Het album, Boarding House Reach verschijnt op 23 maart op Jack’s eigen Third Man Records.
LIVEDATA 02/07 AFAS Live, Amsterdam (Sold Out) 07/07 Rock Werchter, Werchter
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe catchy single Wide Awake van de indie punkband Parquet Courts uit New York. Van de clip en het nummer word je lekker vrolijk!
LIVEDATUM 06/07 Vera, Groningen 15/07 De Kreun, Kortrijk (BE) 16/07 Valkhof Festival, Nijmegen
Het woordje the voor Blossoms kan een wereld van verschil betekenen. The Blossoms is een klassieke sixties girlgroup, het trio waarin de legendarische Darlene Love (check de film 50 Ft From Stardom) haar eerste stappen op het showbizzpad zette. Ga je gewoon voor Blossoms en je komt bij een van de betere nieuwe Britse popbands. Maak dat Britpopbands, want de club uit Stockport borduurt voort op de sound die midden jaren 90’s de Britse muziekwereld domineerde, beetje bluf, veel gitaren en volgroeide kop-staart songs. Met Tom Ogden heeft de band een bijzondere kracht in de gelederen, die van een pepermuntje een toverbal kan maken.
Blossoms, dat doorbrak met sterke songs als Charlemagne, Blown Rose en At Most A Kiss maakt zich op voor de tweede ronde. Het nieuwe album, Cool Like You staat voor eind april op het programma. Afgaande op nieuwe single I Can’t Stand It hoeven we geen grote stilistische verandering te verwachten, maar op plaat twee hoeft dat ook niet.
LIVEDATUM: 19/4 ASAFLIVE als support van Noel Gallagher’s High Flying Birds.
Knettergekke metal in een theatraal jasje: het is een prima omschrijving voor het Zweedse Avatar, maar dekt de lading nét niet helemaal. Een band die een complete plaat maakt over een fictief land en de eigen gitarist tot koning hiervan kroont, valt nu eenmaal moeilijk te duiden. LiveGuide riep daarvoor de hulp in van frontman Johannes Eckerström, maar kwam bedrogen uit. De zanger blijkt namelijk nog vreemder dan zijn podium-looks doen vermoeden.
Tekst LiveGuide | Elysa van der Ven
Jullie nieuwe album draait volledig om ‘the King’. Ik had verwacht dat jij als frontman wel de troon zou bestijgen, maar gitarist Jonas bleek degene met blauw bloed. Vanwaar deze keuze?
“Het was geen kwestie van kiezen. De Koning is de Koning en ik ben slechts een nederige onderdaan. Onze heer is geboren met zijn titel; dat is zijn lot.”
En dat zullen we weten ook: in iedere songtitel komt het woord ‘King’ terug. Was dat bewust of ging het automatisch zo?
“Het was een absolute must. We moeten tenslotte de identiteit van de Koning onthullen. Hij is trouwens de grootste inspiratiebron die je ooit zou kunnen bedenken, dus het ging erg makkelijk.”
Een voorbeeld van zo’n songtitel is A Statue of the King. Stel je voor: je mag van wie dan ook ter wereld een beeldje op je nachtkastje. Wie is de lucky one?
“De Koning natuurlijk. En ík zou daarmee zelf de lucky one zijn.”
Is er een historische gebeurtenis of mythe die het koningthema inspireerde?
“Een heleboel momenten uit de geschiedenis – naast de koning zelf natuurlijk. Neem de zogenaamde geboorte van Jezus Christus en alle heisa daaromheen: die gebeurtenissen zijn ongetwijfeld gestolen uit ons nummer King After King.”
Een mooi moment om het even niet meer over de Koning te hebben. Wie zou een geweldige Koningin zijn?
“Die keuze is aan de Koning. Ik bevind me niet in de positie om de private affairs van His Royal Majesty te onthullen. Glorie aan de Koning!”
Oké, hier volgt een nieuwe poging: Avatar Country is de titel van de nieuwe plaat. Wat maakt dit beloofde land zo bijzonder?
“Het is het land van je wildste dromen en al je heavymetalfantasieën. Dit alles bevindt zich in een soort twilight tussen verheerlijking en verval. Het ruikt er naar overwinning en de burgers verkeren in een eeuwige staat van verrukking. Ze stralen in het felle licht dat de Koning op hen werpt. Ook jij kunt trouwens inwoner worden van Avatar Country…”
Klinkt, uh… aanlokkelijk. Voor de gewone burgers onder ons: hoe verkrijg je eigenlijk toegang tot dit mystieke land?
“Als je erin gelooft, zal je metalhart je de weg wijzen.”
Okee… Wil je verder nog iets kwijt?
“Ja.”
LIVEDATA 13/03 TivoliVredenburg, Utrecht 31/03 Paaspop, Schijndel 02/06 Fortarock, Nijmegen
Klinkt als: je vrolijke neefje dat stipt middernacht verandert in een vleesetende brulclown met een talent voor gitaarspel en blikken gooien
—
Het kan verkeren bij concert- en festivalkrant LiveGuide. Hebben ze eerst Kendrick Lamar op de cover staan, prijkt een maand later doodleuk de kop van Tom Smith op het voorblad. Maar deze overgang mag dan als water en vuur zijn: ook Editors levert weer een pomper van een coverstory op.
De nieuwe LiveGuide, het krantje waarvan de 39e editie vanaf vandaag gratis te verkrijgen is op ruim 500 locaties in Nederland. Onder meer bij popzalen als TivoliVredenburg, Melkweg, 013, De Oosterpoort en Muziekgieterij.
Dronken Alex Kapranos
Waar met Tom Smith en gitarist Justin Lockey uitgebreid wordt gesproken over hoe verdomde gewelddadig de mannen van Editors zelf wel niet zijn, heeft ook het interview met Franz Ferdinand een agressief tintje. Alex Kapranos biecht namelijk op hoe hij een keer in een dronken bui iemand het gevecht gaf waar hij om vroeg. “Ze willen met een artiest vechten, zodat ze tegen hun maten kunnen zeggen dat ze een bekende zanger hebben geslagen.”
Zwarte Cross, Camp Moonrise en Nana Adjoa
Stukken vriendelijker gaat het eraan toe in gesprek met Pieter Holkenborg van de Zwarte Cross, die uitlegt waarom het festival toch in vredesnaam begint met een hiphopweide… Ook leuk: LiveGuide laat de directeur van het nieuwe festival Camp Moonrise drie fijne albums tippen en spreekt Nana Adjoa (A Polaroid View, Sue the Night, Janne Schra) over haar besluit om haar eigen hoofd op het hakblok te leggen door het solopad te kiezen.
Tusky, Khalid, Dream Wife, Rosemary & Garlic, The Game en Avatar
Verder nog: de rider van de kersverse punkrockhype Tusky, de zwembadavonturen van riot grrrl-dames Dream Wife, een ode aan Khalid door zijn grootste fan Aïcha, een quiz waarin wordt getest wat Rosemary & Garlic weet van hiphopsuperster The Game en bizar geouwehoer van de Zweedse metalhead Johannes Eckerström, die met zijn band Avatar in het koninkrijk van hun almachtige gitarist leeft. “Het is het land van je wildste dromen en al je heavymetalfantasieën.”
Het was even zoeken maar inmiddels heeft Nathaniel Rateliff zijn draai wel gevonden. Rateliff komt van ver. Geboren en getogen op het platteland van Missouri bleek hij een uiterst muzikaal kind dat zichzelf verschillende instrumenten leerde spelen. Als puber meende hij even de wereld te moeten verbeteren middels het Woord, maar al snel ontdekte hij dat zijn ware roeping lag in het maken van muziek.
Rateliff vestigde zich in de grote stad -Denver- begon een band en kreeg al snel succes. Hij voelde zich echter beperkt door het rockformat en begon om zich heen te kijken. Terwijl zijn songs steeds persoonlijker werden, werd zijn stijl alsmaar breder. Als een spons zoog hij de invloeden op die hij op zijn pad tegenkwam. Blues, soul, country, gospel, southern rock en meer, de goede verstaander hoort het allemaal terug in zijn muziek. De legendarische Gram Parsons heeft ooit een naam bedacht voor de stijl die Rateliff beoefent, cosmic American music.
Na iets meer dan tien jaar en vier albums wist Rateliff precies wie hij was en wat hij wilde. Hij begon een nieuwe band –The Night Sweats– tekende een deal bij het legendarische Stax label, waar Otis Redding ooit is begonnen, en heeft nooit meer omgekeken. Daar had hij ook de tijd niet voor, want de inkt op het contract was nog niet droog of hij maakte deel uit van de vaart der volkeren. Zo deelde hij het podium met uiteenlopende maar toch verwante acts als Ben Howard en Bon Iver, Laura Marling en Rosanna Cash, Mumford & Sons en Michael Kiwanuka.
Inmiddels is het 2016 en verschijnt het eerste Night Sweats album en scoort Rateliff met S.O.B. een van de grootste en meest aanstekelijke hits van dat jaar. Na zo’n enerverende carrière zou het de singer-songwriter zijn vergeven als hij even op zijn lauweren was gaan rusten, maar dan ken je Nathaniel Rateliff niet, een rock-o-holic van het zuiverste bloed. Als hij niet op de bühne te vinden is dan zit hij wel in de studio, dus krap twee jaar na zijn mondiale doorbraak ligt er een vers album in de winkels. Tearing At the Seams is weer een verdieping en een verbreding van de sound van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats en telt naast stoelen aan de kant rockers ook meer introverte songs, die laten horen dat hij een van de betere blue-eyed soulsingers is van zijn generatie.
En voor zijn gevoel is hij nog maar net begonnen.
LIVEDATA 04 & 05/04 Paradiso, Amsterdam 13/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 13/07 North Sea Jazz Festival, Rotterdam.
Onze Bazz sprak met Nathaniel Rateliff . Hun gesprek plus onderstaande songs zenden we uit deze zaterdag tussen 19.00 en 21.00 uur en zal worden herhaald op donderdagavond om 22.00 uur.
Dit zijn 25 favoriete songs van Nathaniel Rateliff:
Noorwegen heeft de naam, maar als het gaat om het produceren van decibellen weten de Zweden ook van wanten. Neem Outshine, een kwartet doemrockers uit Gothenburg dat uit het zelfde metaal is gesmeed als Alice In Chains, Type O Negative en System Of A Down, maar vanwege omstandigheden van geografisch en mentale aard zijn eigen niche heeft uitgebeiteld. Met een kleine 15 jaar op de klok mag je de mannen wel tot de veteranen rekenen van de Scandinavische metalscene, maar getuige het vuur van We Are Broken brandt het heilige vuur nog onverminderd fel. We Are Broken komt van het vers verschenen album 1313.
Everything Everything heeft een nieuwe EP uit met twee nieuwe nummers, een remix van een recente albumtrack en een indringende cover van Neil Young’s Don’ Let It Get You Down.
Bij beide nieuwe songs is ook een clip gemaakt. We hebben voor The Mariana gekozen omdat het wat sound betreft afwijkt van de bekende neurotische powerpopsound van de band uit Manchester, maar ook omdat het nummer een belangrijk onderwerp aansnijdt, het grote aantal zelfmoorden onder jonge mannen op de Britse eilanden ten gevolge van depressie.
The Mariana uit de titel verwijst naar de 11 kilometer diepe trog in de oceaan bij de Filepijnen, die in de song symbool staat voor het diepe gat waarin depressieve jongens, die niet tijdig worden geholpen kunnen afglijden. Het is een probleem dat maar langzaam wordt onderkent. Hopelijk helpt de single van Everything Everything het probleem op de kaart te zetten.
LIVEDATUM: 19-21 april Motel Mozaïque, Rotteram.
Een jaar of drie geleden kroop Mt. Joy op onze radar met Astrovan, een kleine folksong over grote dromen. Tot verbazing van de makers sloeg het in eigen beheer uitgebrachte nummer flink aan en toen de rook was opgetrokken stonden er 5 miljoen plays op de teller van Spotify. Ook opvolger Sheep, over politiegeweld in de V.S. vond zijn weg naar de fans en de band die eigenlijk op het punt had gestaan om de handdoek in de ring te gooien begon aan een tweede leven. Een zomer vol festivals maakte het vijftal tot een geoliede machine, die velden vol volk stil kon krijgen, of juist niet, afhankelijk van de songs.
Mt. Joy een politieke band noemen gaat misschien wat ver, maar geëngageerd zijn ze zeker. Folk is nog steeds de basis van hun sound, maar de horizon is flink verbreed met elementen uit de blues, rock en indie. Je zou de stijl Americana kunnen noemen als dat genre niet zo sterk zou worden geassocieerd met cowboylaarzen en paardenstaarten. Mt. Joy straalt energie uit en plezier en een duidelijk verlangen om gehoord te worden. De band is geformeerd rond singer-songwriter Matt Quinn en gitarist Sam Cooper. De naam komt van een berg in een nationaal park in Pennsylvania waar Cooper vandaan komt.
Het succes kwam op het juiste moment. Quinn en Cooper, beiden studerend in L.A. zaten voor het dilemma of ze full-time voor de muziek zouden gaan of toch maar advocaat worden zoals hun ouders graag zouden zien. Het lot in de vorm van Astrovan nam de beslissing voor hen en nu ligt er een album vol geïnspireerde songs als Silver Lining door Matt Quinn gezongen met een lichte braam op zijn stem en een urgentie, die dwingt tot luisteren.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Boyish van de indieband Japanese Breakfast uit Oregon. Het is het project van muzikante Michelle Zauner.
LIVEDATA 12/5 EKKO, Utrecht 13/5 Rotown, Rotterdam
