Nieuwe Muziek Archieven - Page 603 of 995

Micky – Fire

Micky is een aanstormend talent uit de V.S. Niet gehinderd door genregrenzen mixt hij powerpop met Motown, hip hop met rock ‘n’ roll en funk met Frank Sinatra. Op nieuwe single Fire bijvoorbeeld combineert hij een My Sherona achtige riff met Stones Swagger en een falsetstem, die sterk aan Prince doet denken. Op papier klinkt het misschien wat geforceerd, maar in de praktijk werkt het als een tierelier.

Micky heet officieel Michael Persall. Hij is geboren in L.A. waar hij werd opgevoed als muzikaal omnivoor. Tegenwoordig woont hij in New York.

Voordat de 23 jarige sprokkelrocker zijn eerste single uitbracht had hij zich bekwaamd in het live-circuit. Alleen al in 2015 stond hij vaker dan 400x op het podium. Die ervaring klinkt door in zijn muziek en is mede de reden dat zijn eerste singles zo volwassen klinken. Opvallend is dat de Amerikaan onderdak heeft gevonden heeft bij een Nederlands label, Big Top Amsterdam van dj/producer Bakermat waar hij met zijn analoge rock een enigszins vreemde eend in de bijt is. Begin 2018 verschijnt Micky’s debuut ep.

Finn Andrews: “On stage verlies ik mezelf compleet”

De Britse indierockband The Veils kreeg onlangs de eer om een nummer te spelen in een aflevering van Twin Peaks, de vermaarde David Lynch-serie die dit jaar nieuw leven werd ingeblazen. Fantasierijke frontman Finn Andrews vertelt aan LiveGuide over die onvergetelijke ervaring, zijn aankomende soloplaat en de tour die daar aan vooraf gaat: “Voor het eerst schrijf ik nummers die niet passen in de wereld van The Veils.”

Tekst LiveGuide | Elysa van der Ven
Foto Willem Schalekamp

Dat is veelzeggend, aangezien de inmiddels 34-jarige muzikant sinds zijn zeventiende schrijft, zingt en gitaar speelt in The Veils. Maar op de vraag in wat voor wereld zijn solowerk dan wél thuishoort, heeft hij nog geen antwoord. “Ik ben druk bezig om dat uit te vogelen. De plaat is nog lang niet af.”

Wel zijn er al wat voorproefjes te horen deze maand, als Andrews in zijn eentje de planken onveilig maakt. Letterlijk, bijna: de zanger staat inmiddels bij zijn publiek bekend om zijn markante podiummaniertjes, waarbij hij vaak naar zijn borst grijpt of kijkt alsof hij slachtoffer is van de meest helse pijn op aarde. Concertbezoekers van The Veils fluisteren niet zelden over bezetenheid, maar dat vindt de beste man zelf reuze meevallen. “Ik weet niet wat ik daarvan moet vinden. Op het podium voel ik me het meest en ook het minst mezelf.”

“Optreden is maar een gek iets om te doen met je leven. Ik snap nog steeds niet waarom ik dat zo leuk vind, want ik ben tenslotte niet gemaakt om op het podium te staan. Het voelt niet natuurlijk en is zeker niet makkelijk. Het is zelfs ontzettend beangstigend. Daarom probeer ik erin te verdwalen. Of dat bezetenheid is: ik weet het niet, maar ik verlies mezelf in elk geval compleet on stage en daar trek ik iedereen in mee.”

Lucifer
Niet alleen die bezeten podiumpersoonlijkheid van Finn is kenmerkend voor de donkere thematiek van The Veils. De teksten belichten vaak de duistere kanten van de liefde en er is regelmatig een rol weggelegd voor de duivel. Zoals in Low Lays the Devil van het laatste album Total Depravity, de swingende track die – niet heel toevallig – te horen is in de populaire FOX-serie Lucifer.

Je zou denken dat een door filmische melodieën geïnspireerde kunstenaar om zo’n serie staat te springen, maar Andrews heeft ’m zowaar nog nooit bekeken. “Ik kijk zelden naar een film of serie waarin onze muziek is gebruikt. Sowieso luister ik mijn nummers niet terug: daar voel ik me altijd ontzettend ongemakkelijk bij. Niet omdat ik ze niet leuk vind, hoor. Ik kan er gewoon geen relatie mee hebben zoals andere mensen dat kunnen, omdat ik op dat punt al jaren besteed heb aan het schrijven en opnemen van de muziek. Daar geniet ik het meest van: het hele proces waarin een nummer tot stand komt. Daarna gaat de muziek een compleet ander leven leiden en heb ik er geen rol meer in.”

Dramales
Twin Peaks is een uitzondering. “Dat heb ik wel teruggekeken. We stapten tijdens de opnames een prachtige wereld binnen en The Veils sluit daar goed bij aan. Op diezelfde dag waren er meerdere bandopnames, dus hebben we gehangen met Nine Inch Nails en The Cactus Blossoms. Het voelde een beetje als dramales op school: iedereen ging om de beurt het podium op. De sfeer was lekker informeel en warm en we voelden ons ontzettend welkom.”

En dat is absoluut een vereiste, benadrukt Andrews. “We zijn een paar jaar geleden gevraagd om muziek te schrijven voor dat Twilight-gedoe, maar die mensen waren assholes. Écht verschrikkelijk. Het is maar goed dat we het niet gedaan hebben…”

De excentrieke singer-songwriter wil daarmee niet zeggen dat hij geen fan is van vampiers. “Ik hou niet van die nieuwe vampiers, zoals hoe ze in Twilight worden neergezet. Ik ben meer een Bram Stoker kinda guy”, lacht hij, waarna hij toegeeft dat Nosferatu hoog in zijn lijstje staat. “Toen waren vampiers nog écht sexy.”

Blue Velvet
Die vampirische elementen en ook de sexy vibes zijn hoorbaar in de muziek van The Veils, zeker op Total Depravity. Maar toch zijn Finns favoriete invloeden uit de filmwereld vooral afkomstig van regisseur Tim Burton (die bekendstaat om zijn gothicachtige filmelementen) en – jawel – van David Lynch. “Als kind was ik geobsedeerd door films van Tim Burton. Zo heb ik Beetlejuice en Edward Scissorhands wel duizenden keren bekeken.”

Toch heeft de zanger nog nooit Burtons Frankenweenie gezien, maar daarin is dan ook de Veils-song Another Night On Earth te horen. “Ik ben meer fan van zijn oude werk. Maar mijn favoriete film aller tijden is Blue Velvet van Lynch. Het deed me denken aan het dorpje waarin ik ben opgegroeid: witte houten hekjes, een ogenschijnlijk rustige, saaie woonwijk… zo’n standaardplaatje. Van de buitenkant leek het de perfecte buurt, maar eigenlijk was het een oppervlakkige en ijdele bedoening. Toen ik de film voor het eerst zag als tiener, voelde het alsof ik eindelijk een klankbord had. Ik had alleen nooit durven dromen dat mijn muziek ooit in zulke films gebruikt zou worden.”

LIVEDATA 13/12 Hedon, Zwolle 14/12 Effenaar, Eindhoven 15/12 Festival Stille Nacht, Rotterdam 16/12 TivoliVredenburg, Utrecht

Klinkt als: chaotische indierock bezeten door een zwoele klopgeest

—

Het extra dikke winternummer van LiveGuide is overal in het land verkrijgbaar. Snel halen dus deze 37ste editie van de gratis concert- en festivalkrant.

King Krule prijkt op de cover van het blad waarin de focus ligt op artiesten die in december en januari naar Nederland komen. De roodharige rockende Brit met gouden tand bracht vorige maand met The OOZ een van de toonaangevende albums van het jaar uit en vertelt in LiveGuide over alle worstelingen die ervoor zorgden dat het zo lang duurde.

Bloody hell
Minstens zo spraakmakend is het interview met de bizarre hiphoppunkers van Ho99o9. Eaddy en theOGM gaan vanuit hun studio in L.A. los zoals we ze kennen van hun met bloed, zweet, absurditeit, naaktheid en euforie doordrenkte liveshows. Kalmer zal het eraan toe gaan bij Finn Andrews. De Engelsman komt voor het eerst solo naar Nederland en zegt na jaren vlammen in The Veils optreden nog steeds ‘maar een gek iets om te doen’ te vinden.

Show van het jaar
Verder wordt in LiveGuide #37 uitgebreid teruggeblikt op het concertjaar 2017. De schrijvers van het medium noemen shows van onder meer The National, Benjamin Clementine, Radiohead en Eddie Vedder als hoogtepunt van het jaar, terwijl de beste fotografen van de krant hun favoriete livefoto’s delen. Pinguin Radio-hoofdredacteur Wilbert Stuifbergen (hé!) deelt de beste albums van het moment en Intergalactic Lovers-zangeres Lara Chedraoui biecht op dat ze ooit na een verloren potje pool boos de ballen mee naar huis nam.

Schizofreen
Dan zijn we er nog niet, want zoals gezegd is de krant deze maand extra dik. Zo deelt de Zaanse fanfarepunkband De Kift z’n licht schizofrene rider, worden vijf Deense acts op Eurosonic Noorderslag getipt (Velvet Volume, check die shit!), wordt de The Prodigy-kennis van Olaf Caarls (Folk Road Show) getest, vertelt Suus van Sue the Night hoe goed zij overweg kan met boerderijdiertjes en staan we met een voormalig metalhead en groupie van Run the Jewels stil bij hun magistrale double bill met Danny Brown in TivoliVredenburg.

Nieuwegrond – Cocktails

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag het nieuwe muzikale project van Wilco Hijink; Nieuwegrond uit Winterswijk.

Nieuwegrond is verkoelende, eigenzinnige Nederpop met een elektronisch jaren-80-randje. De catchy sound neemt je mee naar witte stranden en je waant je in een wereld van cabrio’s, cocktails en coupe soleil. Pakkende teksten doen denken aan Doe Maar en de muziek klinkt als de soundtrack van Miami Vice, kortom een perfecte mix die we in Nederland nog niet eerder hebben gehoord. F#ck die gure herfstregen want vanaf nu schijnt de zon weer! Kom eens ff uit die winterdip!

De single Cocktail is ingespeeld door onder anderen Vedran Mircetic (De Staat), Matthijs Stronks (Donnerweter) en Martijn Bosman (Guus Meeuwis/Gotcha). Alle liedjes worden door een liveband gespeeld!

Stationschef 283: Loes Wagenmaker

Mogen wij je voorstellen aan Loes Wagenmaker? Loes is singer noch songwriter -tenminste niet dat we weten- maar iemand, die gelegenheid creëert voor muzikale medemensen om zich te presenteren aan het publiek. Momenteel is Loes interim-directeur van poppodium De Vorstin in Hilversum. Die taak vervult zij met zo veel verve, dat ze is genomineerd voor een IJzeren Podiumdier, een prestigieuze onderscheiding, die jaarlijks op Noorderslag wordt uitgereikt aan iemand, die volgens vakbroeders en zusters opvallend werk levert. Zoals Loes dus.

Zo’n onderscheiding komt je niet aanwaaien. Loes had dan ook al de nodige kilometers gemaakt voordat ze 035 weer op de popkaart zette. Zo heeft ze eerder EKKO in Utrecht, Poppodium Victorie in Alkmaar en De Kelder (nu Fluor) in Amersfoort nieuw leven ingeblazen.

Van oorsprong is Loes grafisch ontwerper. Ze heeft dus niet alleen oor, maar ook oog voor de materie en misschien is dat wel haar kracht, aandacht voor het geheel. Wat natuurlijk ook helpt is goede smaak en ook daar hebben we haar op kunnen betrappen. Zie onderstaande lijst.

Die songs staan de hele komende week op onze playlist en kan je ook horen samen met het interview dat onze Bazz met Loes had in Bazz op de Buzz (uitz: 9/12 van 19.00 tot 21.00 uur en donderdag 14/12 vanaf 22.00 uur)

Miss Kittin & The Hacker – Frank Sinatra
Miss Kittin – Kittin Is High
Austra – Beat And The Pulse
Laserkraft 3D – Nein, Mann!
Grauzone – Eisbaer
Soulwax – Missing Wires
Ppap Pineapple Pen – Ppap Pineapple Apple Pen
Blancmange – Last Night (I Dreamt I Had A Job)
Her – Five Minutes
DAF – Als wärs das letzte Mal (Boys Noize remix)
Burak Yeter – Tuesday (feat. Danelle Sandoval)
TC Matic – Putain Putain
T.Raumschmiere – Monstertruckdriver
Depeche Mode – Slow
Depeche Mode – Fly On The Windscreen (Final)
Thomas Azier – Starling
Efterklang – Apples
Sevdaliza – Mad Woman
Kraftwerk – Autobahn
Kraftwerk – Elektro Kardiogramm
45ACIDBABIES – Treebarkboy
Spandau Ballet – Gold
Art Of Noise – Beat Box (Diversion 1)
Chicks On Speed – We Don’t Play Guitars

The Plot In You – Not Just Breathing

The Plot In You heeft een nieuw album aangekondigd, Dispose, dat 16 februari verschijnt. Tweede single van de plaat is Not Just Breathing. Vrij toegankelijke metalcore van de band uit Ohio en dermate lekker dat we Not Just Breathing hebben gebombardeerd tot Breekijzer op Pinguin On The Rocks.

Not Just Breathing gaat volgens de band over het afsnijden van banden met iemand die je niet meer wil toelaten in je leven, die je naar beneden haalt, terwijl jij altijd het beste voor hebt met die persoon. Frustratie en agressie zijn hoorbaar in de stem van Landon Tewers. “Stay away from me!”, laat hij zijn emoties de vrije loop.

Het nieuwe album van The Plot In You is geproduceerd door Drew Fulk, die we onder meer kennen van zijn werk voor Fear Factory. Dat is terug te horen.

Demob Happy – Be Your Man

Demob Happy is de beste band uit het Britse Newcastle sinds The Animals.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat er zich sinds de makers van House Of The Rising Sun geen enkele band meer heeft gemeld uit het stadje aan de Tyne. Kopstukken, die er zijn geboren, waaronder Sting en Brian Johnson van AC/DC wisten niet hoe snel ze er weg moesten komen. Newcastle Upon Tyne is veel -gesticht door de Romeinen bijvoorbeeld- maar niet de plek om een carrière in de muziek te beginnen. Om die reden heeft ook Demob Happy hun hoofdkwartier verplaatst naar het veel hippere Brighton, dat sinds de opkomst van de trip hop in de jaren 90 kon bogen op een levende muziekscene.

Niet dat Demob Happy mikt op de dansvloer of muziek maakt voor after party’s. Het trio rockt behoorlijk stevig in een stijl ergens tussen Britpop en Grunge in. Zang en melodie zijn zo Brits als de parka van Liam Gallagher, de riff zo Amrikaans als het houthakkershemd van Kurt Cobain.

Be Your Man is de voorpost van album numero dos van Matthew Marcantonio en zijn ritmesectie. De plaat gaat Holy Doom heten en zal in maart verschijnen. Tegen die tijd gaat Demob Hapy op tournee als support act van Frank Carter & The Rattlesnakes. In ons land zullen beide bands zullen te zien zijn op Paaspop 2018.

Two Feet – Go Fuck Yourself

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag eentje in de categorie Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Een Pinguinhitje van vorig jaar dat nu ook voorzien is van een pikante clip.

Het is een raar paatje dat Go Fuck Yourself van Two Feet, maar ook een intrigerend plaatje. Het tempo ligt laag, de bas gaat diep, de gitaar is bluesy, de zang bijna fluisterend. De titel spreekt voor zich. In twee minuten is het voorbij. Two Feet is één man, de New Yorker Robbie Gong. Tenminste daar gaan we van uit, Robbie Gong is de enige naam die genoemd wordt op de Facebookpagina van Two Feet, als algemeen directeur. Verder is er niet veel te vinden over de act, mede als gevolg van de ongooglebare naam. (two feet is 69,9 cm). Go Fuck Yourself staat samen met nog drie eveneens korte en in sfeer vergelijkbare werkjes op de Two Feet-debuut-ep, die niet zonder humor First Steps is gedoopt.

Franz Ferdinand – Always Ascending

Franz Ferdinand gooit het over een andere boeg op Always Ascending, het eerste nieuwe nummer van de band in vier jaar . De stem van Alex Kapranos blijft uit duizenden herkenbaar, maar waar eens de gitaren domineerden, strijden die nu om aandacht met elektronische keyboards. De drums zijn deels gedigitaliseerd en de beat is meer disco dan indie. In navolging van Arcade Fire en veel eerder Talking Heads heeft nu ook Franz Ferdinand zijn dansschoenen aangetrokken.

De verandering van stijl van is mogelijk het gevolg van de nieuwe opstelling van Franz Ferdinand. Vorig jaar vertrok lid van het eerste uur, gitarist/keyboardspeler Nick McCarthy. Voor hem zijn twee nieuwe gitaristen aangetrokken, waarvan er een dubbelt als toetsenist. Het discocomplot broeide waarschijnlijk al langer. Het zal niet vanwege zijn metal-credentials zijn geweest dat de band Philippe Zdar heeft aangetrokken als producer. De Fransman -zelf actief in danceduo Cassius- werkte eerder met o.a. Phoenix en Beastie Boys. Of het hele nieuwe (vijfde) Franz Ferdinand-album -waarvan Always Ascending het titelnummer is- wordt geleverd met een dansbeat weten we uiterlijk 9 februari 2018, de dag van release.

LIVEDATA 03/03 Tivoli/Vredenburg, Utrecht 04/03 Oosterpoort, Groningen

The xx – We See You Berlin

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Vandaag doen we het even anders. We plaatsen namelijk de mooie korte film We See You Berlin van The xx. De Britse dreampop/elektroband volgde hun fans toen ze dit jaar optraden op de Berlijnse variant van Lollapalooza. De minidocu laat ook zien wat The xx heeft met de Duitse hoofdstad en we zien beelden van het optreden.

City Calm Down – In This Modern Land

City Calm Down is spekkie voor het bekkie van fans van The Editors, Foals en Interpol. Net als zij put de Australische band inspiratie uit de Britse new wave van de jaren 80 met voorop Joy Divison en New Order. In This Modern Land, de nieuwe single van City Calm Down beweegt zich precies tussen die twee bands in. Toch is er geen sprake van epigonisme.

In de persoon van Jack Bourke heeft de band namelijk een vrij geweldige zanger, die net zo makkelijk kan fluisteren als belten. Ook onderscheidt City Calm Down zich met een aantal uitstekende composities. City Calm Down werd in 2008 leven in geblazen, maar het zou nog tot 2015 duren voor de band een eerste album zou uitbrengen. Dat lijkt wat laat, maar toont alleen maar aan dat ze beslagen ten ijs wilden komen. Met album één wist het kwartet ‘the land down under’ te veroveren. Met het nieuwe album richten de Ozzies hun pijlen op Europa en de VS met songs als In This Modern Land is verzet zinloos.