Category: Nieuwe Muziek

King Krule – Dum Surfer

Niet iedereen zal blij zijn met onze nieuwe IJsbreker. Dum Surfer van King Krule is namelijk wat de Engelsen noemen ‘an aquired taste’. Je moet er van houden, dus. Doe je dat niet, dan kan de single van King Krule je behoorlijk op je zenuwen gaan werken. Sta je open voor een nieuw geluid, dan zit je snor bij King Krule. Wat hij doet is namelijk minder dan uniek.

De 23 jarige Brit -Archy Marschall is zijn echte naam- klinkt als geen ander. Letterlijk. Zijn stem is donker en vaak vervormd, zijn stijl een vreemde melange van indie, hip hop, dub, punk, jazz, rock en al het andere dat in zijn kraam van pas kan komen. Dansen is vrij moeilijk en meezingen vrijwel uitgesloten. Krule‘s teksten gaan veelal over mentale en fysieke ongemakken. Hij zingt ze met een tongval waarin zijn Londense roots doorschemeren.

Ondanks het feit dat King Krule vrij compromisloze muziek maakt, is hij behoorlijk populair aan het worden. Het kan dus wel. Op 10 december geeft hij een concert in de Melkweg, dat al lang en breed is uitverkocht. Op de zwarte markt gaan de kaarten voor een veelvoud van de oorspronkelijke entreeprijs van 2 tientjes. Ook op internet weten de mensen hem te vinden, in behoorlijk grote aantallen. Zijn streams lopen in de miljoenen, zijn clips idem dito.

Dat er in deze tijd van plastic pop, domme dance en risicoloze rock zo veel bijval is voor de vuurrode Brit met zijn averechtse muziek is opvallend. En bemoedigend.

LIVECONCERT: 10/12 Melkweg, Amsterdam (uitverkocht).

 

Oscar And The Wolf: “Succes is heel vergankelijk.”

Het kan soms hard gaan. Het Vlaamse Oscar And The Wolf is al met een tweede album, Infinity, goed voor maar liefst twee uitverkochte avonden in de AFAS Live. “Ach, ik ben vooral bezig met het antwoord op de vraag hoe ik dat ga flikken”, zegt bandleider Max Colombie. “Ik doe alles maar stap voor stap. Succes is heel vergankelijk.”

Tekst Mania | Ruben Eg

Colombie komt een beetje zenuwachtig over op de avond van de presentatie van Infinity. Het optreden in Spirito, een tot hippe club omgebouwde kerk in hartje Brussel, wordt live uitgezonden op de Belgische zender Studio Brussel. Er is wat gedoe met de kostuums van de zanger voor de show. “Maar het is nu allemaal goed”, zegt Colombie opgelucht. “Laten we maar vooral efkes feesten vanavond. Infinity heb ik pas twee maanden geleden afgerond. De opnames hebben zó lang geduurd. Vandaag besluit ik dat de plaat uitkomt. Ik heb me er bij neergelegd; het album breng ik nu gewoon uit. Anders ga ik het nóóit doen.”

Dat klinkt als een zware bevalling?
“Eh, nou nee. Dat is wat overdreven. Er is het afgelopen jaar niks ergs gebeurd, hoor. Het opnemen van een plaat is in het algemeen redelijk zwaar. Het is een emotioneel proces voor mij. Maar wel een leuke emotionele trip. Je gunt jezelf de tijd om te aan zelfreflectie te doen en te filosoferen. Beetje creatief doen.”

Jeroen De Pessemier van The Subs heeft dit album geproduceerd. Werk je nauw samen met een producer?
“Bij het debuut Entity had ik vooraf thuis al veel demo’s gemaakt. De liedjes waren zodoende helemaal af. Nu ben ik samen met Jeroen in de studio vanaf nul begonnen. We hebben samen alle arrangementen gemaakt. De zanglijnen heb ik alleen gedaan. De emotie komt uit mij. Maar ik heb het ditmaal vertaald naar een vriendencollectief. Leo Abrahams (oa. Brian Eno, Jarvis Cocker en Paul Simon, red.) kwam bijvoorbeeld over uit Londen om wat gitaarlijnen op te nemen. In het begin was het wel moeilijk andere mensen arrangementen te laten schrijven. Maar het werkte uiteindelijk bevrijdend.”

Infinity klinkt muzikaal ook iets rijker dan zijn voorganger.
“Het is inderdaad een muzikalere plaat. Volwassener, naar mijn mening. Ik heb veel geleerd van de mensen die bij het album betrokken waren. Ik denk dat ik betere, interessantere dingen heb gedaan. Niet om Entity af te schrijven, maar het was een meer naïevere plaat. Meer lo-fi. Ik zat toen helemaal in die vibe. Infinity kent meer plezier, met uiteraard een traantje erin.”

Bij een instore, toen je alleen met een piano optrad, viel mij ooit op dat er veel jazz in de muziek van Oscar And The Wolf zit.
“Er zit inderdaad wel wat jazz in. Misschien nu nog iets meer. Een beetje Erik Satie. Wat lukraak improviseren en gewoon op de plaat laten staan. Dat is het eerlijkste wat je kunt spelen. Als je een pianolijntje over en over speelt is de magie eruit. Ik heb ook geleerd dat het belangrijk is om naar je eerste gevoel te luisteren. Die instores zijn me overigens wel iets te stripped down. Ik kan niet alles vertellen met enkel een piano. Ik vertel het graag iets bombastischer.”

Infinity eindigt opvallend genoeg met het hoogtepunt van de plaat: Fever.
“Niet zo voor de hand liggend, hè? Iedereen verwacht een ballad op het einde van zo’n plaat. Maar zoiets typisch wilde ik absoluut niet. Eigenlijk staat een van de meest dansbare nummers van het album helemaal aan het einde. Ik wilde afsluiten met iets van een open einde. Films met een open einde kijk ik ook graag. Fever is bij dit album een beetje mijn open einde.”

LIVEDATA 17+18/11 AFAS live, Amsterdam (sold out)

 

Klangstof – Resume

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de recente IJsbreker Resume van Klangstof!

En door. Nauwelijks bekomen van het internationale succes van hun debuutalbum is Klangstof alweer begonnen aan een nieuw offensief. Afgelopen weken kwamen er twee nieuwe nummers online, het introverte Everest en Resume, een song in schaapskleren met een dromerig begin en een groots en euforisch einde. Je zou het initiële succes van nog kunnen afdoen als mazzel, maar nu blijkt dat ook de nieuwe nummers er ingaan als koek kan de conclusie kan niet anders luiden dan dat Klangstof gebouwd is om te blijven. Ook is zo langzamerhand het punt bereikt dat we het niet meer hoeven te hebben over het verleden van bandbaas Koen van de Wardt als lid van Moss of over Radiohead als bron van inspiratie. Klangstof heeft zich letterlijk los gezongen van het verleden en hun voorbeelden en staat nu volledig op eigen benen.

Het succesverhaal van Klangstof is er typisch een van deze tijd en is mogelijk gemaakt door de opkomst van Spotify en andere streamingdiensten. In het vinyl en cd tijdperk kon je als band alleen maar hopen dat je muziek de grens over ging, eigenlijk was je als Nijmeegse band er nog geen eens van verzekerd dat je plaat in Amsterdam te koop zou zijn. Nu is elke release meteen internationaal en bestaat de kans voor elke act waar ook ter wereld om ontdekt te worden door bijvoorbeeld het Britse en Amerikaanse publiek. Wat in 60 jaar popgeschiedenis altijd het zelfde is gebleven is de voorwaarde voor succes. Je wel goed moet zijn. Zoals Klangstof.

LIVEDATA 16/11 Muziekgieterij, Maastricht 17/11 Paard van Troje, Den Haag 18/11 Luxor, Arnhem 07/12 Vera, Groningen 08/12 013, Tilburg 30/12 Paradiso, Amerdam

Hookworms – Negative Space

Als je wil weten wat voor band Hookworms is, hoef je alleen maar te kijken naar hun prominentste fans. Zowel Bobby Gillespie (Primal Scream en ex-Jesus & Mary Chain), (voormalig) klassiek zangeres Carlotte Church en de legendarische Julian Cope (Teardop Explodes) hebben publiekelijk hun liefde verklaard aan de band uit Leeds. Van Charlotte weten we het niet, maar Gillespie en Cope zweren bij de heilzame werking van geestverruimende middelen.

Zo ook als Hookworms, dat zich in 5 jaar en 2 albums heeft opgewerkt tot een van de toonaangevende bands van de Britse neo-psychedelica-scene, een status die ze delen met The Moonlandingz en TOY.

Negative Space is de prelude op langspeler 3, Microshift, die begin volgend jaar zal volgen. De nieuwe single is iets poppier dan we van Hookworms gewend zijn, wat absoluut niet wil zeggen dat de band extra water in de paddothee heeft gedaan. Negative Space combineert een muur van gitaren met een ongenadige beat en de energie van een formule 1 wagen. Riemen vast en genieten maar.

St. Vincent – Los Ageless

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de artiest van het moment St. Vincent live bij Ellen!

Annie Clarke, beter bekend als St Vincent is een artiest met de nadruk op art. Dat wil zeggen dat ze constant op zoek is naar nieuwe manieren om haar gedachten en gevoelens vorm te geven in een song. In de praktijk betekent dat dat ze per album een ander pad bewandelt. Platenmaatschappijen zijn nooit zo gek op experimenterende acts, maar fans des te meer. Daarnaast geldt ook voor een artiest dat stilstand achteruitgang is.

Los Ageless is de tweede single van het vijfde album van St Vincent. Dat is inclusief de plaat die ze maakte met geestverwant David Byrne, de voormalige aanvoerder van Talking Heads. Het is niet ondenkbaar dat St Vincents nieuwe richting mede ingegeven is door een hang naar erkenning om niet te zeggen populariteit. Ze maakt haar nieuwe album, Masseducation namelijk samen met Jack Antonoff van de band Fun, een gewilde schrijfpartner/producer, die mede verantwoordelijk is voor het succes van Taylor Swift, Lorde en Sia en talloze andere Pinguinvreemde hitparadepaardjes. Los Ageless is dan ook een van de meer toegankelijke tracks van St Vincent. Denk echter niet dat ze iets van haar gekte of integriteit heeft ingeleverd. Het nieuwe album van St Vincent is weer een experiment.

Faces On TV – The Image Of Boy Wonder

Zoals dEUS school maakte in de jaren ’90 en ’00 zo is Balthazar een ijkpunt voor de huidige Vlaamse muziekscene. Niet alleen de Balthazar-offshoots, Warhaus en J Bernhart maken waardevolle variaties op de door Balthazer gepatenteerde neon-wave, ook bands als het nieuwe Lohaus en het iets oudere Faces On TV maken sfeervolle soundtracks voor nachtelijke ritten door de bebouwde kom.

Net als voornoemde band is ook Faces On TV een als band vermomd individu. Zijn naam is Jasper Maekelberg -een ingezetene van Gent- die als zanger, gitarist en producer voor o.a. Mintzkov, Warhaus en Bazart al de nodige faam had verzameld voordat hij besloot voor zichzelf  te beginnen.

Debuut-EP van Faces On TV, Travelling Light herbergt maar liefst drie radiohits. De lat ligt dus behoorlijk hoog, maar Maekelberg bewijst ook onder druk te kunnen presteren. The Image Of Boy Wonder is een elegante, seculiere gospeltrack waarmee hij zijn vrienden, voorbeelden en voormalige werkgevers naar de kroon steekt.

LIVEDATA 16/11 Vooruit, Ghent 17/11 Annabel, Rotterdam 18/11 TivoliVredenburg, Utrecht 30/12 Paradiso, Amsterdam

Afterpartees – Life Is Easy

Afterpartees kondigt de komst van een nieuw album aan met het besmettelijke Life Is Easy, een song die niet zou misstaan in het songbook van The Replacements.

Life Is Easy (maar niet heus natuurlijk) is een warme rammelrocksong, die rustig, maar onvermijdelijk naar een climax toewerkt. De zang van Niek Nellen is lekker los, de Stones-achtige oe-oe-oe-koortjes zorgen voor de puntjes op de spreekwoordelijke i.

Het album dat op stapel staat is de tweede langspeelrelease van het vijftal uit Limburg. De geschiedenis leert dat veel bands niet in staat zijn de met hun debuut opgebouwde status vast te houden, laat staan uit te bouwen. Afgaande op Life Is Easy lijkt Afterpartees weinig moeite te hebben met het nemen van deze horde. Het nieuwe album staat gepland voor februari volgend jaar.

LIVEDATA 09/12 Come As You Are, Eindhoven 16/12 Grenswerk, Venlo

The Wailin’ Jennys – Fifteen

Fifteen, dat slaat op vijftien. Vijftien jaar om precies te zijn. Want al vijftien jaar kunnen wij muziekliefhebbers genieten van de fantastische samenzang van The Wailin’ Jennys. Zoals broers of zussen samen kunnen zingen, zo klinken ook Ruth Moody, Nicky Mehta en Heather Masse als ze hun krachten bundelen. Om het jubileum te vieren is er nu dus dit album. Een album met zeer smaakvol uitgekozen nummers. Wildflowers van Tom  Petty, Boulder To Birmingham van Emmylou Harris, Love Me Like A Rock van Paul Simon, om er maar een paar te noemen. De nummers hebben ze zelf gearrangeerd, vaak tussen babyvoedingen en crècheritjes door, en uiteindelijk in de diverse vliegtuigen op weg naar de studio. Waar ze gedrieën niet meer dan vijf dagen samen konden zingen. Dat is zeker niet af te horen aan Fifteen. Fijn album, en natuurlijk hoor je nummers op Pinguin Pluche.