#273 – Protomartyr / Joe Casey (zanger)

Protomartyr is wat Engelstaligen noemen ‘an aquired taste’, je moet er dus van houden.

Wie zijn muziek graag leuk en luchtig heeft, kan inderdaad beter doorlopen, maar als je open staat voor serieuze songs over serieuze onderwerpen in een stijl ergens tussen die van Nick Cave en Interpol in, dan kan je het niet veel beter treffen dan met Protomartyr.

De Volkskrant noemt de band uit Detroit ‘een van de betere, spannendste indie-gitaarbands’ en waardeert hun nieuwe album, Relatives In Descent met maar liefst vier sterren. De Britse kwaliteitskrant The Guardian doet er nog een ster bovenop en laat het woord ‘sensational’ vallen, terwijl het invloedrijke online magazine, Stereogum het heeft over ‘A New Dark Age’, waaruit de hoop en de verwachting spreekt dat de band de poorten zal openen voor een nieuwe golf postpunkbands.

Protomartyr staat aan de vooravond van een Europese tournee met maar liefst drie stops in Nederland. Reden voor onze Bazz om met voorman Joe Casey te bellen. Hun conversatie zenden we uit, samen met Caseys’ favoriete muziek op zaterdag 30/09 tussen 19:00 en 21:00 uur.

Donderdag 5 oktober herhalen we de Protomartyr special van Bazz op de Buzz tussen 22:00 uur en middernacht.

LIVEDATA 09/11 Vera, Groningen 10/11 Le Guess Who, Utrecht 11/11 Rotown, Rotterdam 21/11 De Rotonde, Brussel (BE)

De keuze van Protomartyr

  1. Traams – A House On Fire
  2. Sauna Youth – Transmitters
  3. The Rebel – Dark As A Dungeon
  4. Protomartyr -A Private Understanding
  5. Feature – Psalms
  6. Priests – No Big Bang
  7. Tyvek – Gridlock
  8. Melkbelly – Middle Of
  9. Chastity Belt – Caught In A Lie
  10. Fred Thomas – MallWalkers
  11. Heimat – Pompei
  12. Protomartyr – My Children
  13. Turn to Crime – Chasing
  14. Ring – 100 Dollar Heat
  15. Gotobeds – Bodies
  16. Oh Boland – Doctoring
  17. Spray Paint – George Finally Shows Up
  18. Pop Group – We Are Time
  19. Protomartyr – In My Sphere
  20. Eagulls – Euphoria
  21. Chef Geechi – G.O.A.T.

 

Gengahr – Carrion

Gengahr is terug voor de tweede ronde. De Britse band deelde een rake eerste klap uit met debuutalbum A Dream Outside, een plaat vol slimme, in falset gezongen liefdesliedjes met een twist en lekker veel gitaren. Singles als She’s A Witch en Heroine horen inmiddels tot de Pinguin canon.

Op de eerste single van het nieuwe album, Carrion zet de band deze lijn voort en doet er een schepje er boven op. Het geluid is voller en harder en de productie ambitieuzer. Met zijn breed waaierende gitaren en compacte samenzang klinkt het up tempo Carrion bijna symfonisch. Een indie E.L.O!

Dat belooft dus veel goeds voor het nieuwe album van Gengahr (dat inderdaad is vernoemd naar een Pokémon). Veel is er is nog niet bekend over album twee van Felix, John, Huge en Danny, maar de kans dat de plaat nog dit jaar zal verschijnen is klein. Iets om ons op te verheugen voor 2018 dus.

Evanescence – Imperfection

10 november ligt-ie bij de platenboer, het nieuwe album van Evanescence: Synthesis. Eerste single van de plaat heet Imperfection en als je daarmee het Breekijzer scoort op Pinguin Radio zit je sowieso al gebeiteld.

Evanescence-zangeres Amy Lee windt geen doekjes om de teneur van het nummer: “You know you can’t deny it. The world’s a little more fucked up every day.”

Imperfection is een song die perfect past binnen het muzikale idioom van de Amerikaanse rockformatie, die nog altijd voorzichtig flirt met gothic.

Opvallend is het dubstep/drum ‘n bass-ritme dat als fundament onder de song ligt. Evanescence geeft – terecht – af op de tijdgeest, maar gaat er ook net zo makkelijk in mee. Al is dat muzikaal en bovendien smaakvol gedaan. Onze zegen hebben ze.

LIVEDATUM 25/03 AFAS Live, Amsterdam

YUNGBLUD – I Love You Will You Marry Me

De Britse indie-scene kan wel wat YUNGBLUD gebruiken zal Dominic Harrison hebben gedacht toen hij op zoek was naar een naam voor zijn muzikale avontuur.  YUNGBLUD stelde zich voor met de single King Charles en heeft nu net een opvolger wereldkundig gemaakt, het opzwepende I Love You Will You Marry Me.

YUNGBLUD recyclet The Clash, Arctic Monkeys, The Specials en andere Britse smaakmakers en voegt daar zijn eigen onstuimige energie aan toe. De 19-jarige rocker heeft het herrie maken niet van een vreemde. Hij is in feite derde generatie muzikant. Zijn opa(!) zat in het legendarische T-Rex en zijn vader dealt in vintage gitaren. Het verhaal van de appel en de boom dus.

Ook live spelen zit de debutant in het bloed. Wie hem zag beesten op Metropolis, Lowlands of twee weken geleden nog in de Melkweg zal dat beamen. YUNGBLUD is er dus zeker een uit de categorie, ‘bands to watch’.

Thijs Kuijken (I Am Oak): “Hoe vluchtig muziek ook is, het blijft altijd samenkomen”

Een nieuwe release, een nieuwe ervaring. Met de komst van de live-EP Pictures Of The Floating World heeft I am Oak, Thijs Kuijken, een perfecte dwarsdoorsnede van zijn werk verzameld; opgenomen in Brussel en geïllustreerd door The Things We Are. Toch een beetje speciaal, zo’n juweeltje, dat maar in beperkte oplage wordt uitgebracht.

 

“Ik ben altijd bezig met iets”, vertelt Kuijken. “In de aanloop naar een release ben ik alleen maar daarmee bezig en zodra ‘ie de wijde wereld in is, ben ik weer klaar voor het volgende.” Laat deze vluchtigheid nou precies zijn waar zijn nieuwe EP voor staat: Pictures Of The Floating World is een vertaling van de term Ukiyo-e, de oude Japanse printkunst, die zich focust op het weergeven van de vluchtige momenten in de podiumkunsten en het reizen. “Het past gewoon heel goed in de muziek, in de kunst. Het is allemaal een beetje vluchtig, vergankelijk.”

Details

De EP komt met illustraties die dit proces, het leven ‘on the road’ prachtig weergeven. The Things We Are, Joost Stokhof, was mee op tournee door Duitsland en Zwitserland en ging daarbij op zoek naar details die volgens het meeste karakteristiek zijn voor het tour leven. Het gevoel wat de muziek met zich meebrengt, klinkt door in zijn tekeningen.

Spiegel

Nu is muziek een levend ding, wat groeit en verandert met ieder optreden, iedere locatie en manier van spelen. “Het is nooit precies hetzelfde, er zit overal wel wat van me in, maar het zijn ook momentopnames. Dat blijft er altijd een beetje inzitten, maar dat is waar ik het voor doe. Muziek is voor mij een manier om met dingen om te gaan.” Het is niet alleen projecteren, maar ook een spiegel die hij zichzelf voorhoudt. Om tot een liedje te komen begint hij vaak met zingen en ziet dan wat er vanuit zijn onderbewuste naar boven komt dwarrelen.

Pas als een liedje af is kan hij in die spiegel kijken, waar hij dan weer iets van leert. Zeker omdat de liedjes terug blijven komen, want hij speelt ze net zo lief en mooi van het eerste album als van zijn nieuwste plaat. “Ik vind het mooi dat de inhoud ook veranderlijk is. Iets wat ik met een bepaalde intentie geschreven heb, daar kan ik een paar jaar later iets anders uithalen. Omdat de meeste teksten een beetje open zijn. Ik probeer veel uit qua teksten, maar durf ook te schrappen. Ik weet dan of het het waard is om mee door te gaan.”

Schrappen

Durven schrappen en weten wanneer iets goed is, kwam mooi uit bij het maken van deze EP. Omdat ze er specifiek voor hadden gekozen om het op 10 inch vinyl te doen, dat betekent dat er maar 26 minuten beschikbaar zijn. “Tijdens de show in Brussel, die 40 minuten duurde, was het al snel duidelijk dat er twee liedjes sowieso niet mee zouden gaan, daarvan vond ik het spel niet mooi genoeg. Dat er nog eentje uit moest viel ook alles mee, want wat er overbleef was een perfecte doorsnede van alle releases. Want hoe vluchtig de muziek ook kan zijn, het blijft altijd samenkomen.”

Pictures Of The Floating World verschijnt 29 september bij Snowstar Records.

LIVEDATA 01/10 7 Layers Festival, Amsterdam 30/12 EKKO, Utrecht

 

 

 

 

 

 

 

 

Primeur: Orgel Vreten – Zarx & Johnson

Orgel Vreten is weer geland. De partij met de twee stokoude Hammondorgels, onder leiding van Darius Timmer en Thijs Schrijnemakers speelt spacerock doordrenkt met ornamenten. Conform de nieuwe cao tourt Orgel Vreten langs de Nederlandse steden. Hierbij worden de grenzen van de Arbowet naar verwachting stevig onder druk gezet. Over het album, dat begin 2018 verschijnt kunnen de betrokken partijen in dit stadium nog niets loslaten.

Met het succesvolle album Komrad (2015) speelde Orgel Vreten van Oerol tot Paradiso en trokken ze langs de theaters met het programma En de ander. Na twee jaar intensief onderhandelen met de vakbond, kwam de band tot een hernieuwde teamsamenstelling met Henri van den Berg op de plek van scheidend ritmicus Wouter Rentema. De drang het podium te beklimmen manifesteert zich in een nieuw roedel tracks en de try-outtour van november 2017. Verplichte kost voor Hammondliefhebbers!

AGENDA:

03 NOV CAFÉ WILHELMINA EINDHOVEN TRY-OUT

04 NOV SCHNITGERFESTIVAL GRONINGEN TRY-OUT

10 NOV MERLEYN NIJMEGEN TRY-OUT

16 NOV ROTOWN ROTTERDAM TRY-OUT

19 NOV OERKROEG SCHILLER AALTEN TRY-OUT

23 NOV CUL DE SAC TILBURG TRY-OUT

25 NOV EKKO UTRECHT TRY-OUT

OrelSan – Basique

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de Franse rapper OrelSan. Na zes jaar komt hij in oktober terug met een nieuw album. De controversiële rapper laat zich met veel beats horen op de nieuwe single Basique. En hij laat zich zien middels een geweldige (drone)clip. Het doet allemaal wel wat denken aan Stromae.

Wolf Alice – Beautiful Unconventional

Visions Of a Life, onder die titel gaat een dezer dagen het tweede album van Wolf Alice online en in de platenbakken. Na een bijzonder succesvol debuutalbum, de bron van hits als Bros, Moaning Lisa Smile en You’re a Germ mag je wel stellen dat de verwachtingen hooggespannen zijn. De band voerde die spanning langzaam op door de laatste twee maanden maar liefst vier nieuwe songs vrij te geven, elk met een compleet eigen smaak.

Yuk Fu is zoals de titel doet vermoeden een oefening is woedebeheersing. Opvolger Don’t Delete The Kisses is een seminaïef liefdesliedje met hypnotische keyboards, een halve rap en een cheerleadersrefrein. Single drie komen we zo op terug. Vers verschenen single vier is een geslaagde shoegaze-oefening, die breekt met de traditie door toevoeging van een saxofoonsolo. Heavenward is zeker een plek op onze playlist waard, maar we hebben single drie nog niet gehad.

Beautiful Unconventional zou ook een goede albumtitel zijn, want onconventioneel is Wolf Alice zeker op hun nieuwe album, en behoorlijk beautiful. Wat opvalt aan de nieuwe nummers is hoe verschillend ze zijn. De band heeft er duidelijk voor gekozen om diverse facetten te laten horen, liever dan voort te borduren op de succesformule van het eerste album. De songs zijn dus uiteenlopend, maar kennen een duidelijke rode draad in de zang van Ellie Roswell, die op ieder nummer haar geur achterlaat. Van het kwartet nieuwe nummers is Beautiful Unconventional het conventioneelst. Hier blijft de band het dichts bij de powerpop die hen gouden bergen bracht.

Producer van al het moois is Justin Meldal-Johnson, een man die gespecialiseerd lijkt in muzikale avonturiers en grensopzoekers gezien zijn werk met o.a. Beck, Nine Inch Nails en AIR.

LIVEDATA 28/10 La Botanique, Brussel 03/11 Melkweg, Amsterdam